ผู้ทรยศตัวจริง

"คุณคงไม่ได้คิดจะบอกฉันว่า ภาพพวกนี้คือผลงานของความบังเอิญหรอกนะ เพลิงพาย?" เสียงของกรรณิการ์ราบเรียบ ทว่าทุกพยางค์ที่เปล่งออกมากลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหรา รินรดาที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังบานประตูถึงกับกลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความลับที่เธออุตส่าห์ปกปิดไว้มิดชิดถูกตีแผ่ด้วยภาพถ่ายเพียงใบเดียวในมือของผู้หญิงคนนั้น เพลิงพายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หนังตัวใหญ่ไม่ได้ขยับเขยื้อน เธอเพียงแตะนิ้วเรียวยาวลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะเชื่องช้า ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวของเธอมองภาพถ่ายใบนั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับกรรณิการ์ด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่เคยไปถึงดวงตา "ความบังเอิญไม่มีอยู่จริงในโลกของธุรกิจหรอกค่ะ กรรณิการ์" เพลิงพายตอบ น้ำเสียงของเธอเย็นเยียบจนน่าขนลุก "แต่สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่ภาพถ่ายใบนี้... สิ่งที่น่าสนใจคือ ใครเป็นคนส่งภาพนี้ให้คุณต่างหาก" กรรณิการ์ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ "คุณเปลี่ยนเรื่องเก่งเหมือนเดิมเลยนะคะ แต่ดิฉันคิดว่าเราควรโฟกัสที่ 'หนอน' ตัวนี้ก่อนดีไหมคะ? ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ ความลับเรื่องแผนการควบรวมกิจการอาจจะไปจบลงที่หน้าหนังสือพิมพ์ในเช้าวันพรุ่งนี้ก็ได้" รินรดาที่แอบฟังอยู่แทบทรุดฮวบ มือของเธอเย็นเฉียบ เธอไม่ได้แค่พลาด... เธอถูกจับได้คาหนังคาเขา แต่ความรู้สึกหวาดกลัวกลับถูกแทนที่ด้วยความสงสัย เมื่อเธอสังเกตเห็นประกายบางอย่างในแววตาของเพลิงพาย—เพลิงพายดูไม่ประหลาดใจเลย ราวกับว่าเธอกำลังรอคอยช่วงเวลานี้อยู่ "คุณกลัวเหรอคะ?" เพลิงพายถามพลางลุกขึ้นยืน ร่างระหงเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพของเมืองหลวงในยามค่ำคืน "กรรณิการ์... ในทีมของเราน่ะ ไม่ได้มีแค่ 'หนอน' ตัวเดียวหรอกนะ" คำพูดนั้นทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้าง ความหมายที่แฝงอยู่เหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ ทีมที่เธอคิดว่าเธอเป็นคนสืบอยู่เพียงลำพัง กลับมีบางอย่างที่ซับซ้อนกว่านั้น! "หมายความว่ายังไงคะ?" กรรณิการ์ขมวดคิ้ว "อย่าบอกนะว่าคุณรู้อยู่แล้ว?" เพลิงพายหันกลับมา แสงไฟสีส้มสลัวในห้องตกกระทบใบหน้าของเธอให้ดูดุดันและเย้ายวนในคราวเดียวกัน เธอเดินเข้ามาใกล้กรรณิการ์จนระยะห่างลดน้อยลงจนน่าอึดอัด ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบที่ได้ยินชัดเจนถึงรอยแยกของประตู "ฉันรู้ว่ามีคนพยายามจะโค่นฉัน แต่สิ่งที่ฉันไม่รู้คือ 'ใคร' คือคนที่ซื่อสัตย์กับฉันจริงๆ... และ 'ใคร' ที่กำลังแกล้งทำเป็นทรยศเพื่อหลอกล่อให้หนอนตัวจริงโผล่หัวออกมา" หัวใจของรินรดาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอเริ่มเข้าใจเกมนี้แล้ว การที่เพลิงพายปล่อยให้เธอเข้าถึงตู้นิรภัยได้ง่ายๆ ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา ไม่ใช่เพราะเพลิงพายประมาท แต่มันคือกับดัก! เพลิงพายกำลังใช้รินรดาเป็น 'เหยื่อล่อ' เพื่อดูว่าใครในทีมที่จะรีบนำข้อมูลไปรายงานให้กรรณิการ์ทราบ กรรณิการ์หน้าซีดลงเล็กน้อย มือที่ถือรูปถ่ายสั่นเทา เธอพยายามตั้งสติ "ดิฉันแค่หวังดีกับบริษัท..." "หวังดี หรือหวังจะแทนที่ฉัน?" เพลิงพายขัดจังหวะทันที "คุณไม่ใช่คนเดียวที่มีรูปถ่ายในมือ กรรณิการ์" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องทำงาน รินรดารีบถอยกรูดไปหลบหลังเสาต้นใหญ่ ลมหายใจของเธอหอบถี่ด้วยความตื่นตระหนก ประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งโดย 'ศรุต' หัวหน้าฝ่ายบัญชีคนสนิทที่รินรดาไว้ใจที่สุด เขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าในมือของเขากลับถือแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่ดูมีน้ำหนัก "ทุกอย่างเรียบร้อยครับคุณเพลิงพาย" ศรุตกล่าวเสียงเรียบ ก่อนจะปรายตามองกรรณิการ์ด้วยสายตาที่เย็นชาเสียจนรินรดาจำแทบไม่ได้ "หลักฐานการทุจริตของกรรณิการ์ในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา... อยู่ในนี้ทั้งหมดครับ" กรรณิการ์เบิกตากว้าง "ศรุต! แก... แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!" รินรดาแทบหยุดหายใจ เธอเห็นโลกที่เธอพยายามสร้างขึ้นพังทลายลงตรงหน้า ศรุต—คนที่คอยช่วยเหลือเธอและบอกว่าเขาเกลียดเพลิงพายเข้าไส้—แท้จริงแล้วคือสุนัขรับใช้ที่จงรักภักดีที่สุดของเพลิงพายมาโดยตลอด เพลิงพายรับแฟ้มจากศรุตมาถือไว้ ก่อนจะเดินเข้าไปหาหน้ากรรณิการ์ที่กำลังสั่นระริก เธอเชยคางอีกฝ่ายขึ้นอย่างช้าๆ "หนอนน่ะ มีไว้ให้กำจัดทิ้งค่ะ" เพลิงพายเอ่ยเสียงเย็น "แต่คนที่คิดจะกินเหยื่อที่ฉันวางไว้น่ะ... ต้องชดใช้ให้สาสม" ขณะที่เหตุการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของรินรดาที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าเสื้อก็สั่นแรงขึ้นมากลางความเงียบ มันคือข้อความแจ้งเตือนที่เธอตั้งไว้... ข้อความที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่ระบุชื่อบนหน้าจอระบุเพียงประโยคเดียวสั้นๆ ว่า: *'รีบหนีไปจากตรงนั้นซะ เพลิงพายรู้ว่าเธออยู่หลังประตูตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอมาถึง'* รินรดาตัวแข็งค้าง ทันใดนั้นบานประตูที่เธอพิงอยู่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจากคนด้านใน พร้อมกับสายตาของเพลิงพายที่จ้องตรงมายังจุดที่เธอซ่อนตัวอยู่ด้วยรอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา "อ้าว... หนูรินรดาคะ จะแอบฟังอยู่ตรงนั้นอีกนานไหมคะ? เข้ามาคุยกันข้างในให้จบๆ ไปเถอะค่ะ" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าสการ์เล็ตโรสจะทำให้ทุกคนลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยค่ะ!