เกมการเมืองที่รุนแรง

"ตัวเลขพวกนี้... มันไม่ใช่แค่ความผิดพลาดของแผนกบัญชี แต่มันคือการฆาตกรรมบริษัทนี้ทิ้งทั้งเป็นค่ะ คุณเพลิงพาย" รินรดาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานตัวยาวหรูหรา เสียงกระดาษกระทบผิวไม้ราคาแพงดังก้องไปทั่วห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกลิลลี่จางๆ ของเพลิงพายอบอวลอยู่ในอากาศ แต่มันกลับไม่ช่วยลดอุณหภูมิความตึงเครียดที่พุ่งสูงขึ้นเลยแม้แต่น้อย เพลิงพายเงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ต ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองรินรดาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มุมปากของเธอเหยียดขึ้นเล็กน้อย—ไม่ใช่รอยยิ้ม แต่เป็นรอยหยักของคนที่กำลังสนุกกับการดูหมากรุกกำลังรุกฆาตกันเอง "รินรดา... เธอเป็นคนฉลาดที่มองโลกในแง่ร้ายเกินไปหรือเปล่านะ?" เพลิงพายเอ่ยเสียงเรียบ ทว่ามีพลังกดดันมหาศาล "งบการเงินที่ผันผวนเล็กน้อยเป็นเรื่องปกติของบริษัทในตลาดหลักทรัพย์ การที่เธอตื่นตระหนกจนหอบเอกสารพวกนี้เข้ามา มันทำให้ฉันเริ่มสงสัยว่า เธอหวังดีจริงๆ หรือแค่อยากจะหาทางหนีทีไล่ให้ตัวเองก่อนที่พายุจะเข้า?" รินรดาสูดลมหายใจลึก เธอก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างเธอกับหญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลตรงหน้าเหลือเพียงไม่กี่คืบ เธอเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาที่คมกริบของเพลิงพาย ความแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ผิวหนังเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจที่พยายามควบคุมให้เป็นปกติ "ถ้าดิฉันอยากหนี ดิฉันคงเก็บเงินก้อนโตที่บริษัทนี้จ่ายให้ แล้วลาออกไปตั้งแต่วันที่เริ่มเห็นรอยรั่วแล้วค่ะ" รินรดาโน้มตัวลงไปข้างหน้า มือทั้งสองข้างทาบบนโต๊ะ "แต่ดิฉันเลือกที่จะอยู่... เพื่อดูว่าคนอย่างคุณเพลิงพาย จะรักษาอาณาจักรที่สร้างมาด้วยเลือดเนื้อของคนอื่นได้นานแค่ไหน" เพลิงพายชะงักไปเล็กน้อย สายตาของเธอวูบไหวไปชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม เธอเอื้อมมือขึ้นมาแตะปลายคางของรินรดา นิ้วเรียวยาวเย็นเฉียบนั้นชวนให้ขนลุกซู่ แต่อีกด้านหนึ่งมันกลับปลุกปั่นอารมณ์บางอย่างที่รินรดาพยายามปฏิเสธมาตลอด "พูดจาอวดดีนักนะ" เพลิงพายกระซิบ เสียงของเธอต่ำและแหบพร่าอย่างเย้ายวน "รู้ไหมว่าถ้าคนในบอร์ดบริหารรู้ว่าเธอเริ่มเจาะข้อมูลลึกถึงขนาดนี้... ชีวิตการทำงานของเธอจะจบลงที่ไหน?" "ดิฉันไม่สนค่ะ" รินรดาตอบกลับทันควัน สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเพลิงพาย "สิ่งที่ดิฉันสนใจคือความจริงที่ถูกฝังอยู่ใต้ตัวเลขพวกนี้ต่างหาก... คุณรู้ดีใช่ไหมว่าหนี้ก้อนนี้ไม่ได้เกิดจากวิกฤตเศรษฐกิจ แต่มันเกิดจาก 'ใครบางคน' ในบริษัทที่จงใจปล่อยให้มันเน่าเฟะ เพื่อดึงราคาหุ้นให้ต่ำลงแล้วกว้านซื้อคืนในราคาถูก คุณกำลังเล่นเกมอะไรกันแน่คะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง บรรยากาศรอบตัวเหมือนสายไฟที่ช็อตเข้าหากันจนเกิดประกายไฟ ความเย้ายวนของหญิงสาวสองคนในพื้นที่จำกัดไม่ได้มีไว้เพื่อความรัก แต่มันคือการแลกเปลี่ยนความลับและก้าวก่ายอาณาเขตของกันและกัน เพลิงพายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหนื่อยล้าอย่างประหลาด เธอปล่อยมือจากคางของรินรดา แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเสียกิริยา "ความจริงเหรอ? เธอต้องการความจริงมากสินะรินรดา... ถ้าฉันบอกว่าคนที่เธอคิดว่าทำผิด ไม่ใช่คนที่เธอคิด เธอจะกล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับมันหรือเปล่า?" รินรดาขมวดคิ้ว "อย่ามาเล่นลิ้นกับดิฉันเลยค่ะ ดิฉันมีหลักฐาน..." "หลักฐานที่เธอถืออยู่ในมือ มันเป็นเพียงเศษเสี้ยวของหมากกระดานนี้เท่านั้น" เพลิงพายขัดขึ้น เธอหมุนเก้าอี้หันหน้าออกไปมองวิวเมืองที่กำลังสั่นคลอนผ่านกระจกบานยักษ์ "บริษัทนี้กำลังจะล้มละลายในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า และฉันก็ไม่คิดจะห้ามมันด้วย" รินรดาเบิกตากว้าง ความตกใจแล่นผ่านกระดูกสันหลัง "คุณหมายความว่ายังไง? นี่คุณยอมทิ้งทุกอย่างที่สร้างมาเหรอ?" "ไม่ใช่ทิ้ง... แต่เป็นการ 'ทำลายเพื่อสร้างใหม่'" เพลิงพายหันกลับมา แววตาของเธอในตอนนี้ไม่มีความเย็นชา มีเพียงความโหยหาที่ยากจะหยั่งถึง "ในที่ทำงานที่เต็มไปด้วยหน้ากากแบบนี้ การหาสิ่งที่ 'จริงใจ' มันยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทร รินรดา เธอเป็นคนเดียวที่กล้าเผชิญหน้ากับฉันอย่างตรงไปตรงมา... แม้ว่านั่นจะเป็นเพราะเธอเกลียดฉันก็ตามที" รินรดารู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มเบาบางลง เธอถอยหลังออกมาหนึ่งก้าว เมื่อตระหนักได้ว่าเกมการเมืองที่เธอคิดว่ากำลังเล่นอยู่นั้น มันลึกซึ้งและอันตรายกว่าที่เธอประเมินไว้หลายเท่า ก่อนที่รินรดาจะได้โต้ตอบอะไร ประตูห้องทำงานของเพลิงพายก็ถูกเปิดผางออกโดยไม่ได้เคาะ เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นห้องอย่างเร่งรีบทำลายบรรยากาศที่กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด "คุณเพลิงพายคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาหน้าห้องวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "หุ้นของบริษัทเราถูกเทขายทิ้งอย่างหนักในตลาดหลักทรัพย์ และตอนนี้... มีตัวแทนจากหน่วยงานกำกับดูแลการเงินกำลังนำหมายค้นขึ้นมาที่ชั้นนี้แล้วค่ะ!" เพลิงพายไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เธอเพียงแค่ปรายตามองเลขา ก่อนจะหันกลับมาจ้องรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้หญิงสาวถึงกับหยุดหายใจ "ดูเหมือนเกมจะจบเร็วกว่าที่คิดนะ" เพลิงพายเอ่ยพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดปุ่มเปิดลำโพง "รินรดา... ถ้าเธออยากรู้ว่าใครกันแน่ที่ทำลายครอบครัวเธอจริงๆ เตรียมใจไว้ให้ดี เพราะสิ่งที่กำลังจะก้าวเข้ามาผ่านประตูนั้น... คือคนที่เธอเทิดทูนมาตลอดทั้งชีวิต" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่กำลังเดินใกล้เข้ามาดังก้องไปตามโถงทางเดิน รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้างเมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออกและเห็นใบหน้าที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดีปรากฏตัวขึ้น... ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าสการ์เล็ตโรสจะทำให้ทุกคนลุ้นจนนั่งไม่ติดเก้าอี้เลยค่ะ!