การตัดสินใจของรินรดา

รอยยิ้มเยдяหยันที่รินรดามอบให้ในวินาทีนั้น... เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกมีดกรีดลงกลางใจอัคนี คำถามที่พั่งพรูออกมาด้วยความสั่นระริกของเขา "น้องรินทร์... ลูกใคร? ลูกของใครริน?!" ไม่ได้รับคำตอบที่เป็นเสียงสะอื้นไห้หรือความตื่นตระหนกอย่างที่ชายหนุ่มเคยคาดการณ์ไว้ในจินตนาการอันคับแคบของตนเอง มีเพียงความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว และแววตาคู่สวยที่ฉาบไว้ด้วยหยาดน้ำตาแห่งความเหนื่อยล้า... แววตาที่บัดนี้ไร้ซึ่งเงาของความรัก ความหวาดกลัว หรือแม้แต่ความโหยหาที่จะเรียกร้องความยุติธรรมจากเขาอีกต่อไปแล้ว รินรดากวาดสายตามองชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นอดีตสามี ชายผู้เคยเหยียบย่ำหัวใจของเธอจนแหลกสละเป็นธุลี ดิน น้ำ ลม ไฟ ที่หล่อหลอมความอ่อนแอให้กลายเป็นเกราะเหล็กอันแข็ง Pแกร่งในวันนี้ "ทำไมคะ?" เสียงหวานใสที่เคยสั่นเครือในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ เย็นชา และบาดลึกราวกับคมมีด "เพิ่งมารู้สึกตัวเอาตอนนี้ หรือว่าศักดิ์ศรีของท่านประธานอัคนีมันกำลังถูกสั่นคลอน เพียงเพราะเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่ง หน้าตาละม้ายคล้ายกับคุณจนกลบเกลื่อนไม่มิดกันแน่คะ?" อัคนีรู้สึกราวกับถูกฝ่ามือที่มองไม่เห็นตบเข้าที่ใบหน้าชาหนา ลมหายใจของเขาติดขัด หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกองศึกที่กำลังจะพ่ายแพ้ ภาพของเด็กชายวัยสี่ขวบ ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และรอยยิ้มที่แม้แต่ตอนดื้อรั้นก็ยังถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียว วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวสมองราวกับภาพยนตร์ซ้ำซากที่ไร้ทางหนี "ริน... ตอบผมมาเถอะนะ" อัคนีทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอโดยไม่สนใจมาดนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ มือหนาสั่นเทาเอื้อมไปหมายจะคว้าชายกระโปรงของหญิงสาว แต่รินรดากลับถอยหลังหลบอย่างรังเกียจราวกับเขากำลังแพร่เชื้อโรค รอยถอยห่างนั้นชัดเจนจนคนมองใจหายวาบ "เด็กคนนั้น... คือลูกของเราใช่ไหม? น้องรินทร์เป็นลูกของผมใช่ไหมริน?!" "ลูกของคุณ?" รินรดาแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความขมขื่นและหยาดน้ำตาที่เอ่อล้นทะลักขอบตาแต่ไม่ยอมไหลร่วงลงมาประจานความอ่อนแอ "วันที่ฉันอุ้มท้องแก่ใกล้คลอด วันที่ฉันต้องนอนร้องไห้กอดตัวเองอยู่บนเตียงแคบๆ ในห้องเช่าชื้นแฉะ วันที่ฉันเกือบจะแท้งลูกเพราะความเครียดและตรอมใจ... ตอนนั้นคุณอยู่ที่ไหนคะอัคน์? คุณอยู่กับพราวพิลาส... คุณกำลังดื่มด่ำกับความสุขบนความพินาศของฉันไม่ใช่เหรอคะ?" คำพูดแต่ละคำเปรียบเสมือนตะปูที่ถูกตอกลงบนโลงศพแห่งความหวังของอัคนี ความจริงที่พรั่งพรูออกมาทำให้เขาหายใจไม่ออก หน้าอกข้างซ้ายเจ็บแปลบราวกับถูกควักหัวใจออกสดๆ "ผม... ผมไม่รู้..." อัคนีพึมพำเสียงสั่น น้ำตาของผู้ชายที่หยิ่งทะนงตนมาตลอดชีวิตไหลรินอาบสองแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน "ผมโง่เอง... ผมมันสารเลวที่มองไม่เห็นความจริง พราวพิลาสเธอ... เธอกรอกหูผม เธอบอกว่าเด็กคนนั้นไม่ใช่ลูกผม..." "แล้วคุณก็เชื่อ?" รินรดาย้อนถามด้วยแววตาที่ว่างเปล่า "เพราะคุณอยากจะเชื่อแบบนั้นต่างหากล่ะคะ เพราะคุณไม่อยากมีพันธะผูกพันกับผู้หญิงไร้ค่าอย่างฉัน คุณอยากผลักไสฉันให้พ้นทางเพื่อจะได้สมรสกับคนที่คู่ควรกับชาติตระกูลของคุณไม่ใช่เหรอ? พอวันนี้ความจริงมันตบหน้าเข้าอย่างจัง คุณถึงได้มาร้องแรกแหกระเฌอเรียกร้องความเป็นพ่อเนี่ยนะคะ? น่าสมเพชจังค่ะอัคน์" ประโยคคำว่า 'น่าสมเพช' จากปากของผู้หญิงที่เคยรักเขาหมดหัวใจ กรีดแทงลึกลงไปถึงขั้ววิญญาณ อัคนีรู้ซึ้งถึงคำว่ากรรมตามสนองในวินาทีนี้เอง ความเย่อหยิ่งที่เคยมีพังทลายไม่เหลือชิ้นดี เขาก้มหน้าลงซบกับฝ่ามือ สะอื้นไห้อย่างไม่อายใคร ความรู้สึกผิดบาปกัดกินจิต แต่รินรดาหาได้มีความเห็นอกเห็นใจหลงเหลืออยู่ไม่ ความเมตตาที่เธอเคยมีให้เขา มันถูกเผาทำลายไปหมดสิ้นตั้งแต่คืนวันที่เธอต้องหอบท้องหนีตายออกจากคฤหาสน์หลังงามหลังนั้นแล้ว "จำได้ไหมคะวันที่เราหย่ากัน..." รินรดาก้าวเข้าไปยืนค้ำหัวอัคนีที่คุกเข่าอยู่บนพื้น น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่ากลัว "คุณเป็นคนเซ็นใบหย่าด้วยความเต็มใจ และบอกว่าไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าฉันอีก ตอนนั้นฉันกราบกรานขอร้องให้คุณฟังความจริงบ้างไหมคะ? ฉันก้มหัวให้คุณไหม? ไม่เลย... เพราะฉันรู้ว่าคนอย่างคุณไม่มีค่าพอให้ฉันต้องลดตัวลงไปอ้อนวอนอีกแล้ว" อัคนีเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยาด้วยแววตาเวทนาและอ้อนวอน ใบหน้าที่เคยเฉยชาและมั่นใจในตัวเองบัดนี้เต็มไปด้วยความพังทลาย "ริน... ผมขอโอกาส ไถ่บาป... ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ ให้ผมได้ดูแลพวกคุณสองคนเถอะนะ ผมสัญญาว่าผมจะชดเชยทุกอย่าง..." "ชดเชย?" รินรดาทวนคำพร้อมรอยยิ้มสมเพช "ชีวิตของลูกฉัน น้ำตาของฉัน และความเจ็บปวดตลอดสี่ปีที่ผ่านมา คุณเอาอะไรมาแลกคะ? เงินทองกองโตที่คุณมี หรืออำนาจจอมปลอมที่คุณกอดเอาไว้แน่น? ขอโทษด้วยนะคะอัคน์ ของบางอย่าง... ต่อให้คุณทุ่มเงินซื้อทั้งโลก ก็ไม่มีทางซื้อเวลากลับมาแก้ไขมันได้หรอกค่ะ" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้ของอัคนีที่ดังสะท้อนความเจ็บปวด รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เธอหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้องทำงานส่วนตัวของเขา เพื่อกลับไปหาลูกชายที่กำลังรออยู่ด้านนอก ทว่า... ก่อนที่มือเรียวจะได้สัมผัสกับลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยพร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทก็ทำให้ทั้งคู่ต้องชะงัก "อัคน์คะ! เกิดอะไรขึ้น ทำไมคุณถึง..." พราวพิลาสยืนหน้าซีดเผือดอยู่ที่หน้าประตู ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อเห็นภาพอัคนีคุกเข่าร้องไห้ต่อหน้ารินรดา และยิ่งเห็นคราบน้ำตาบนใบหน้าของชายหนุ่ม เธอก็ยิ่งสติหลุดกรี๊ดออกมาด้วยความริษยา "นี่มันอะไรกันคะอัคน์! ทำไมคุณถึงต้องไปก้มหัวให้มันอีพาสยาจกนี่ด้วย! หรือว่า... หรือว่าพวกมัน..." พราวพิลาสชะงักคำพูดเมื่อหันไปสบตากับรินรดา แววตาของรินรดานิ่งสนิท ไม่มีความหวาดกลัวหรือโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่ มีเพียงรอยยิ้มปริศนาที่ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น "ใช่ค่ะ พราวพิลาส..." รินรดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานชัดเจน กวาดสายตามองนางร้ายหน้าใสผู้เป็นต้นเหตุแห่งความร้าวฉานทั้งหมด "เด็กคนนั้น... น้องรินทร์... คือทายาทสายเลือดแท้ๆ ของตระกูลอัครเดชโภคิน ลูกชายแท้ๆ ของอัคนี... และถ้าคุณอยากรู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นต่อ... ก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากชีวิตของเราได้เลยค่ะ" รินรดาหันหลังก้าวผ่านหน้าพราวพิลาสไปอย่างไร้เยื่อใย ทิ้งให้อัคนีทรุดฮวบลงกับพื้นห้องโดยไม่แม้แต่จะชายตามองอีก ขณะที่พราวพิลาสกำลังจะกรีดร้องอาละวาดด้วยความคลุ้มคลั่งนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของอัคนีก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ... หน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าจาก "สำนักงานทนายความส่วนตัว" พร้อมข้อความแจ้งเตือนเอกสารด่วนที่สุดที่เพิ่งถูกส่งตรงถึงโต๊ะทำงาน... มันคือหมายศาล... ฟ้องร้องเรียกสิทธิ์และทรัพย์สินคืนทั้งหมด เพื่อปกป้องครอบครัวของรินรดา โดยมีชื่อของทนายความมือหนึ่งที่อัคนีไม่มีวันคาดคิดว่าจะมาอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับรินรดานะคะ โปรดติดตามตอนต่อไปว่าสงครามการแย่งชิงและความแค้นครั้งนี้จะสะใจขนาดไหนค่ะ!