ก้าวแรกสู่โลกใหม่

กลิ่นอับชื้นของกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าที่ใช้ห่อจานชามกระเบื้องชุดสุดท้าย ปะปนกับกลิ่นฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในอากาศยามบ่าย คือกลิ่นอายแห่งอิสรภาพที่รินรดาเพิ่งสูดเข้าปอดเป็นครั้งแรกในรอบสี่ปี นิ้วเรียวผอมบางที่เคยสวมแหวนเพชรกะראตโตอันเป็นตรวนโซ่แห่งพันธะสมอง บัดนี้ไร้ซึ่งเครื่องประดับใดๆ นอกจากรอยกดลึกสีแดงจางๆ ที่ยังคงทิ้งร่องรอยไว้บนโคนนิ้วนางข้างซ้าย เหมือนแผลเป็นทางใจที่ต้องใช้เวลาอีกนานโขกว่าจะเลือนหาย "แม่รินครับ เจ้าตัวโตนี่จะไปอยู่กับเราด้วยไหมฮะ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยสี่ขวบดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาก้มมองลูกชายหัวแก้วหัวแหวน 'น้องรินทร์' กำลังกอดตุ๊กตากระต่ายเน่าๆ ตัวโปรดไว้แนบอก ดวงตากลมโตใสแจ๋วไร้เดียงสาคู่นั้นถอดแบบมาจากผู้ชายใจร้ายคนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน... ชายผู้ไม่เคยแม้แต่จะชายหางตาแลมองลูกในไส้ ชายผู้เห็นความรู้สึกของเธอเป็นเพียงอากาศธาตุ และผลักไสเธอออกจากบ้านหลังใหญ่ราวกับเศษสวะ หัวใจของคนเป็นแม่กระตุกวูบด้วยความเจ็บแปลบ ทุกครั้งที่มองหน้าลูก เงามืดของอดีตสามีอย่างอัคนีจะซ้อนทับขึ้นมาเสมอ แต่ในขณะเดียวกัน ดวงตาคู่นั้นก็เป็นแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เธอกล้าก้าวขาออกจากขุมนรกโลกันตร์นั้น "ไปสครับ เจ้ากระต่ายน้อยต้องไปช่วยเฝ้าบ้านใหม่ของเราด้วยนะคะ" รินรดาย่อตัวลงใช้มือเรียวลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกชายด้วยรอยยิ้มที่ฝืนปั้นแต่งให้สดใสที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ขอบตาจะร้อนผ่าวด้วยม่านน้ำตาที่เอ่อคลออยู่รอมร่อก็ตาม บ้านไม้ชั้นเดียวหลังเก่าสีขาวซีด ตั้งอยู่ท่ามกลางสวนผลไม้รกร้างในอำเภอเล็กๆ จังหวัดเชียงใหม่ คือรังรักแห่งใหม่... ไม่สิ มันคือ 'หลุมหลบภัย' ต่างหาก ที่เธอใช้เงินเก็บก้อนสุดท้ายจากการแอบทำงานเสริมลับหลังสามีตลอดหลายปีที่ผ่านมาซื้อไว้เป็นชื่อของตนเองเพียงลำพัง ไม่มีแม้แต่เงาของตระกูลอัคร The Great ที่ทรงอิทธิพล ไม่มีสายตาดูถูกเหยียดหยามจากพราวพิลาส และไม่มีเสียงตวาดกร้าวเย็นชาของอัคนีอีกต่อไป ที่นี่... เธอไม่ใช่คุณนายผู้ตกยากของตระกูลดัง แต่เธอคือ 'แม่' ผู้ปกป้องลูกน้อยด้วยสองมือเปล่า "อากาศที่นี่ดีจังเลยครับแม่ริน ไม่อึดอัดเหมือนบ้านหลังโตสีดำๆ นั้นเลย" เด็กน้อยสูดลมหายใจเข้าลึก พลางวิ่งดุ๊กดิ๊กไปสำรวจระเบียงไม้ที่มีรอยผุกร่อนตามกาลเวลา รินรดากวาดสายตามองรอบห้องโถงโล่งๆ มีเพียงฟูกที่นอนปู1 ผืน โต๊ะญี่ปุ่นตัวเก่า และลังกระดาษบรรจุเสื้อผ้าไม่กี่ชุด ความยากลำบากรออยู่เบื้องหน้าอย่างแน่นอน เงินเก็บก้อนนี้คงอยู่ได้อีกไม่กี่เดือนหากเธอไม่รีบหางานทำ แต่วินาทีนี้ ความยากจนข้นแค้นยังน่ากลัวน้อยกว่าการต้องทนหายใจอยู่ร่วมชายคาเดียวกับผู้ชายที่หัวใจตายด้านคนนั้น กรุงเทพมหานครและคราบน้ำตาคราบเลือดทั้งหมดถูกทิ้งไว้เบื้องหลังแล้ว รินรดายกมือขึ้นปาดหยดน้ำตาที่ร่วงเผาะลงมาบนแก้มออกอย่างเด็ดเดี่ยว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ราวกับเป็นการประกาศอิสรภาพอย่างเป็นทางการ "เราจะเริ่มต้นใหม่กันตรงนี้นะลูก... แม่จะปกป้องลูกด้วยชีวิตของแม่เอง" ทว่า... โลกใบใหม่ที่เธอกำลังจะก้าวเข้าไปสัมผัส กลับไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอย่างที่วาดฝันไว้ เมื่อเสียงเคาะประตูกระด้างดังขึ้นกะทันหันในยามพลบค่ำ ราวกับเสียงเคาะประตูยมโลกที่ตามมาหลอกหลอนถึงชายขอบประเทศ! ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปตาตุ่ม มือบางคว้าแขนลูกชายเข้าหาตัวโดยอัตโนมัติ ใครกันที่รู้ว่าพวกเธอหลบมาอยู่ที่นี่? หรือว่า... อัคนีจะตามเจอแล้ว? — *เมฆหมอกสีชมพู*