จุดแตกหัก

หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูสั่นสะเทือนต่อเนื่องบนโต๊ะทำงานราคาแพง ทว่าอัคนีกลับไม่ได้สนใจแม้แต่จะเหลือบมองมัน ราวกับว่าความวุ่นวายในโลกโซเชียลมีเดียในเวลานี้ เป็นเพียงฝุ่นผงไร้ค่าที่ปลิวผ่านหน้า ทว่าสายตาคมกริบของเขากลับตรึงอยู่กับเอกสารแผ่นหนึ่งในมือ... เอกสารประวัติการรักษาและใบมรณบัตรที่ระบุชื่อของ "คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน" รินรดา... ผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าอ่อนแอ เปราะบาง และไร้พิษภัยคนนั้น แท้จริงแล้วถูกความโหดร้ายของเขากลืนกินจนสลายกลายเป็นธุลีไปครั้งหนึ่งแล้ว และสิ่งที่ยืนอยู่เบื้องหน้าเขาในปัจจุบัน คือเงาอันเยียบเย็นของอดีตภรรยา ผู้กลับมาพร้อมกับรอยแผลเป็นที่พร้อมจะกรีดแทงหัวใจเขาให้คืนสนอง "คุณอัคน์คะ... คุณต้องดูนี่ค่ะ!" เสียงหวานที่เจือความตื่นตระหนกจอมปลอมดังขึ้น พร้อมกับร่างบอบบางในชุดเดรสดีไซน์หรูของพราวพิลาสที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวอย่างไร้มารยาท หล่อนไม่แม้แต่จะเคาะประตูด้วยซ้ำ ใบหน้าที่แต่งแต้มอย่างประณีตบิดเบี้ยวด้วยความร้อนรน มือเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะยื่นหน้าจอแท็บเล็ตมาตรงหน้าเขา "มีคนปล่อยคลิปนี้ว่อนเน็ตค่ะ... มัน... มันกำลังทำลายชื่อเสียงของบริษัทเรา และที่สำคัญที่สุด มันกำลังใส่ร้ายป้ายสีดิฉันกับคุณค่ะ!" อัคนีค่อยๆ เงยหน้าขึ้นจากกระดาษในมือ ช้าๆ เย็นชา และไร้อารมณ์ ดวงตาคมปลาบดEกมองผู้หญิงที่ยืนหอบหายใจสะท้านอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกรังเกียจที่พุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด ตั้งแต่ที่เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้ พราวพิลาสก็ไม่ใช่ผู้หญิงน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาเขาอีกต่อไป หล่อนเป็นเพียงตัวตลกน่าสมเพช ที่ใช้ความอิจฉาริษยาเป็นเครื่องมือทำลายล้างผู้อื่น โดยไม่สนว่าไฟบรรลัยกัลป์นั้นจะย้อนกลับมาเผาไหม้ตัวเองหรือไม่ "คลิปอะไรของเธอ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อiยนออกมาอย่างไร้ความกระตือรือร้น "ก็... ก็คลิปที่พวกนักเลงคีย์บอร์ดกำลังแชร์กันสนั่นน่ะสค่ะ!" พราวพิลาสรีบกดเล่นวิดีโอทันที ใบหน้าของหล่อนซีดเผือกราวกับคน ในจอภาพปรากฏภาพตัดต่อที่ถูกร้อยเรียงอย่างแนบเนียน มันคือภาพของรินรดาในอดีต สมัยที่เธอยังคงก้มหน้าก้มตารับใช้เขาในฐานะภรรยาในนาม ตัดสลับกับภาพเหตุการณ์ปัจจุบันที่รินรดากำลังก้าวลงจากรถคันหรูเคียงคู่กับนักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพล พร้อมด้วยเสียงบรรยายประกอบที่จงใจบิดเบือนข้อเท็จจริง ใส่ร้ายป้ายสีว่ารินรดาเป็นผู้หญิงหน้าเงิน ทิ้งสามีและลูกเพื่อไปเสวยสุขกับชายอื่น ทั้งยังใส่ร้ายว่าเงินทุนในโปรเจกต์ล่าสุดของรินรดาเป็นเงินที่ได้จากการยักยอกมาจากบริษัทของอัคนี เป้าหมายของมันชัดเจน... พราวพิลาสต้องการทำลายความน่าเชื่อถือของรินรดาให้ย่อยยับในชั่วข้ามคืน เพื่อให้สังคมรุมประณามผู้หญิงที่เธอกลัวที่สุด "พวกมันใจร้ายมากเลยนะคะคุณอัคน์... มันจงใจเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของดิฉัน และยังทำให้บริษัทของเราเสื่อมเสียชื่อเสียงด้วย คุณต้องจัดการฟ้องร้องพวกมันให้นะคะ ฟ้องให้หนักที่สุด!" พราวพิลาสโผเข้าเกาะแขนแกร่ง น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร ทว่าอัคนีกลับสะบัดแขนออกอย่างไร้เยื่อใย แรงกระชากนั้นทำให้พราวพิลาสเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความตกตะลึง "คุณอัคน์..." "เธอคิดว่าฉันโง่มากใช่ไหม พราวพิลาส" อัคนีลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของชายหนุ่มทาบทับร่างของหล่อนจนมิด ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วห้องทำงานจนอากาศแทบหายใจไม่ออก "คลิปนี้... รูปแบบการตัดต่อแบบนี้ โครงสร้างคำพูดแบบนี้ ฉันจำได้แม่นว่ามันเป็นสำนวนเดียวกับPRที่บริษัทจ้างไว้เบื้องหลัง และ IP Address ที่ปล่อยคลิปต้นฉบับ... มันมาจากอพาร์ตเมนต์ส่วนตัวของน้องสาวเธอเองไม่ใช่หรือไง" พราวพิลาสหน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริกจนพูดไม่ออก ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปในพริบตาเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น—ดวงตาของอัคนีที่ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ อีกต่อไป "ป... เปล่านะคะ! คุณอัคน์กำลังเข้าใจดิฉันผิดแน่ๆ ดิฉันจะไปทำเรื่องแบบนั้นทำไม ในเมื่อดิฉันก็โดนหางเลขไปด้วย!" "เพราะเธอกลัว..." อัคนีสาวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว ราวกับเสือร้ายที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม "เธอเห็นรินรดากลับมาอย่างสง่างาม เธอเห็นฉันเริ่มสนใจในตัวอดีตภรรยาคนนี้ เธอจึงคลั่งจนเสียสติ สติปัญญาที่เคยมีถูกความริษยาแผดเผาจนหมดสิ้น เธอคิดว่าการทำลายรินรดาด้วยวิธีสกปรกแบบนี้ จะทำให้ฉันหันกลับมารักเธออย่างนั้นM" "ไม่จริง! คุณกำลังปรักปรำดิฉันเพราะผู้หญิงสารเลวนั่น!" พราวพิลาสกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตก หน้ากากความเรียบร้อยหลุดลุ่ยไม่เหลือชิ้นD "มันเป็นอีรินรดา! มันต่าหากที่ร้ายกาจ มันกลับมาเพื่อแย่งทุกอย่างไปจากเรา! ทำไมคุณถึงเข้าข้างมัน ทำไมคุณไม่มองดิฉันบ้าง!" "หุบปาก!" เสียงคำรามต่ำลึกจากลำคอของอัคนีดังขึ้น พร้อมกับแววตาวาวโรจน์ที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่พราวพิลาสเคยเห็นมา "อย่าเอาปากสกปรกของเธอมาเอ่ยชื่อรินรดาอีก!" ความเงียบงันเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธเกรี้ยวของคนทั้งคู่ อัคนีไม่ได้โง่ เขารู้ดีว่าพราวพิลาสเป็นคนทำ แต่สิ่งที่ทำให้เขาหัวใจกระตุกวูบและรู้สึกเจ็บปวดเสียยิ่งกว่า ไม่ใช่เรื่องที่พราวพิลาสปล่อยคลิปทำลายชื่อเสียง... แต่เป็นเพราะเขารู้ดีว่า *รินรดาจะต้องเห็นมัน* ผู้หญิงคนนั้นเพิ่งจะกลับมา เธอกำลังสร้างเกราะป้องกันตัวเองขึ้นใหม่อย่างเข้มแข็ง ทว่าคลิปบิดเบือนความจริงนี้ อาจจะไปสะกิดแผลเก่าในใจของเธอ... แผลที่เขาเป็นคนฝังมันไว้เองกับมือ อัคนีคว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย เขาต่อสายตรงหาเลขาคนสนิททันทีด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "จัดการฟ้องร้องดำเนินคดีกับทุกคนที่แชร์คลิปนี้ รวมถึงสืบหาต้นตอที่แท้จริง... และอีกอย่าง ลบภาพและคลิปทั้งหมดออกจากระบบให้หมดภายในสิบนาทีนี้!" เขาวางสายอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันมามองพราวพิลาสครั้งสุดท้ายด้วยสายตาที่เย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ส่วนเธอ... ไสมันออกไปจากบริษัทของฉัน และอย่าให้ฉันเห็นหน้าเธออีกเป็นครั้งที่สอง ไม่อย่างนั้น ฉันจะไม่แค่ไล่เธอออก แต่ฉันจะทำให้ครอบครัวของเธอไม่เหลือแม้แต่แผ่นดินจะกลบหน้า" พราวพิลาสทรุดฮวบลงกับพื้น ร้องไห้โฮออกมาด้วยความคับแค้นใจ ทว่าอัคนีไม่ได้ชายตามองหล่อนแม้แต่น้อย ร่างสูงก้าวฉับๆ ออกจากห้องทำงานทันที เป้าหมายเดียวในตอนนี้คือการไปหา 'รินรดา' ก่อนที่ความเข้าใจผิดทั้งหมดจะลุกลามจนเกินเยียวยา ทางด้านรินรดานั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่างกระจกใสของร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ย่านใจกลางเมือง นิ้วเรียวยาวถือแท็บเล็ตไว้หลวมๆ บนหน้าจอนั้นกำลังฉายคลิปที่พราวพิลาสเป็นคนปล่อยออกมา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาวอย่างเยือกเย็น ไม่มีแม้แต่น้ำตา ไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัวอย่างที่พราวพิลาสคาดหวัง สำหรับรินรดาคนเก่า... คลิปนี้คงเป็นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจจนแหลกสลาย แต่สำหรับรินรดาในวันนี้... ผู้หญิงที่ผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง คลิปพวกนี้เป็นเพียงเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนเท่านั้น มันช่างน่าสมเพช และไร้พิษสงใดๆ *กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของอัคนีที่ก้าวเข้ามาด้วยอาการเหนื่อยหอบเล็กน้อย สูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการเร่งรีบ ดวงตาคมกวาดมองหาร่างของหญิงสาวทันทีที่ก้าวเข้ามา และเมื่อพบเธอนั่งจิบกาแฟอย่างใจเย็นอยู่มุมห้อง เขาก็รีบสาวเท้าเข้าไปหาทันที "ริน..." เสียงทุ้มเอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง เป็นครั้งแรกที่อัคนีแสดงความรู้สึกอ่อนล้าและหวาดกลัวออกมาอย่างชัดเจน "ผม... ผมรู้เรื่องคลิปนั้นแล้ว ผมกำลังจัดการมันอยู่ ขอร้องล่ะ อย่าไปสนใจ..." รินรดายกถ้วยกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนจานรองอย่างนุ่มนวล หล่อนเงยหน้าขึ้นสบตากับอัคนี นัยน์ตากลมโตคู่สวยนั้นเรียบเฉย ไร้ระลอกคลื่นแห่งความเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้าคนหนึ่ง "คุณอัคน์กำลังร้อนรนเรื่องอะไรหรือคะ?" เสียงหวานเอמהนถามด้วยรอยยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษความเย็นชาไว้อย่างสมบูรณ์แบบ "หรือกลัวว่าคนอื่นจะรู้ว่า อดีตสามีผู้แสนดีอย่างคุณ เคยทำร้ายผู้หญิงคนหนึ่งจนเกือบตายอย่างไรล่ะคะ" "ริน..." อัคนีกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาที่หน้าอกซ้าย "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น... ผมรู้ว่าผมทำเลวกับคุณไว้มาก แต่เรื่องคลิปนั่น ผมไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้อง พราวพิลาสเป็นคนทำ และผมจัดการไล่เธอออกไปแล้ว..." "แล้วยังไงคะ?" รินรดาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก "มันเกี่ยวข้องอะไรกับฉันล่ะคะคุณอัคน์ ในเมื่อเรา 'หย่า' กันขาดไปนานแล้ว ชีวิตของคุณ ชีวิตของพราวพิลาส หรือคลิปไร้สาระนั่น มันไม่มีค่าพอที่จะทำให้ฉันต้องเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียวด้วยซ้ำ" คำพูดของเธอกรีดแทงเข้าที่หัวใจของอัคนีอย่างจัง เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้าใส่จนร่างสูงเซถอยหลังไปหนึ่งก้าว "แต่... แต่คุณก็เห็นใช่ไหมว่ามันใส่ร้ายคุณ..." "ปล่อยให้มันใส่ร้ายไปสิคะ" รินรดาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาสีเข้มจ้องมองอัคนีอย่างไม่เกรงกลัว "เพราะในขณะที่คุณกำลังวิ่งวุ่นแก้ปัญหาเด็กเล่นขายของพวกนี้... คุณลืมไปแล้วหรือเปล่าคะว่ายังมีเรื่องอื่น ที่สำคัญกว่าเรื่องไร้สาระพวกนี้ตั้งเยอะ" อัคนีขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ "เรื่องอะไร..." รินรดาแย้มยิ้มหยัน ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา กดหน้าจอไม่กี่ครั้งแล้วยื่นหน้าจอไปตรงหน้าอัคนี ชายหนุ่มก้มลงมองภาพบนหน้าจอตามสัญชาตญาณ... มันคือภาพถ่ายของเด็กชายวัย 4 ขวบคนหนึ่ง กำลังวิ่งเล่นรอยยิ้มสดใสอยู่บนสนามหญ้า ใบหน้านั้น... ดวงตานั้น... โครงสร้างจมูกและริมฝีปากนั้น... ถอดแบบมาจากอัคนีราวกับแกะพิมพ์! หัวใจของอัคนีหยุดเต้นไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอ สมองขาวโพลนราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางวันแสกๆ "นี่คือ..." อัคนีเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่ คำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก รินรดายกยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่นั้นฉายแววสะใจล้ำลึกที่ได้เห็นอัคนีตกอยู่ในสภาพสติหลุดเป็นครั้งแรก "เด็กคนนี้... คือลูกชายของฉันค่ะ และเขาก็ตายไปแล้วเมื่อสี่ปีก่อน... ในทะเบียนบ้านของคุณนั่นแหละค่ะ" ด้วยรักและอินไปกับความสะใจ, เมฆหมอกสีชมพู