การเผชิญหน้าครั้งแรก

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศเกรดพรีเมียมภายในห้างสรรพสินค้าใจกลางเมือง ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบกายของคนทั้งคู่ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับยิ่งขับเน้นความอึดอัดและคมมีดแห่งความทรงจำที่เคยกรีดลึกให้กลับมาปวดร้าวขึ้นอีกครั้ง รินรดายืนตัวตรงอย่างสง่างาม ภายใต้ชุดเดรสผ้าลินินสีเบจเรียบหรูที่ส่งเสริมให้ภาพลักษณ์ของเธอดูเยือกเย็นและทรงพลังยิ่งกว่าวันเก่า เธอมองร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มที่หยุดยืนขวางทางเดินด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความตื่นตระหนก หรือความหวาดหวั่นที่เคยมีในอดีตยามที่ต้องเผชิญหน้ากับ ‘อัคนี’ อดีตสามีผู้เคยเหยียบยละลายศักดิ์ศรีของเธอจนไม่เหลือชิ้นดี "ไม่คิดเลยนะคะว่าจะได้เจอคุณที่นี่... หรือว่าช่วงนี้ธุรกิจกำลังไปได้สวย จนมีเวลามาเดินช้อปปิ้งฆ่าเวลาแทนที่จะไปใส่ใจคนข้างกาย" น้ำเสียงของรินรดาราบเรียบแต่มีด100เล่มเกวียนซ่อนอยู่ภายใน ประโยคค่อนขอดที่จิกกัดถึงพราวพิลาส หลุดออกจากริมฝีปากที่เคลือบด้วยลิปสติกสีแดงกุหลาบอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตากลมโตคู่สวยมองเขาด้วยความรู้สึกสมเพชเวทนาที่เจือจางอยู่ในนั้นอย่างปิดไม่มิด อัคนีขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ดวงตาคมกริบสีดำสนิทมองสำรวจหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ปั่นป่วนจนยากจะควบคุม รินรดาในวันนี้... ไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่เอาแต้มก้มหน้าร้องไห้และรอคอยความเมตตาจากเขาในห้องชุดสีเทาหม่นอีกต่อไปแล้ว ผู้หญิงคนนี้สลัดคราบความอ่อนแอทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเย่อหยิ่งและรัศมีบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างน่าหงุดหงิด "ริน..." อัคนีเอמהเสียงแหบพร่า เขาขยับกายเข้าไปใกล้เธอโดยสัญชาตญาณ ทว่ารินรดากลับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างอย่างรังเกียจชัดเจน การกระทำนั้นเปรียบเสมือนฝ่ามือตบหน้าเขาฉาดใหญ่ "กรุณาเรียกฉันว่าคุณริน หรือไม่ก็ ‘คุณรินรดา’ ค่ะท่านประธานอัคนี เราหย่าขาดจากกันทางกฎหมายและพฤตินัยมานานพอที่จะทำให้คุณรู้ว่าคำว่า ‘เรา’ มันไม่มีอยู่จริงอีกต่อไป" "คุณเปลี่ยนไปมากนะริน... กล้าต่อปากต่อคำ กล้าทำตัวห่างเหิน ทั้งที่เมื่อก่อน..." "เมื่อก่อนโง่ไงคะ!" รินรดาตัดบทสวนกลับทันควัน ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ "เมื่อก่อนฉันคงโง่เง่ามากที่ยอมทุ่มเททุกอย่างให้ผู้ชายใจร้ายอย่างไร้หัวใจอย่างคุณ แต่ตอนนี้ตาสว่างแล้วค่ะ และขอบคุณความใจร้ายของคุณด้วยซ้ำ ที่ทำให้ฉันได้รู้ว่าการไม่มีคุณ... ชีวิตฉันมันมีความสุขและมีค่ามากแค่ไหน" คำพูดเชือดเฉือนนั้นแทงลึกเข้าที่ขั้วหัวใจของอัคนีอย่างจัง ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาจนเขาหายใจแทบไม่ออก ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมานับตั้งแต่ใบหย่าถูกเซ็นชื่อลงไป โลกของเขาก็พังทลายลงอย่างช้าๆ ความเงียบงันในคฤหาสน์หลังใหญ่และการไม่มีเงาร่างเล็กๆ คอยต้อนรับ ทำให้เขาตระหนักถึงความว่างเปล่าที่ตัวเองเป็นคนสร้างขึ้นมาด้วยมือ แต่ทว่า... ในจังหวะที่อัคนีกำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่างเพื่อรั้งร่างบางไว้ เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงเจื้อยแจ้วคุ้นหูก็พุ่งตรงเข้ามาจากมุมเสาฝั่งตรงข้าม "คุณแม่ขา! น้องรินทร์ได้ลูกโป่งรูปไดโนเสาร์แล้วคราบ!" หัวใจของอัคนีหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทันทีที่หันไปมองตามเสียงนั้น ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่วิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มแป้นแล้น ทำให้ลมหายใจของนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลสะดุดกึก ดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และโดยเฉพาะรูปปากที่เป็นเอกลักษณ์นั้น... มันถอดแบบมาจากกระจกเงาของเขาไม่มีผิดเพี้ยน! รินรดารemปรี๊ดขึ้นมาทันที สีหน้าของเธอบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนกเป็นครั้งแรก เธอรีบก้าวเข้าไปคว้าตัวเด็กชายเข้ามาสวมกอดไว้แนบอก พร้อมกับใช้สายตาดุดันตวัดมองอัคนีที่ยืนแข็งค้างดั่งถูกสาปเป็นหิน อัคนีค่อยๆ กวาดสายตามองเด็กชายในอ้อมอกของอดีตภรรยา สลับกับใบหน้าของรินรดาที่ซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตัวเลขปีที่พวกเขาหย่าร้างกัน อายุของเด็กชายตรงหน้า... และความจริงที่ถูกปิดตาย "เด็กคนนี้..." อัคนีเค้นเสียงสั่นพร่า ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเด็กน้อยสลับกับรินรดาอย่างคาดคั้น หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองศึก "ริน... เด็กคนนี้... ลูกของใคร?" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความลับที่เธอพยายามปกป้องด้วยชีวิตกำลังจะถูกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาในสถานที่สาธารณะแห่งนี้ เธอยืนบังร่างป้อมๆ ของลูกชายไว้มิดชิด ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสู้สายตาคมกริบของอดีตสามีด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่เย็นเยียบที่สุด "ไม่ใช่ลูกคุณก็แล้วกันค่ะ! เลิกยุ่งกับชีวิตฉันกับลูกสักที!" พูดจบ รินรดาก็คว้ามือเล็กๆ ของน้องรินทร์แล้วหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีไปทันที ทว่าอัคนีกลับไม่ยอมปล่อยให้เธอเดินหนีไปได้ง่ายๆ อีกต่อไป ขาวยาวก้าวตามไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านความสั่นเทาและตื่นตะลึงทำให้รินรดาต้องสะضุดหันกลับมาเผชิญหน้า "ปล่อยนะคนบ้า!" "บอกความจริงฉันมา... รินรดา!" อัคนีคำรามเสียงต่ำ ดวงตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดและบ้าคลั่งระคนกัน "เด็กคนนั้น... คือลูกของฉันใช่ไหม!" บรรยากาศรอบตัวเริ่มอึมครึม สายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มหันมามองความวุ่นวายที่เกิดขึ้นกลางห้างหรู ทว่าไม่มีใครกล้าเข้ามาสอดมือยุ่งกับอดีตสามีภรรยาคู่นี้ ในขณะที่ศึกคารมกำลังเดือดระอุถึงขีดสุด และความจริงกำลังจะระเบิดออก จู่ๆ เสียงปรบมือเบาๆ พร้อมกับน้ำเสียงเยือกเย็นของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังของอัคนี "โอ๊ะ... ดูเหมือนว่าฉันจะมาขัดจังหวะครอบครัวสุขสันต์ (ปลอมๆ) ของคุณรảoหรือเปล่าคะเนี่ย... พี่อัคน์?" อัคนีและรินรดาชะงักกึกพร้อมกัน เมื่อหันไปมองตามต้นเสียง ร่างระหงของพราวพิลาสที่ก้าวออกมาจากร้านค้าแบรนด์เนมชื่อดัง พร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ทำให้สถานการณ์ที่ตึงเครียดอยู่แล้ว พลิกผันกลายเป็นระเบิดเวลาลูกใหญ่ที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้พินาศไปพร้อมกันในวินาทีนี้! ...โปรดติดตามตอนต่อไป... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความเจ็บปวดและการล้างแค้นครั้งนี้ด้วยกันนะคะ เมฆหมอกสีชมพูสัญญาว่าจะเสิร์ฟความสะใจให้รี้ดเดอร์แบบจุกๆ ในตอนหน้าอย่างแน่นอนค่ะ!