คำสารภาพจากหัวใจ

"คุณคิดว่าน้ำตาหยดเดียวของฉัน มันแลกคืนกับเวลาสี่ปีที่ถูกเหยียบย่ำได้จริงๆ งั้นเหรอคะคุณอัคนี?" เสียงหวานที่ราบเรียบราวน์ผิวน้ำในคืนไร้ลมเอ่ยขึ้น ทว่ากลับคมกริบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนกลางใจของชายหนุ่มผู้ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า อัคนีสะท้านเฮือก ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและอีโก้ค้ำคอ บัดนี้กลับแดงก่ำและไหวระริก ร่างสูงใหญ่ที่ใครต่อใครต่างยำเกรงในโลกธุรกิจ กลับสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่เขาเป็นผู้ก่อขึ้นเองทั้งหมด บรรยากาศภายในห้องทำงานส่วนตัวของรินรดาอบอวลไปด้วยความเงียบงันอันหนักอึ้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คลอไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรำด้วยความหวาดหวั่นของคนทั้งคู่ บนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี เอกสารสัญญายังคงวางกองอยู่ แต่อารมณ์ ณ วินาทีนี้กลับไม่มีใครสนใจเรื่องงานอีกต่อไปแล้ว อัคนีก้าวเท้าเข้าไปใกล้ร่างบางที่ถอยหลังกружиไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง การกระทำของเขาไม่ได้คุกคาม แต่มันเต็มไปด้วยความวิงวอนและร้าวราน สายตาที่เขามองเธอนั้น... เป็นสายตาของผู้ชายที่สูญเสียทุกลมหายใจไปแล้วจริงๆ ตั้งแต่วันที่เธอเลือกเดินจากมา "ริน..." เสียงทุ้มแหบพร่าหลุดลอดริมฝีปากที่ซีดเผือด มันไม่ใช่คำสั่ง ไม่ใช่การคาดคั้น แต่มันคือเสียงสะอื้นที่ถูกกลืนหายลงไปในลำคอ "ผมรู้... รู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณมันเหี้ยมโหดเกินกว่าจะหาคำแก้ตัวใดๆ มาลบล้าง ผมมันตาบอด... โง่เง่า และปล่อยให้ความอิจฉาริษยา รวมถึงคำพูดบิดเบือนของผู้หญิงคนนั้นมาทำลายครอบครัวของเรา" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนริมฝีปากอิ่มสีระเรื่อนั้นช่างขมขื่นและเยียบเย็นเสียจนอัคนีเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้าย ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ นับร้อยทิ่มแทง "คุณเพิ่งมารู้สึกตัวเอาตอนนี้ วันที่ทุกอย่างมันพังลงจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วเนี่ยนะคะ?" เธอมองสบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง แววตาคู่สวยที่เคยฉายแววเจียมเนื้อเจียมตัวและยอมจำนนต่อโชคชะตาในอดีต บัดนี้กลับลุกโชนด้วยประกายไฟแห่งความเข้มแข็งที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากหยาดน้ำตา "คุณบอกว่าเสียใจ คุณบอกว่าสำนึกผิด... แล้วรู้ไหมคะว่าตอนที่ฉันอุ้มท้องลูกอย่างไร้ที่พึ่ง ตอนที่ฉันต้องนอนร้องไห้คนเดียวบนเตียงเย็นเฉียบโดยมีแค่ความว่างเปล่าเป็นเพื่อน คุณอยู่ที่ไหน? คุณกำลังปรนเปรอความสุขให้กับพราวพิลาส ผู้หญิงที่คอยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันไม่ใช่หรือไง!" ทุกถ้อยคำเปรียบเสมือนคมหอกที่ปักทะลุอกอัคนีจนเลือดซึม เขาไม่อาจแก้ตัวใดๆ ได้เลย เพราะทุกสิ่งที่เธอกล่าวมาคือความจริง... ความจริงอันโหดร้ายที่เขาเป็นคนสร้างมันขึ้นมาด้วยมือของตัวเอง อัคนีคุกเข่าลงข้างหนึ่งต่อหน้าเธอ ท่ามกลางความตกตะลึงของรินรดา ภาพลักษณ์ของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายคนหนึ่งที่ยอมก้มหัวให้กับผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสอย่างไร้เยื่อใย มือหนาสั่นเทาเอื้อมขึ้นหมายจะกุมมือเรียวบาง แต่รินรดากลับชักมือกลับอย่างรวดเร็วราวกับโดนของร้อน "อย่าแตะต้องตัวฉันค่ะ" เธอกล่าวเสียงแข็ง แม้หัวใจจะกระตุกวูบด้วยความไหว "ริน... ผมขอร้อง" อัคนีเงยหน้าขึ้นสบตา หยาดน้ำลูกผู้ชายไหลรินลงอาบแก้มอย่างไม่อายฟ้าดิน มันเป็นภาพที่หาดูได้ยากยิ่งและไม่มีใครเคยเห็นมาก่อนในชีวิตของนักธุรกิจหนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนี้ "ผมไม่ได้มาร้องขอให้คุณสงสาร... และผมไม่กล้าแม้แต่จะหวังว่าคุณจะให้อภัยผมในเร็วๆ นี้ แต่ได้โปรด... ฟังหัวใจผมสักครั้งเถอะนะริน" หัวใจของรินรดากระตุกไหว วูบหนึ่งความทรงจำเก่าๆ ย้อนกลับมาทับถม แม้เธอจะเกลียดเขา เกลียดความใจร้ายในอดีต แต่ลึกๆ แล้ว... หัวใจดวงนี้ก็ไม่เคยลืมผู้ชายคนแรกและคนเดียวที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่วันเวลามันเปลี่ยนไปแล้ว บาดแผลที่สมานตัวกลายเป็นแผลเป็น ต่อให้จางลง แต่มันก็ยังคงอยู่ "พูดมาสิคะ ฉันให้เวลาคุณสามนาที" เธอกอดอก เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา อัคนีสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมเศษ 3 ซากความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิต เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขาโหยหามาตลอดสี่ปีเต็ม "ผมรักคุณ..." คำสารภาพแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก หลุดจากปากของชายผู้ที่ไม่เคยเอաբคำว่ารักมาพูดพร่ำเพรื่อ อัคนีระบายความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "ผมรักริน... รักมานานแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่เราจะหย่ากัน เพียงแต่ความอีโก้ ความโง่เขลา และความเย่อหยิ่งของผมมันบังตา ทำให้ผมคิดว่าความรักคือการเป็นผู้เหนือกว่า... จนกระทั่งวันที่คุณก้าวออกไปจากชีวิต วันที่บ้านหลังนั้นเหลือเพียงความว่างเปล่าและเสียงหัวเราะที่หายไป ผมถึงได้รู้ว่า... โลกทั้งใบของผมมันพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่คุณหันหลังให้แล้ว" รินรดาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก คำว่า "รัก" ที่เธอเคยปรารถนาจะได้ยินจากปากสามีในยวันที่ยังใช้ชีวิตร่วมกัน วันนี้มันเดินทางมาถึง... แต่ทว่ามันกลับช้าเกินไป ช้าเสียจนเธอบอกไม่ถูกว่าควรจะรู้สึกอย่างไร "มันสายไปแล้วค่ะคุณอัคนี" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลขึ้น แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่สั่นคลอนไม่ได้ "ความรักของคุณมันราคาถูกเกินกว่าจะเอามาแลกกับชีวิตที่ฉันเพิ่งสร้างขึ้นใหม่ได้ด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตาของตัวเอง" "ไม่... มันไม่สาย รินยังไม่ได้แต่งงานใหม่ และผม..." อัคนีรีบแย้งขึ้นด้วยความร้อนรน มือหนาเอื้อมไปควายชายเสื้อของเธอไว้ราวกับคนจมน้ำ "ผมจะชดใช้... ผมจะเอาชีวิตที่เหลือทั้งหมดของผมมาวางไว้แทบเท้าคุณ ขอแค่โอกาส... ขอโอกาสให้ผมได้พิสูจน์ตัวเองในฐานะสามีและพ่อ..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบทสนทนาอันบีบคั้นหัวใจ รินรดาสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบผละถอยห่างจากอัคนีที่ยังคงคุกเข่าอยู่ ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วเอ่ยอนุญาต "เข้ามาค่ะ" ประตูห้องเปิดออก พร้อมกับร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดเสื้อยืดลายซูเปอร์ฮีโร่ วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มกว้างสดใส มือป้อมๆ ถือกังหันลมกระดาษที่เพิ่งประดิษฐ์จากโรงเรียนอนุบาลมาด้วย "คุณแม่ครับ! ดูนี่สิครั... อ๊ะ!" น้องรินทร์ชะงักเท้าหยุดกึกเมื่อวิ่งเข้ามาแล้วพบว่าในห้องไม่ได้มีแค่คุณแม่คนสวยเพียงลำพัง แต่ยังมีชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นห้อง เด็กน้อยกะพริบตาปริบๆ ด้วยความฉงนสนเท่ห์ ก่อนจะเอียงคอมองชายแปลกหน้าที่ใบหน้าคุ้นตาอย่างประหลาด อัคนีที่หันกลับไปมองตามเสียงเด็กน้อย ร่างกายทั้งร่างก็พลันแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน สายตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเมื่อประสานเข้ากับดวงตากลมโตคู่สวย จมูกโด่งรั้น และโครงหน้าที่ถอดแบบมาจากเขาราวกับส่องกระจกเงา ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้งอย่างน่าประหลาด อัคนีอ้าปากค้าง ลมหายใจสะดุดกึก สมองขาวโพลนราวกับประมวลผลไม่ทัน เมื่อความจริงอันน่าตกใจและสายสัมพันธ์ทางสายเลือดพุ่งเข้าชนประสาทสัมผัสทุกส่วนอย่างจัง... เด็กชายคนนี้... หน้าตาเหมือนเขายังกับแกะ และอายุอานามก็... สอดคล้องกับช่วงเวลาที่รินรดาเดินออกจากชีวิตเขาไปพอดีเป๊ะ! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับตัวละครด้วยกันนะคะ เมฆหมอกสีชมพู