กำแพงที่สูงชัน

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่หลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของรินรดา ไม่ได้ช่วยบรรเทาความอึดอัดที่สุมแน่นอยู่ในทรวงอกแม้แต่น้อย ปลายเรียวเล็บที่จิกเข้าหากันจนฝังรอยเล็บลงบนฝ่ามือ เป็นเครื่องเตือนใจชั้นดีว่าความอดทนของเธอเดินทางมาถึงเส้น สยามสุดท้ายแล้ว เบื้องหน้าของเธอคือชายหนุ่มผู้เคยถือสิทธิ์เหนือชีวิตและลมหายใจของเธอทุกตารางนิ้ว อัคนียืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ในชุดสูทเข้ารูปที่สะท้อนรสนิยมราคาแพง ทว่าแววตาคู่คมกลับเต็มไปด้วยความสั่นไหวและร่องรอยของความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ "ริน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย็นชา บัดนี้กลับแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอราวกับคนใกล้หมดลมหายใจ "หยุดเถอะค่ะคุณอัคนี" รินรดายกมือขึ้นห้าม ปลายเสียงของเธอราบเรียบเย็นชา แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะหยุดก้าวที่กำลังจะเดินเข้ามาหาของเขาให้ชะงักงัน "อย่าใช้ชื่อของฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นเลยค่ะ มันน่าสมเพชเกินกว่าจะฟัง" รอยยิ้มหยันที่ผุดขึ้นบนมุมปากของหญิงสาว ไม่ได้ทำให้อัคนีรู้สึกเจ็บปวดเท่ากับช่องว่างมหาสารที่กั้นกลางระหว่างพวกเขาทั้งคู่ในเวลานี้ สายตาของรินรดามันว่างเปล่า—ว่างเปล่าจนน่ากลัว ว่างเปล่าเสียยิ่งกว่าวันที่เธอยอมเซ็นใบหย่าและก้าวออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่โดยไม่หันกลับมามอง สี่ปีเต็มที่เธอจมอยู่กับคราบน้ำตาและความโดดเดี่ยว สี่ปีที่เธอต้องเรียนรู้ที่จะยืนหยัดด้วยลำขาของตัวเอง อุ้มท้อง เลี้ยงดู และปกป้องดวงใจดวงน้อยๆ ดวงนี้ให้เติบโตมาอย่างงดงาม โดยปราศจากเงาหัวของผู้ชายใจร้ายคนนี้ วันนี้... วันที่เธอสร้างกำแพงความปลอดภัยขึ้นมาได้ด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ เธอย่อมไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหน โดยเฉพาะอดีตสามีผู้เคยเหยียบยละศักดิ์ศรีของเธอให้จมดิน พังทลายมันลงมาเด็ดขาด "ผมรู้ว่าผมมันเลว..." อัคนีพยายามก้าวเข้ามาอีกนิด ดวงตาแดงก่ำด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่ไม่อาจหาทางออก "ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำกับคุณในอดีตมันให้อภัยไม่ได้ แต่ริน... เด็กคนนั้น... น้องรินทร์... เขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของผมนะ คุณจะใจร้ายกีดกันพ่อกับลูกแท้ๆ ของตัวเองได้ลงคอเลยหรือ" คำว่า 'พ่อ' ที่หลุดออกมาจากปากของอัคนี ทำให้รินรดากลั้วหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความสนุกสนาน มีแต่ความขื่นขมที่สะท้อนก้องในห้องรับแขกของอพาร์ตเมนต์ขนาดกะทัดรัด "พ่อเหรอคะ?" รินรดาทวนคำ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าด้วยความโกรธที่ถูกจุดขึ้นมาทีละน้อย ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว "วันที่คุณเซ็นชื่อลงในเอกสารหย่าอย่างไร้เยื่อใย วันที่คุณปล่อยให้พราวพิลาสเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของฉันตอนที่ฉันกำลังตั้งท้องอ่อนๆ วันที่คุณไม่เคยแม้แต่จะชายตากลอกมองว่าผู้หญิงคนนี้จะอยู่หรือตาย... คุณเคยจำได้ไหมคะว่าคำว่า 'พ่อ' มันสะกดอย่างไร!" อัคนีชะงักงัน ราวกับถูกคมมีดกรีดซ้ำลงบนแผลเก่าที่ยังไม่ตกสะเก็ด ภาพในอดีตย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจ ภาพที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งเธออย่างไร้ความปรานี ภาพที่เขาเมินเฉยต่อคำอ้อนวอนและคราบน้ำตา เขานึกเกลียดตัวเองในยามนั้นเหลือเกิน เกลียดความเย่อหยิ่ง เกลียดความโง่เขลาที่คิดว่าตัวเองคุมเกมได้ทุกอย่าง จนกระทั่งวันที่สูญเสียทุกสิ่งไปจริงๆ ถึงได้ตระหนักว่าสิ่งล้ำค่าที่สุดได้หลุดมือไปตลอดกาลแล้ว "ผมขอโทษ..." เขาเค้นคำนี้ออกมาได้เพียงสั้นๆ น้ำตาของผู้ชายที่แข็งกระด้างมาทั้งชีวิตรื้นขึ้นที่ขอบตา "ให้โอกาสผมได้แก้ตัวเถอะนะริน ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อ... ได้ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่เคยทำไว้กับคุณและลูก" "ไม่ต้องหรอกค่ะ" รินรดายืนกรานเสียงแข็ง แววตาของเธอเด็ดเดี่ยวและไร้ซึ่งความลังเลใจ "ฉันไม่ต้องการการชดใช้จากคุณ และลูกของฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อที่ปรากฏตัวขึ้นมาเฉพาะตอนที่เขาอยากจะสำนึกบาป" "ริน!" "ฟังให้ดีนะคะคุณอัคนี..." เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างไม่เกรงกลัว แม้ส่วนสูงของพวกเขาจะต่างกันมาก แต่รัศมีแห่งความเด็ดเดี่ยวรอบตัวเธอกลับทำให้อัคนีต้องผะยองถอยหลังไปครึ่งก้าว "ตราบใดที่ฉันยังมีลมหายใจ คุณจะไม่มีวันได้ก้าวเข้ามาในชีวิตของลูกฉันเด็ดขาด อย่าได้แม้แต่จะคิดใช้คำว่า 'พ่อ' มาต่อรองเพื่อแย่งชิงอะไรไปจากฉัน เพราะถ้าคุณกล้าแตะต้องดวงใจของฉัน ฉันนี่แหละค่ะที่จะทำให้คุณไม่เหลือแม้แต่ซากของความภาคภูมิใจในฐานะนักธุรกิจใหญ่" น้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉียบคมราดยาพิษ ทอดลงมาทีละคำจนอัคนีรู้สึกชาไปทั้งร่าง หัวใจของเขาเจ็บแปลบราถูกบดขยี้ เขาไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงที่เคยอ่อนแอ ยอมก้มหน้าให้เขารังแกตามอำเภอใจในอดีต จะเติบโตมาเป็นพยัคฆ์สาวที่ดุร้ายและทรงพลังได้ถึงเพียงนี้ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังตึงเครียดจนแทบขาดใจ เสียงฝีเท้าเล็กๆ และเสียงใสแจ๋วก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้อง "คุณแม่ครับ... ใครมาเหรอฮะ?" ร่างป้อมของเด็กชายวัยสี่ขวบในชุดเสื้อยืดลายการ์ตูนก้าวออกมาจากห้องนอน ดวงตากลมโตใสซื่อกวาดมองผู้ชายแปลกหน้าในชุดสูทหรูด้วยความสงสัย ก่อนที่ใบหน้าน้อยๆ นั้นจะหันกลับมามองมารดา อัคนีราวกับถูกสายฟ้าฟาดเข้ากลางแสกหน้า เมื่อดวงตาคู่คมของเด็กชายคนนั้น... ถอดแบบมาจากตัวเขาเองราวกับแกะ ไม่มีผิดเพี้ยน! หัวใจของอัคนีหยุดเต้นไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกึก ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงคุกเข่าต่อหน้าเด็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ขณะที่รินรดากลับหน้าถอดสี รีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวลูกชายเข้าสู่อ้อมกอดแล้วถอยร่นกรูดไปข้างหลังทันที... แววตาของเธอที่มองมาในเสี้ยววินาทีนั้นเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและประกาศสงครามอย่างชัดเจน ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเจ็บปวดไปกับตัวละครนะคะ หวังว่าตอนนี้หัวใจของทุกท่านจะยังเต้นแรงอยู่ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - เมฆหมอกสีชมพู