ความลับในครรภ์

กลิ่นหอมจาง ๆ ของยาฆ่าเชื้อในห้องตรวจส่วนตัวของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ช่างเป็นกลิ่นที่ชวนให้หัวใจของรินรดาเคว้งคว้างอย่างไร้ทิศทาง เอกสารสีขาวในมือสั่นเทาเล็กน้อยยามที่ปลายนิ้วเรียวสัมผัสถูกตัวอักษรพิมพ์ดีดสีดำสนิท ซึ่งยืนยันความจริงที่ประทับอยู่เบื้องหน้าอย่างไม่ยอมให้หลบ *‘ตั้งครรภ์ 4 สัปดาห์’* ตัวเลขสั้น ๆ ที่พลิกผันโลกทั้งใบของเธอในชั่วพริบตาเดียว หยาดน้ำใสเอ่อคลอขึ้นมาบังทัศนียภาพตรงหน้าจนพร่ามัว ทว่ามันไม่ใช่หยดน้ำตาแห่งความอ่อนแอเหมือนในอดีตที่ผ่านมา รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก ช่างตลกร้ายสิ้นดี... เมื่อวานนี้ เธอกลืนกินใบหยดน้ำตาและเซ็นชื่อลงบนใบหยดขาดสะบั้นพันธะสามีภรรยาอย่างเป็นทางการกับอัคนีไปหมาด ๆ เพื่อหลุดพ้นจากนรกโลกันต์ที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือ แต่ในวันนี้ กลับมีอีกหนึ่งชีวิตถือกำเนิดขึ้นมาในครรภ์ของเธออย่างเงียบงัน "คุณรินรดาคะ ผลตรวจชัดเจนค่ะ คุณตั้งครรภ์ได้ราว ๆ หนึ่งเดือนแล้วนะคะ ดูจากผนังมดลูกแล้วค่อนข้างสมบูรณ์ดีทีเดียวค่ะ แต่เนื่องจากสภาพจิตใจและฮอร์โมนของคุณค่อนข้างสวิง หมออยากแนะนำให้..." เสียงของแพทย์หญิงวัยกลางคนลอยเข้าหูเธอบ้างหายไปบ้าง รินรดายกมือขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตนเองอย่างทะนุถนอม ความรู้สึกหวาดกลัว ปนเปไปกับความรักอันยิ่งใหญ่ที่ก่อตัวขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุด ลูก... ดวงใจของเธอกำลังเติบโตขึ้นท่ามกลางซากปรักหักพังของชีวิตแต่งงานที่เพิ่งมอดไหม้ไป "ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ ฉัน... จะดูแลตัวเองและลูกให้ดีที่สุดค่ะ" รินรดากล่าวด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นไหว แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวจนแทบทนไม่ไหวก็ตาม เธอเดินออกจากโรงพยาบาลด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โลกใบเดิมที่เคยมีแต่อัคนี ผู้ชายใจร้ายที่มองเห็นเธอเป็นเพียงเครื่องประดับไร้ค่าในบ้านหลังใหญ่ พังทลายลงไม่เป็นท่าแล้ว รินรดายกมือปาดน้ำตาออกจากแก้มอย่างเด็ดเดี่ยว แววตาที่เคยอ่อนแสงแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยว เธอไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่ยอมก้มหน้ารับความชอกช้ำอีกต่อไปแล้ว หากอัคนีรู้เรื่องนี้ เขากคงคิดว่าเธอกำลังใช้มารยาเพื่อเกาะเขาต่อ หรือไม่ก็อาจจะสั่งให้เธอไปทำลายเด็กคนนี้อย่างไร้เยื่อใยเหมือนที่เขาเคยทำลายจิตใจเธอมาตลอดห้าปี *ไม่มีวัน... เธอจะไม่มีวันให้ผู้ชายใจดำคนนั้นได้แตะต้องลูกเด็ดขาด* รถยนต์คันเล็กเคลื่อนตัวกลับมายังอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัดที่เธอเพิ่งย้ายข้าวของเข้ามาอยู่เมื่อคืน ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบก็ดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งเข้ามาสวมกอดขาเธอไว้แน่น "คุณแม่ขา! ไปไหนมาตั้งนานครับ น้องรินทร์คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลย" รินรดาทิ้งกระเป๋าในมือลงพื้น ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าแล้วสวมกอดลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเข้าสู่อ้อมอก น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทางไหลทะลักออกมาอย่างสุดกลั้น น้องรินทร์คือสิ่งล้ำค่าที่สุดที่พระเจ้าประทานมาให้เธอก่อนหน้านี้ และตอนนี้... น้องรินทร์กำลังจะมีน้อง เป็นพยานรักที่เธอจะต้องปกป้องด้วยชีวิต "แม่ไปทำธุระมาค่ะคนดี ไหน... วันนี้อยู่ที่ห้องเชื่อฟังพี่เลี้ยงไหมครับ" รินรดายิ้มทั้งน้ำตา พลางเกลี่ยปอยผมออกจากหน้าผากมนของลูกชาย ดวงตากลมโตและจมูกโด่งรั้นของน้องรินทร์ ช่างถอดแบบมาจากอัคนีผู้เป็นพ่อราวกับพิมพ์เดียวกัน ยามใดที่เธอมองหน้าลูกชาย เธอมักจะเห็นเงาร่างของอัคนีทับซ้อนอยู่เสมอ แต่วันนี้... เมื่อรู้ว่ากำลังจะมีอีกหนึ่งชีวิตลืมตาขึ้นมาดูโลก เธอกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวอีกต่อไปแล้ว ความเจ็บปวดจากอดีตถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นเกราะป้องกันอันแข็งแกร่ง ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางเมือง บรรยากาศกลับอึมครึมและเยียบเย็นราวกับห้องเก็บศพ อัคนีทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงในห้องทำงานส่วนตัว สายตาคมกริบมองเอกสารหย่าที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกอย่างเหม่อลอย ลายมือชื่อบรรจงของรินรดายังคงเด่นชัดอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น ใบหย่าที่เขาเคยปรารถนามาตลอด ใบหย่าที่เขาคิดว่ามันจะทำให้เขาเป็นอิสระและมีความสุขกับพราวพิลาส... ผู้หญิงที่คอยเติมเต็มความเร่าร้อนและเอาอกเอาใจเขาในยามที่เขาต้องการ แต่ทำไม... หัวใจของเขากลับรู้สึกเหมือนถูกควักหายไปครึ่งดวงกันล่ะ? "อัคน์คะ พราวสั่งแม่บ้านเตรียมดินเนอร์สุดหรูไว้ฉลองที่เราเป็นอิสระกันแล้วนะคะ ทำไมคุณถึงทำหน้าเคร่งเครียดแบบนั้นล่ะคะ หรือว่ายังอาลัยอาวรณ์ยัยผู้หญิงน่าเบื่อคนนั้นอยู่?" เสียงหวานหยดย้อยของพราวพิลาสเอ่ยขึ้น พร้อมกับเรียวแขนเนียนที่เกี่ยวรัดรอบลำคอหนาจากด้านหลัง เธอแนบกายชิดสนิทกับแผ่นอกแกร่ง พยายามส่งสาย้ายั่วยวนเพื่อดึงดูดความสนใจจากชายหนุ่ม ทว่าครั้งนี้... อัคนีกลับไม่ได้รู้สึกเคลิบเคลิ้มเหมือนทุกครั้ง ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ปัดมือของเธอออกอย่างไม่ไยดีนักจนพราวพิลาสชะงัก "ผมเหนี่ยว พราวกลับไปก่อนเถอะ" "อัคน์! นี่คุณไล่พราวเหรอคะ? อย่าลืมนะคะว่าคุณเพิ่งหย่ากับรินรดามาหมาด ๆ คุณควรจะฉลองสิคะ ไม่ใช่มานั่งทำหน้าหงอยเหมือนหมาถูกเจ้าของทิ้งแบบนี้!" พราวพิลาสแว้ดขึ้นด้วยความไม่พอใจ อีโก้ของเธอสูงเกินกว่าจะยอมรับว่าผู้ชายอย่างอัคนีจะมาเย็นชาใส่ "ผมบอกให้กลับ!" อัคนีตวาดเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันจนพราวพิลาสสะดุ้งถอยหลังด้วยความกลัว เธอขบฟันแน่นอย่างเจ็บใจ ก่อนจะสะบัดหน้าเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปโดยไม่กล้าต่อความยาวอีก ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องทำงานอีกครั้ง อัคนี ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างแรง เขาลุกขึ้นเดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานเพื่อเก็บเอกสารบางอย่าง ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นกรอบรูปใบเล็กที่คว่ำหน้าอยู่... รูปครอบครัวที่เขาเคยปัดตกพื้นในวันก่อน รินรดายิ้มอ่อนหวานอุ้มลูกชายนั่งอยู่บนตัก ขณะที่เขายืนอยู่ด้านหลังด้วยใบหน้าเรียบเฉย ภาพนั้นแทงใจดำเขาอย่างจัง อัคนีเอื้อมมือไปหยิบกรอบรูปขึ้นมาพลิกดู นิ้วแกร่งลูบไล้ใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยในรูปอย่างเผลอไผล ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก ความผูกพันที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอดสี่ปี กำลังกัดกินขั้วหัวใจของเขาให้แหลกสลาย ก๊อก ๆ ๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความคิด ก่อนที่เลขาคนสนิทจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ถือซองเอกสารสีน้ำตาลในมือส่ายไปมาเล็กน้อย "ท่านประธานครับ... มีรายงานด่วนจากนักสืบที่เราจ้างให้คอยตามดูคุณรินรดาหลังการหย่าครับ" อัคนีเงยหน้าขึ้นสบตาเลขา สีหน้าของเขาเย็นชาลงทันที "มีอะไรอีก? ผู้หญิงคนนั้นไปไหน หรือว่าไปร้องไห้คร่ำครวญที่ไหนอีก?" เลขาหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยื่นซองเอกสารให้เจ้านายหนุ่มด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อัคนีต้องช็อกค้างจนเลือดในกายเย็นเฉียบ "เปล่าครับ... คุณรินรดาไม่ได้ไปร้องไห้ที่ไหนเลยครับนาย แต่เธอเพิ่งเดินออกจากแผนกสูตินารีเวชของโรงพยาบาลเอกชน และนี่คือผลตรวจสุขภาพล่าสุด... คุณรินรดากำลังตั้งครรภ์ครับท่าน!" ปัง! ซองเอกสารในมือหล่นร่วงลงสู่พื้น พร้อมกับโลกทั้งใบของอัคนีที่ดิ่งวูบลงสู่ห้วงเหวลึก ดวงตาคมเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ สติสัมปชัญญะของเขาดับวูบลงชั่วขณะเมื่อสมองประมวลผลคำว่า *'ตั้งครรภ์'* ซ้ำไปซ้ำมา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — *เมฆหมอกสีชมพู*