โชคชะตาเล่นตลก

“คุณอัคนีคะ ดิฉันขอเตือนด้วยความหวังดีว่า งานเลี้ยงการกุศลคืนนี้... แขกเหรื่อจากทางเหนือค่อนข้างให้ความสำคัญกับความเป็นส่วนตัว หากคุณพยายามจะรุกคืบเรื่องการเจรจาธุรกิจในพื้นที่ส่วนตัวของเขามากเกินไป ผลลัพธ์อาจไม่เป็นอย่างที่ต้องการนะคะ” เสียงเรียบเย็นของพราวพิลาสไม่ได้เข้าสู่โสตประสาทของอัคนีเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกใสของโรงแรมหรู ใจกลางเมืองเชียงใหม่ที่เขาสมควรจะมาเพื่อขยายอาณาจักรธุรกิจ แต่ทว่า... กลิ่นอายของเมืองนี้กลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกดึงให้จมลงไปในห้วงอดีตที่เขาเพียรพยายามจะขุดกลบฝัง “ผมรู้ว่าควรทำตัวอย่างไร พราว” อัคนีตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นทอดมองออกไปสู่ทิวทัศน์เบื้องล่างที่เต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ “ที่นี่อากาศดีกว่ากรุงเทพฯ มากนัก... มันช่างสงบจนน่าหงุดหงิด” ใช่ มันสงบจนน่าหงุดหงิด เพราะความสงบนี้รินรดาไม่เคยได้สัมผัสเลยตลอดระยะเวลาที่อยู่กับเขา ในอีกฝั่งหนึ่งของเมือง รินรดาในชุดผ้าพื้นเมืองประยุกต์ดูสง่างามและเยือกเย็นยิ่งกว่าครั้งไหน มือเรียวบางกำลังเช็ดคราบช็อกโกแลตที่เปื้อนปากของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบอย่างอ่อนโยน “น้องรินทร์ครับ วันนี้แม่ต้องไปช่วยงานที่ห้องอาหารของโรงแรมกลางเมืองนะครับ ลูกอยู่กับคุณน้าแม่บ้านได้ใช่ไหมครับ?” “น้องรินทร์จะเป็นเด็กดีครับแม่” เด็กน้อยยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตเป็นประกายสดใส รอยยิ้มนั้นถอดแบบมาจากคนเป็นแม่ทุกกระเบียดนิ้ว ทว่าโครงหน้าและนัยน์ตาที่ดูดุดันเกินวัยกลับเป็นสิ่งที่รินรดาพยายามเมินเฉยมาตลอดสี่ปี รินรดาตัดสินใจพาลูกชายติดตัวไปด้วยในเย็นวันนั้น เพราะสถานรับเลี้ยงเด็กปิดทำการกะทันหัน เธอวางแผนว่าจะฝากน้องรินทร์ไว้ในห้องพักพนักงานด้านหลังของโรงแรมหรูที่เธอทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาด้านการจัดการดูแลลูกค้าวีไอพี โดยไม่คาดคิดเลยว่า โชคชะตาที่เธอหลีกหนีกลับพุ่งเข้าชนอย่างจัง ภายในโถงจัดงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา อัคนีก้าวเดินผ่านกลุ่มนักธุรกิจด้วยมาดเจ้าชายน้ำแข็ง เขาไม่ได้สนใจคำประจบสอพลอของพราวพิลาสแม้แต่น้อย สายตาของเขากวาดมองไปรอบห้องราวกับกำลังตามหาบางสิ่งที่หายไป... หรือบางคนที่เขาทำหล่นหายไปโดยไม่ตั้งใจ “อัคน์คะ ดูนั่นสิคะ เหมือนผู้หญิงคนนั้นจะ...” พราวพิลาสชะงักไปเมื่อเห็นร่างระหงในชุดสีเรียบกำลังก้าวผ่านประตูห้องโถงเพื่อไปจัดการเรื่องความเรียบร้อยของเครื่องดื่ม อัคนีหันไปมองตามทันที หัวใจของเขากระตุกวูบ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดแล่นปราดขึ้นมาในอก แต่มันเร็วเกินไป... เขาเห็นเพียงแผ่นหลังที่คุ้นตาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ร่างนั้นจะหายลับเข้าไปในมุมมืดของทางเดินพนักงาน “คุณคงตาฝาดไปเอง พราว” อัคนีบอกตัวเอง แต่มือที่ถือแก้วไวน์กลับสั่นไหวเล็กน้อย รินรดาเดินออกมาจากห้องเก็บของ เธอหอบเอกสารกองใหญ่ไว้ในอ้อมแขน พลันสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงโปร้นที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ไม่ไกล กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขา... กลิ่นไม้ซีดาร์ผสมความเย็นของเมนทอลที่เธอจำได้แม่นยำเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน โลกของเธอดิ่งวูบ รินรดารีบหันหลังกลับทันที มือที่สั่นเทาทำให้เอกสารร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเพล้ง “อุ๊ย!” เสียงนั้นดึงดูดความสนใจของอัคนีทันที เขาหันกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาวาวโรจน์เมื่อเห็นหญิงสาวที่คุ้นตาที่สุดในชีวิตยืนตะลึงงันอยู่ห่างไปไม่กี่เมตร “ริน... รินรดา?” รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความเข้มแข็งที่สร้างขึ้นมาตลอดสี่ปีพังทลายลงในพริบตา เธอทำได้เพียงหยิบเอกสารขึ้นมาอย่างลนลานและพยายามก้าวเดินหนี “หยุดเดี๋ยวนี้!” อัคนีก้าวฉับเดียวก็ถึงตัว เขากระชากข้อมือเล็กไว้แน่น ความร้อนจากฝ่ามือของเขาทำเอาเธอสะท้านไปทั้งร่าง “หนีผมทำไม? ที่นี่คือที่ไหนกันแน่!” “ปล่อยค่ะ คุณอัคนี! ดิฉันไม่รู้จักคุณ!” รินรดาแสร้งตีหน้าซื่อ สายตาที่มองเขาไม่มีความรักหลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความเย็นชาที่บาดลึกถึงกระดูก “ไม่ต้องมาโกหก! ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่? หรือว่าคุณ...” อัคนียังไม่ทันได้คาดคั้นต่อ เสียงใสๆ ของเด็กน้อยก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาจากด้านหลังของรินรดา “แม่ครับ! น้องรินทร์หิวขนมจังเลย” เด็กชายตัวน้อยวิ่งเหยาะๆ ออกมาจากห้องข้างๆ ก่อนจะหยุดชะงักเมื่อเห็นชายแปลกหน้ายืนกุมมือแม่ของเขาอยู่ ดวงตากลมโตของน้องรินทร์จ้องมองอัคนีด้วยความสงสัย ก่อนที่เด็กน้อยจะเอียงคอถามด้วยประโยคที่ทำให้อัคนีถึงกับก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว “คุณลุงคนนี้... ทำไมหน้าตาเหมือนน้องรินทร์ในกระจกเลยล่ะครับแม่?” อัคนีชาวาบไปทั้งร่าง สายตาของเขาเลื่อนจากใบหน้าของเด็กชายมาที่รินรดาอย่างตื่นตะลึง ความลับที่ถูกปิดตายมาตลอดสี่ปีดูเหมือนจะถูกเปิดออกด้วยประโยคไร้เดียงสาเพียงประโยคเดียว ลมหายใจของอัคนีติดขัด เขามองรินรดาที่ใบหน้าซีดเผือดสลับกับเด็กชายที่เขารู้สึกผูกพันอย่างประหลาด ความโกรธแค้นที่เคยมีในอดีตมลายหายไป เหลือเพียงความตกตะลึงที่สั่นคลอนไปถึงจิตวิญญาณ (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนสำคัญของเรื่องนะคะ ความลับเริ่มเปิดเผยแล้ว เตรียมตัวพบกับความเข้มข้นในตอนหน้าได้เลยค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู)