อดีตที่ยังตามหลอกหลอน

“อย่าเข้ามาใกล้ลูกฉัน!” เสียงตวาดแผ่วเบาหากเต็มไปด้วยแรงสั่นสะเทือนจากความหวาดกลัวดังก้องขึ้นในโถงทางเดินของโรงแรมหรู รินรดายืนขวางร่างเล็กของ ‘น้องรินทร์’ ไว้ข้างหลัง มือของเธอสั่นเทาจนต้องกำชายกระโปรงแน่น สายตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความระแวงดุจแม่สัตว์ที่พร้อมจะพุ่งชนศัตรูเพื่อปกป้องลูกน้อย อัคนีชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเรียบเฉยไร้อารมณ์บัดนี้ฉายแววแตกสลาย เขาหยุดยืนอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่เธอเคยคุ้นเคยและหวาดกลัวมาตลอดสามปีของการแต่งงาน บัดนี้มันยิ่งทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ภาพความทรงจำในห้องมืดที่เขาเคยหมางเมินและเย็นชาใส่เธอฉายชัดขึ้นมาในสมองราวกับแผลสดที่ถูกกรีดซ้ำ “ริน… ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำอะไรเขา” อัคนีเอ่ย เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือต่างจากมาดนักธุรกิจผู้ไร้หัวใจที่ใครต่อใครรู้จัก เขาพยายามลดระดับตัวลงเพื่อแสดงความเป็นมิตร แต่ท่าทีคุกเข่ากึ่งยืนกึ่งนั่งนั้นกลับยิ่งทำให้รินรดาถอยหลังกรูด “ออกไป อัคน์… คุณไม่มีสิทธิ์มาแตะต้องเขา คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมอง” รินรดาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอติดขัด เธอจำแววตาเย็นชาคู่นี้ได้ดี แววตาที่เคยบอกว่าเธอเป็นเพียงผู้หญิงที่เขา ‘แต่งงานด้วยเพราะความจำเป็น’ แววตาที่เคยทำลายชีวิตเธอจนพังทลาย น้องรินทร์โผล่หน้าออกมาจากด้านหลังมารดา ดวงตากลมโตคู่นั้นมองชายแปลกหน้าตรงหน้าอย่างสงสัย เด็กน้อยไม่รู้เลยว่าเลือดเนื้อเชื้อไขที่ไหลเวียนอยู่ในกายตนคือเงาสะท้อนของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า รินรดากรีดร้องในใจเมื่อเห็นอัคนีจ้องมองเด็กน้อยด้วยแววตาที่สั่นไหวอย่างรุนแรง “เขามีส่วนไหนที่เหมือนผมบ้างไหม ริน… รินบอกผมมาตามตรงเถอะ” อัคนีขยับตัวเข้ามาอีกนิด แรงดึงดูดบางอย่างฉุดรั้งให้เขาสงสัยในสิ่งที่เขาพยายามปฏิเสธมาตลอด ตั้งแต่วันที่เขาเห็นภาพถ่ายของเด็กชายในมือพราวพิลาส หัวใจเขาก็ไม่เคยสงบอีกเลย “อย่ามาเหมาเอาเอง! เขาเป็นลูกของฉัน… ลูกที่เกิดจากความรักที่ฉันมอบให้คนอื่น ไม่ใช่คุณ!” คำโกหกนั้นกรีดแทงใจคนฟังจนยับเยิน อัคนีรู้สึกราวกับมีคมมีดนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าที่กลางอก เขาขยับเข้ามาประชิดตัวรินรดาจนเธอไม่มีทางถอย มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความเจ็บปวดและโหยหา ทว่ารินรดากลับรู้สึกเหมือนถูกโซ่ตรวนแห่งความเจ็บปวดรัดแน่น “โกหก… สายตาเขามันบอกว่าเขาคือลูกผม รินรดา! คุณจะปิดบังผมไปถึงไหน!” “แล้วถ้าใช่แล้วยังไงคะ?” รินรดาสะบัดมือเขาออกอย่างแรง แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดกลัวเป็นความเย็นชาที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน “คุณจะทำเหมือนที่เคยทำกับฉันไหม? จะทิ้งเขาไว้ในบ้านหลังใหญ่ที่ไม่มีความหมาย จะมองเขาเหมือนส่วนเกิน หรือจะให้พราวพิลาสมาคอยรังแกเขาเหมือนที่คุณเคยอนุญาตให้เธอทำกับฉัน!” อัคนีชะงักกึก คำถามนั้นเหมือนถังน้ำแข็งที่ราดรดลงบนร่างเขาจนหนาวสั่นถึงกระดูก คำพูดของเธอตอกย้ำความผิดบาปที่เขาเคยทำไว้อย่างชัดเจน เขาเคยเย็นชาจนมองไม่เห็นความตายของความรู้สึกที่รินรดามีให้ และตอนนี้... เขากำลังจะสูญเสียโอกาสที่จะได้แก้ไขมันไปตลอดกาล ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังบีบคั้นจนแทบขาดใจ พราวพิลาสที่แอบซุ่มดูอยู่ไม่ไกลก็ก้าวออกมาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ในมือของเธอมีซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีน้ำหนัก “แหม... ดูเหมือนละครน้ำเน่าเรื่องนี้จะเริ่มเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เลยนะ อัคน์คะ อย่าไปหลงเชื่อผู้หญิงคนนี้เลยค่ะ เธอวางแผนมาดีเพื่อจะจับคุณ” พราวพิลาสเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ ก่อนจะโยนซองเอกสารลงบนพื้น “นี่ไงผลตรวจที่อัคน์อยากรู้นักหนา ฉันเพิ่งไปรับมาจากคลินิกเมื่อเช้า... อัคน์ไม่อยากรู้เหรอคะว่าเด็กนี่คือลูกใครกันแน่” รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง สายตาของเธอจับจ้องไปที่ซองเอกสารที่ตกอยู่แทบเท้า น้องรินทร์เริ่มร้องไห้เพราะความตกใจเสียงของพราวพิลาส อัคนีหันกลับมามองเอกสารสลับกับใบหน้าของรินรดาที่ซีดเผือดราวกับคนตาย อัคนีก้มลงหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมา มือของเขาสั่นจนแทบควบคุมไม่ได้ ขณะที่เขากำลังจะดึงผลตรวจออกมา รินรดาก็พุ่งเข้าไปหวังจะแย่งมันคืน แต่พราวพิลาสกลับขัดขวางไว้ด้วยแรงผลักมหาศาล “อย่า!” รินรดาร้องลั่น อัคนีคลี่กระดาษแผ่นนั้นออก ดวงตาของเขากวาดผ่านตัวอักษรอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ลมหายใจของเขาจะสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่โซเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับถูกกระชากวิญญาณออกจากร่าง เมื่อผลลัพธ์บนกระดาษแผ่นนั้นปรากฏเด่นชัด เขามองรินรดาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ทั้งรัก ทั้งแค้น และสำนึกผิดจนเกินเยียวยา ก่อนจะเอ่ยชื่อเด็กน้อยออกมาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “รินทร์... ลูกผมจริงๆ ด้วย” ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดของตัวละครด้วยกันนะคะ เมฆหมอกสีชมพู