บาดแผลที่ชวนให้ใจอ่อน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กของเลือดจางๆ ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องพักฟื้นขนาดกะทัดรัด แสงไฟสีส้มวลนวลจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องลงบนใบหน้าคมคายที่ยามนี้ซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือดของอัคนี ชายหนุ่มผู้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดของความเย่อหยิ่งและเย็นชา ทว่าในยามนี้กลับนอนทอดร่างอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยบาดแผลฟกช้ำและรอยแผลยาวบริเวณหัวไหล่ เกิดจากการเอาตัวเข้าปกป้องรินรดาจากเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน รินรดายืนนิ่งอยู่ข้างเตียง มือเรียวบางกำผ้าขนหนูผืนเล็กในอ่างน้ำอุ่นแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หัวใจของเธอกำลังถูกบดขยี้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนจนยากจะหาคำใดมานิยาม มันมีความโกรธเคืองที่ตกค้างจากอดีต มีความรู้สึกติดค้างในบุญคุณที่เขาเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเธอ และเหนือสิ่งอื่นใด… คือความหวาดกลัวลึกๆ ที่เห็นคนที่เคยผูกพันต้องมานอนหายใจรวยรินอยู่ตรงหน้า "อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นเลย..." เสียงแหบพร่าและแห้งผากดังขึ้นแผ่วเบา รินรดา สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นเปลือกตาหนาค่อยๆ ปรือเปิดขึ้น เผยให้ เห็นนัยน์ตาคู่คมที่มักจะมองเธอด้วยความหมาngเมินและเหยียดหยามในอดีต ทว่าในยามนี้ มันกลับฉายแววอ่อนล้าและเจือความเวทมนตร์บางเบาที่ทำให้น้ำตาของเธอรื้นขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว "คุณควรพักผ่อนค่ะ ไม่ควรฝืนพูด" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง พยายามควบคุมความสั่นไหวในน้ำเสียงไม่ให้เขาจับสังเกตได้ เธอขยับเข้าไปใกล้ร่างสูง ก้มลงบิดผ้าขนหนูหมาดๆ ก่อนจะบรรจงเช็ดตามกรอบหน้าและลำคอแกร่งให้อย่างเบามือที่สุด สัมผัสที่อ่อนโยนแต่มันแฝงไว้ด้วยระยะห่าง ทำให้ความเจ็บปวดที่หัวไหล่ของอัคนีเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในอก "เจ็บไหม..." เขาถามเสียงแผ่ว ขณะที่ดวงตาคู่คมไม่ละไปจากใบหน้าหวานที่ดูเยือกเย็นและห่างเหินกว่าเดิมหลายเท่า "ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ เพราะคุณช่วยไว้... ขอบคุณนะคะ" คำพูดสุภาพแต่ห่างเหินเปรียบเสมือนกำแพงหนาที่อัคนีเป็นคนสร้างขึ้นมากับมือในอดีต และในวันนี้ มันกำลังย้อนกลับมากั้นขวางไม่ให้เขาสามารถเอื้อมมือไปแตะต้องเธอได้เลย อัคนีแค่นYิ้มขื่นๆ ในลำคอ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้าใส่ราวกับคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะกลืนกินลมหายใจ "เธอใจร้ายกับฉันเสมอนะริน... แม้กระทั่งในวันที่ฉันเจ็บปวดปางตาย เธอก็ยังคงเว้นระยะห่างราวกับเราเป็นแค่คนแปลกหน้าที่บังเอิญผ่านมา" รินรดาชะงักมือที่กำลังเช็ดแขนแกร่ง แววตาคู่สวยไหววูบชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามเดิม เธอนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ตอกย้ำความจริงอันเจ็บปวดระหว่างพวกเขาทั้งสอง "คนแปลกหน้าเหรอคะ? คุณต่างหากที่เป็นคนนิยามความสัมพันธ์ของเราแบบนั้นตั้งแต่แรก... ฉันแค่ทำตามในสิ่งที่คุณต้องการต่างหากล่ะคะ คุณอัคนี" น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ รินรดาวางผ้าลงในอ่างเบาๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า อัคนีพยายามขยับตัวลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่แผลทำให้เขาต้องนิหน้าด้วยความทรมาน รินรดาเห็นเข้าจึงเผลอตัวเอื้อมมือไปประคองหัวไหล่ของเขาไว้โดยอัตโนมัติ สัมผัสแนบชิดที่คุ้นเคยในอดีตส่งกระแสความอบอุ่นแปลกประหลาดวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ทั้งสองสบตากันในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดรดกันและกัน ความทรงจำเก่าๆ ที่ทั้งหอมหวานและขมขื่นไหลย้อนกลับมาทับถมจนหัวใจของทั้งคู่กระตุกวูบ "ริน..." อัคนีเรียกชื่อเธอเสียงพร่า มือหนาเอื้อมขึ้นหมายจะกอบกุมมือเรียวที่วางอยู่บนอกของเขา แต่รินรดากลับชักมือกลับราวกับถูกไฟลวก เธอยืนขึ้นเต็มความสูง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพื่อสร้างเขตปลอดภัยให้ตัวเองทันที "ดึกมากแล้ว ฉันว่าคุณควรนอนพักผ่อนนะคะ พรุ่งนี้ฉันจะให้คนเตรียมซุปมาให้" รินรดาพยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ทว่า ก่อนที่รินรดาจะทันได้หมุนตัวเดินไปที่โซฟาปลายเตียง เสียงเคาะประตูก็ ดังขึ้นเบาๆ สחัดจังหวะความอึดอัดภายในห้องลง ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... ประตูกค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา ร่างเล็กป้อมในชุดนอนลายการ์ตูนก้าวเข้ามาพร้อมกับตุ๊กตาหมีตัวโปรดในมือ ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ มองมายังเตียงผู้ป่วยด้วยความง่วงงุน ทว่าแววตานั้นกลับฉายความห่วงใยอย่างชัดเจน "คุณอาเจ็บแผลเหรอครับ... น้องรินทร์ได้ยินเสียงคนคุยกัน เลยตื่นมาดู" เสียงใสๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาหน้าถอดสี หัวใจกระตุกวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอรีบก้าวเข้าไปอุ้มลูกชายเข้าแนบอกทันทีด้วยความตกใจกลัว ขณะที่อัคนีเบิกตากว้าง มองร่างเล็กในอ้อมอกของรินรดาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นไปด้วยความตกตะลึง… เด็กผู้ชายคนนี้... ทำไมโครงหน้า รอยยิ้ม และแม้กระทั่งแววตา เวลาที่มองมา ถึงได้ถอดแบบพิมพ์เดียวกันกับเขาออกมาไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปพร้อมกับตัวละครนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู