คำสัญญาต่อหน้าลูก

กลิ่นอายความเย็นเยียบของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังไม่ได้ทำให้หัวใจของรินรดาเต้นช้าลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ทุกย่างก้าวที่เธอถอยหลังออกห่างจากเตียงผู้ป่วย กลับเต็มไปด้วยแรงกระเพื่อมไหวของความหวาดระแวงที่สะสมมานานแรมปี ร่างสูงใหญ่ของอัคนียังคงยืนค้ำฟ้าอยู่เบื้องหน้า แววตาที่เคยราบเรียบราวกับผืนน้ำไร้ระลอกคลื่น บัดนี้กลับไหวระริกด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ มันเป็นภาพที่เธอมองว่าน่าสมเพชเสียมากกว่าน่าเวทนา "ริน... ฟังพี่ก่อนสักครั้งได้ไหม" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเยียบเย็น บัดนี้กลับแหบพร่าสั่นเครือราวกับคนใกล้แตกสลาย อัคนีก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ทว่ารินรดากลับยกมือขึ้นห้าม ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตากลับแข็งกร้าวเด็ดเดี่ยวไม่ต่างจากคมมีด "หยุดอยู่ตรงนั้นค่ะคุณอัคน์ อย่าเข้ามาใกล้รินมากกว่านี้เลย" น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคม บาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของคนฟัง "คำว่า 'ฟัง' ของคุณ มันหมดราคาไปตั้งแต่วันที่เราเซ็นใบหย่ากันที่อำเภอแล้วค่ะ" รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยมวลอารมณ์ที่ตีรวน แต่เธอก็กลืนก้อนสะอื้นนั้นลงคออย่างเลือดเย็น รินรดาก้มลงมองเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่กำลังนอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงสีขาวสะอาด น้องรินทร์มีไข้สูงจากอาการเหนื่อยหอบ และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้ความลับเรื่องสายเลือดต้องถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้ชายใจร้ายคนนี้ อัคนีกวาดสายตามองเด็กชายบนเตียงด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หัวใจของเขาถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออก ภาพใบหน้าเล็กๆ ที่ถอดแบบมาจากเขาเหมือนพิมพ์เดียวกัน ยิ่งตอกย้ำความโง่เขลาเบาปัญญาของตนเองในอดีต ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขามองข้ามหยาดเหงื่อและคราบน้ำตาของผู้หญิงคนนี้ไปได้อย่างไร เขามองไม่เห็นแม้กระทั่งหัวใจที่แตกสลายของภรรยาตัวเอง มัวแต่หลงระเริงไปกับคำหวานเคลือบยาพิษของพราวพิลาส จนกระทั่งวันที่สูญเสียทุกอย่างไป จึงได้ตระหนักว่าความเย่อหยิ่งของตนเองมันไร้ค่าแค่ไหน "พี่ขอโทษ..." คำพูดเดิมๆ ที่ถูกพ่นออกมาอย่างไร้ความหมายในสายตาของเธอ อัคนีคุกเข่าลงข้างเตียงผู้ป่วย ไม่หลงเหลือมาดนักธุรกิจหมื่นล้านผู้ทรงอิทธิพลอีกต่อไป มีเพียงชายหนุ่มผู้พ่ายแพ้ต่อโชคชะตาและบาปกรรมที่ตนเองก่อ "พี่รู้ว่าสิ่งที่พี่ทำมันให้อภัยไม่ได้ พี่มันเลว... เลวสิ้นคิดที่ทอดทิ้งพวกเธอ" "ถ้ารู้ตัวว่าเลว ทำไมถึงไม่ปล่อยเราไปตั้งแต่แรกคะ?" รินรดาแทรกขึ้นทันควัน แววตาสەกิจร้าวรานแต่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองที่ได้รับการชำระสะสาง "คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของริน เหยียบย่ำความรัก ความหวังดี จนมันไม่เหลือชิ้นดี คุณบอกว่ารินน่ารังเกียจ คุณผลไสไล่ส่งรินออกจากบ้านราวกับหมูเหมือนหมา แล้ววันนี้คุณจะมาทำเป็นสำนึกผิดเพื่ออะไรคะ? เพื่อความสบายใจของตัวคุณเองอย่างนั้นเหรอ!" "ไม่ใช่! ไม่ใช่แบบนั้นนะริน!" อัคนีรีบปฏิเสธเสียงสั่น เขาเอื้อมมือหมายจะคว้าชายกระโปรงของเธอแต่ก็ต้องชะงักค้างกลางอากาศเมื่อรินรดาก้าวถอยหลังหลบราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ "พี่แค้นตัวเอง... พี่เจ็บปวดทุกครั้งที่คิดว่าพี่ทำลายครอบครัวของเราด้วยมือของตัวเอง พราวพิลาส... ยัยนั่นมันแค่ภาพลวงตา แต่คนที่พี่รักจริงๆ คือเธอ... คือลูกต่างหาก!" "คำว่ารักจากปากคุณ มันสกปรกเกินกว่าที่รินกับลูกจะรับไว้ค่ะ" น้ำคำของเธอเชือดเฉือนราวกับอาบยาพิษ รินรดากัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นหยดน้ำตาที่พยายามเอ่อล้น "จำได้ไหมคะ วันที่เราหย่ากันคุณพูดว่าอะไร คุณบอกว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของคุณ คุณบอกว่ารินเอาท้องมาเรียกร้องความสนใจ... วันนี้ ลูกนอนป่วยอยู่ตรงนี้ คุณยังมีหน้ามาบอกว่ารักงั้นเหรอคะ?" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องพักผู้ป่วย มีเพียงเสียงเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจและเสียงลมหายใจแผ่วเบาของเด็กชายตัวน้อยที่ดังเป็นระยะ อัคนีหน้าซีดเผือด คำพูดเหล่านั้นย้อนกลับมาทุบตีหัวใจของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันคือความจริงที่เขาไม่มีวันปฏิเสธได้ และเป็นตราบาปที่เขาต้องแบกรับไปจนวันตาย ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตภรรยา แววตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับฉายแววเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่นอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน "พี่รู้ว่าคำสัญญาของพี่มันไม่มีค่าอะไรในสายตาของเธอในตอนนี้..." อัคนีเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น ทุกถ้อยคำถูกกลั่นกรองออกมาจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณที่แหลกสลาย "แต่ต่อหน้าลูก... พี่ขอสัญญาด้วยเกียรติและชีวิตทั้งหมดที่พี่มี" รินรดานิ่งงรอฟังด้วยหัวใจที่เต้นระรัว แม้ปากจะบอกว่าไม่เชื่อมั่น แต่ลึกๆ แล้วเธอก็ยังหวัง—หวังว่าลูกชายจะมีสิทธิ์ได้รับความรักจากผู้เป็นพ่ออย่างเต็มภาคภูมิ "พี่อัคนี..." เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ "พี่จะไม่มีวันทำให้รินกับลูกต้องเสียใจหรือหลั่งน้ำตาเพราะผู้ชายสารเลวคนนี้อีกเด็ดขาด" อัคนีประกาศกร้าว สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความระแวง "พี่จะชดใช้... ชดใช้ทุกหยดน้ำตา ทุกความเจ็บปวดที่เธอต้องแบกรับไว้คนเดียวตลอดสี่ปีที่ผ่านมา ต่อให้รินจะเกลียดพี่ จะเหยียบย่ำพี่ให้จมดินแค่ไหนพี่ก็ยอม แต่พี่ขอโอกาส... ขอโอกาสให้พ่อคนนี้ได้ทำหน้าที่ดูแลพวกเธอได้ไหมริน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินรดายืนนิ่งราวกับถูกสาป ภายในใจของเธอกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดระหว่างความเจ็บปวดในอดีตกับอนาคตของลูกชาย เธอรู้ดีว่าลำพังตัวเธอคนเดียวสามารถก้าวเดินต่อไปได้ แต่สำหรับน้องรินทร์... เด็กชายที่มักจะถามหาพ่อในยามค่ำคืนเสมอ ความโหยหานั้นคือแผลเป็นที่เธอไม่อาจรักษาให้หายขาดได้ด้วยตัวคนเดียว หญิงสาวหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้น้ำตาหยดสุดท้ายไหลรินผ่านแก้มเนียน ก่อนจะลืมตาขึ้นมองอดีตสามีด้วยแววตาที่สงบนิ่งขึ้น ทว่ายังคงไว้ซึ่งกำแพงความเย็นชาที่หนาทึบ "คำสัญญาของคุณมันต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำค่ะคุณอัคน์ ไม่ใช่ลมปาก" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ "และจำไว้... ถ้ารินให้โอกาสนี้แล้วคุณยังทำพังอีก แม้แต่เงาของพวกเรา คุณก็ไม่มีวันได้เห็น" อัคนีพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น หัวใจที่เคยด้านชาเริ่มมีความหวังเรืองรองขึ้นมาทีละน้อย ชายหนุ่มกำลังจะเอաբากคำสัญญาเพิ่มเติม ทว่าจังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างระหงในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก พราวพิลาสยืนกอดอกมองภาพคนทั้งคู่ด้วยแววตาร้ายกาจ ก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะครอบครัวสุขสันต์หรือเปล่าคะเนี่ย?" พราวพิลาสปรายตามองรินรดาด้วยความชิงชัง ก่อนจะหันไปสบตากับอัคนีด้วยรอยยิ้มอาบยาพิษ "พี่อัคน์คะ... รีบมาเคลียร์กับผู้หญิงคนนี้เสร็จหรือยังคะ? พอดีพราวมี 'ข่าวดี' ระดับพลิกแผ่นดิน ที่อยากให้พี่อัคน์ฟังด้วยตัวเองซะหน่อย... เรื่องของเอกสารลับพินัยกรรมของคุณปู่... ที่ตอนนี้มันอยู่ในมือพราวเรียบร้อยแล้วค่ะ" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินชื่อพرาวพิลาส ส่วนอัคนีหน้าถอดสีทันทีเมื่อตระหนักถึงหายนะครั้งใหม่ที่กำลังจะมาถึง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้รินรดากันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ