ค่ำคืนที่ไม่มีความลับ

"รินรดา... ถ้าคิดจะแทงข้างหลัง ก็ช่วยลับมีดให้คมกว่านี้หน่อย อย่าให้ความโง่เขลาของเธอทำให้ฉันต้องเสียเวลาสอนงานซ้ำซาก" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวของเพลิงพายที่ลากไล้ผ่านสันกรามของรินรดาอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง แรงกดนั้นไม่ได้รุนแรงทว่ากลับทำให้คนถูกสัมผัสรู้สึกเหมือนถูกตรึงด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น รินรดาชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจสะดุดติดขัดเมื่อแผ่นหลังของเธอปะทะเข้ากับบานประตูห้องทำงานหรูหราที่ปิดสนิท แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าของเพลิงพายดูเย้ายวนและอันตรายยิ่งกว่าคืนไหนๆ รินรดาสบตาคมกริบคู่นั้น สายตาของเธอยังคงนิ่งสงบดั่งผิวน้ำที่ซ่อนพายุไว้เบื้องล่าง แต่หัวใจกลับเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความแค้นที่เธอเคยสะสมไว้เพื่อใช้เป็นอาวุธดูเหมือนจะละลายหายไปกับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าที่อบอวลอยู่รอบกายหญิงสาวตรงหน้า "ถ้าดิฉันโง่จริง คุณคงไม่เสียเวลาเรียกเข้ามาพบในเวลาที่พนักงานทุกคนกลับไปหมดแล้วหรอกค่ะ คุณเพลิงพาย" รินรดาตอบโต้ด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะรู้ดีว่าเธอกำลังก้าวเข้าสู่เขตแดนที่ไม่อาจถอยหลังกลับ เพลิงพายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เธอโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนริมฝีปากของทั้งคู่เกือบจะแตะกัน "นั่นสินะ... ฉันก็ถามตัวเองอยู่เหมือนกันว่าทำไมถึงยังเก็บงูพิษอย่างเธอไว้ข้างกาย หรือบางที... ฉันอาจจะชอบความรู้สึกตอนที่ถูกพิษซึมเข้าสู่กระแสเลือดก็ได้" มืออีกข้างของเพลิงพายเลื่อนขึ้นมาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวนอกของรินรดาออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น ทุกสัมผัสที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนผิวเนื้อทำเอาคนตัวเล็กกว่าสั่นสะท้าน นี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับลูกน้อง แต่มันคือเกมเดิมพันที่รินรดาเพิ่งรู้ตัวว่าเธอไม่ได้เป็นคนถือไพ่เหนือกว่าอย่างที่คิดไว้แต่แรก "คุณต้องการอะไรกันแน่?" รินรดาถาม แววตาของเธอสั่นไหววูบหนึ่ง "ต้องการความจริง..." เพลิงพายกระซิบเสียงต่ำ "ความจริงที่เธอซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าซื่อๆ นั่นน่ะ... รินรดา" ในชั่วขณะนั้น บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะอัดแน่นไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับมานาน ความโกรธแค้น ความเกลียดชัง และแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้หลอมรวมเข้าด้วยกัน รินรดาตัดสินใจรวบรวมความกล้า เธอคว้าปกเสื้อของเพลิงพายดึงเข้ามาหาตัวจนระยะห่างหายไปสิ้น เธอประกบริมฝีปากลงบนเรียวปากสวยนั้นอย่างดุดัน ไม่ใช่เพื่อจุมพิตแห่งความรัก แต่เป็นการท้าทาย เป็นการโต้ตอบที่ทำให้เพลิงพายเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง เพลิงพายตอบสนองอย่างรวดเร็วและร้อนแรงยิ่งกว่า เธอโอบรัดเอวบางเข้าหาตัวแน่นขึ้นจนร่างทั้งสองแทบจะรวมเป็นเนื้อเดียวกัน มือที่เคยลูบไล้เปลี่ยนเป็นกระชากให้รินรดาขยับเข้ามาใกล้จนไม่มีช่องว่างสำหรับความลับใดๆ อีกต่อไป ความเร่าร้อนที่แผ่ซ่านทำให้ห้องทำงานที่เคยดูเย็นชาบัดนี้กลายเป็นเตาหลอมความปรารถนา เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครทราบ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระเส่าของคนสองคน รินรดานอนหอบหายใจอยู่บนโซฟาหนังตัวยาว สายตาของเธอมองไปยังเพลิงพายที่กำลังจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทางนิ่งสงบราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าแววตาของอีกฝ่ายกลับมีประกายบางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก "เธอชนะในคืนนี้ รินรดา" เพลิงพายเอ่ยขึ้นโดยไม่หันมามอง "แต่จำไว้ว่า ความลับที่เธอแบกไว้... วันหนึ่งมันจะหนักจนเธอเดินต่อไปไม่ไหว" รินรดานิ่งเงียบ เธอรู้สึกถึงความลึกซึ้งที่เพิ่งเกิดขึ้น มันไม่ใช่แค่ร่างกาย แต่เหมือนมีเศษเสี้ยวของบางอย่างที่เชื่อมต่อกันอย่างประหลาด ความโกรธแค้นในใจเริ่มสั่นคลอนด้วยความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นมาอย่างไม่ได้รับเชิญ แต่ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยอะไรออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบนั้น ก๊อก ก๊อก ก๊อก... "คุณเพลิงพายคะ ดิฉันเองค่ะ... กรรณิการ์" เสียงของเลขาส่วนตัวที่แฝงไปด้วยความร้อนรนทำให้เพลิงพายชะงักไปเล็กน้อย รินรดารีบลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าด้วยความตกใจ แต่นัยน์ตาของเพลิงพายกลับฉายแววเย็นชาขึ้นมาในทันที เธอหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นถึงกระดูกสันหลัง "ซ่อนตัวอยู่ในนั้น..." เพลิงพายสั่งเบาๆ พลางชี้นิ้วไปที่ห้องเก็บเอกสารเล็กๆ ด้านหลังโต๊ะทำงาน "ถ้าเธอไม่อยากให้แผนการทั้งหมดที่สร้างมาพังพินาศในคืนนี้ ก็อย่าแม้แต่จะหายใจให้เสียงดัง" รินรดาจำต้องก้าวเท้าเข้าไปในความมืดมิดของห้องเก็บเอกสาร หัวใจของเธอเต้นรัวเมื่อเห็นประตูห้องทำงานเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของกรรณิการ์ที่ถือแฟ้มเอกสารชุดหนึ่งเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก "มีเรื่องด่วนค่ะคุณเพลิงพาย... เราพบหลักฐานแล้วค่ะว่าคนที่ปล่อยข้อมูลการเงินของบริษัทให้กับสื่อมวลชน ไม่ใช่คนนอก... แต่เป็นคนใกล้ตัวที่คุณไว้ใจที่สุด" รินรดาที่แอบมองผ่านรอยแยกของประตูถึงกับตัวชาวาบ เมื่อกรรณิการ์ยื่นรูปถ่ายใบหนึ่งให้เพลิงพาย และรูปนั้น... คือภาพของรินรดาขณะกำลังแอบเปิดตู้นิรภัยเมื่อสัปดาห์ก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันนี้นะคะ!