ภาพสะท้อนในกระจก

กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นเคล้ากับความเงียบงันในร้านหนังสือสไตล์วินเทจย่านใจกลางเมืองไม่ได้ช่วยให้หัวใจที่ร้อนรุ่มของอัคนีสงบลงเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานชั่วคราว ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะกระชั้นชิด สะท้อนถึงความหงุดหงิดที่สะสมมาหลายสัปดาห์ นับตั้งแต่รินรดาเดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ยังคงตามหลอนเขาในยามค่ำคืน ความเย็นชาที่เขาเคยใช้เป็นเกราะกำบัง กำลังย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจตัวเองอย่างเลือดเย็น พราวพิลาสพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อดึงรั้งเขาไว้ แต่ทว่า... ยิ่งเธอเข้าใกล้ เขากลับยิ่งมองเห็นเงาของความว่างเปล่าที่รินรดาเคยอดทนแบกรับไว้ตลอดหลายปีของการแต่งงานที่ไร้รัก อัคนีถอนหายใจยาวเหยียด ปิดแฟ้มเอกสารตรงหน้าลงอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปตามชั้นหนังสือเพื่อหาอะไรบางอย่างมาสลัดความฟุ้งซ่านนี้ออกไป ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลกยิ่งกว่านิยายน้ำเน่า เมื่อก้าวพ้นมุมชั้นหนังสือไม้สักทอง ร่างสูงใหญ่ของเขาก็ปะทะเข้ากับร่างเล็กๆ ของใครบางคนเข้าอย่างจัง "อุ๊ย! ขอโทษครับคุณลุง..." เสียงใสแจ๋วเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ พร้อมกับมือเล็กๆ ที่รีบเก็บหนังสือภาพเล่มหนาขึ้นมาจากพื้นด้วยความทุลักทุเล อัคนีขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ในทีแรก เขากำลังจะเอ่ยปากตำหนิความซุ่มซ่ามตามวิสัยของนักธุรกิจผู้เคร่งครัดในระเบียบ แต่ทว่า... เมื่อเด็กชายเงยหน้าขึ้นสบตา เขาก็ราวนกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางใจอย่างไร้การตั้งตัว โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน เด็กชายวัยสี่ขวบคนนี้... ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรับกับริมฝีปากหยักได้รูป และโดยเฉพาะไฝเม็ดเล็กที่หางตาซ้าย—มันคือภาพสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็กอย่างไร้ที่ติ ราวกับมีใครเอาเขาย่อส่วนลงมาแล้วใส่ไว้ในร่างของเด็กน้อยผู้นี้ "น้องรินทร์! อยู่นี่เองลูก แม่บอกแล้วว่าอย่าวิ่ง..." เสียงหวานคุ้นหูที่ดังแว่วมาจากอีกฟากของชั้นหนังสือ ทำให้เลือดในกายของอัคนีเย็นเฉียบลงฉับพลัน รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ก่อนที่ดวงตากลมโตของเธอจะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกชายของเธอกำลังยืนอยู่ตรงหน้าใคร อัคนีมองหน้าเด็กชายสลับกับใบซีดเผือดของอดีตภรรยา สมองที่เคยเฉียบคมประมวลผลอย่างรวดเร็วจนแทบระเบิด ตัวเลขของเวลา... วันที่เธอขอหย่า... และอายุของเด็กน้อยตรงหน้า... ทุกอย่างพรั่งพรูเข้ามาในหัวราวกับคลื่นใต้น้ำที่ซัดสาดเข้าฝั่งอย่างไร้ความปรานี "นี่มัน... หมายความว่ายังไง รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมาเต็มไปด้วยความสั่นเทาและความโกรธเกรี้ยวที่ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ค้นหาคำตอบที่เธอจงใจปิดบังมาตลอดสี่ปีเต็ม (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามความเข้มข้นในตอนนี้ด้วยนะคะ ความลับที่ถูกซ่อนไว้กำลังจะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล เตรียมพบกับบทสรุปแห่งความคลั่งไคล้ในตอนต่อไปค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู)