ความเปราะบางของหน้ากาก

“แก้วที่สามแล้วนะคะ คุณเพลิงพาย... พรุ่งนี้เรายังมีงานสำคัญที่ต้องสะสาง ถ้าคุณยังฝืนดื่มแบบนี้ ฉันเกรงว่าการประชุมในเช้าวันพรุ่งนี้อาจจะไม่ราบรื่นเท่าที่ควร” รินรดาวางแก้วคริสตัลลงบนโต๊ะไม้โอ๊กสีเข้มด้วยจังหวะที่แผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยแรงกดดัน เธอยืนอยู่ข้างกายผู้บริหารสาวผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังปล่อยตัวปล่อยใจให้จมดิ่งลงในของเหลวสีอำพัน กลิ่นวิสกี้ราคาแพงคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะผิดปกติของเธอเองที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศ เพลิงพายเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมที่เคยเฉียบแหลมดุจใบมีดโกน บัดนี้กลับฉ่ำวาวด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วยและฤทธิ์แอลกอฮอล์ เธอยกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับกรีดลึกลงไปในใจของรินรดาจนสั่นสะเทือน “งานงั้นเหรอ?” เพลิงพายเค้นเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือที่สั่นเทาเล็กน้อยมาคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น “รินรดา... เธอเป็นคนเดียวที่กล้าสั่งฉันในห้องนี้ แต่รู้ไหมว่าภายใต้หน้ากากที่ฉันสวมอยู่ทุกวัน มันหนักหนาแค่ไหน... หนักจนบางทีฉันก็อยากจะทุบมันทิ้งเสียให้รู้แล้วรู้รอด” รินรดานิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความรู้สึกที่ขัดแย้ง นี่คือโอกาสทองที่เธอรอคอยมาตลอด ภารกิจการแฝงตัวเพื่อหาหลักฐานทำลายบริษัทที่พรากทุกอย่างไปจากครอบครัวเธอ แต่ทว่าสัมผัสที่ร้อนผ่าวจากปลายนิ้วของเพลิงพายกลับทำให้สติสัมปชัญญะของเธอพร่าเลือน “คุณเมามากแล้วค่ะ” รินรดาพยายามดึงมือออก แต่แรงบีบกลับเพิ่มขึ้น “ฉันไม่ได้เมา... ฉันแค่เหนื่อย” เพลิงพายลุกขึ้นยืนกะทันหัน ความสูงที่เหลื่อมล้ำทำให้รินรดาต้องถอยกรูไปชนเข้ากับโต๊ะทำงาน ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมา เพลิงพายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนที่มีกลิ่นเหล้าจางๆ เป่ารดข้างแก้ม “รินรดา เธอน่ะ... ดูเหมือนคนที่ซื่อสัตย์ที่สุด แต่ทำไมเวลาฉันมองเข้าไปในดวงตาคู่นั้น ฉันถึงเห็นความแค้นที่ซ่อนอยู่ใต้ความใส่ใจจอมปลอมนั่นกันล่ะ?” รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความลับที่เธอเก็บงำไว้ดูเหมือนจะถูกสายตาคู่คมนั้นอ่านทะลุไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ “คุณกำลังพูดเรื่องอะไรคะ?” “อย่าโกหกฉัน... เพราะคนอย่างฉันน่ะ มองออกตั้งแต่ครั้งแรกที่เธอเดินเข้ามาในออฟฟิศนี้แล้ว” เพลิงพายกระซิบชิดใบหู เสียงที่เคยทรงพลังกลับสั่นเครืออย่างน่าประหลาด “ฉันรู้ว่าเธอต้องการอะไร และฉันก็ยินดีจะมอบให้... ถ้าเพียงแต่เธอจะยอมวางอาวุธในมือลง แล้วยอมเป็นของฉันจริงๆ แม้จะเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวของเวลาที่เหลืออยู่ก็ตาม” มือของเพลิงพายเลื่อนจากข้อมือขึ้นมาประคองใบหน้าของรินรดาอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังทะนุถนอมสมบัติอันล้ำค่า ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดและเย้ายวน ความเปราะบางของหน้ากากผู้บริหารผู้เย็นชาที่เพลิงพายสวมไว้นับสิบปี กำลังพังทลายลงต่อหน้าผู้หญิงที่เธอควรจะระแวงมากที่สุด รินรดารู้สึกเหมือนถูกมนตร์สะกด เธอกำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่เธอเป็นคนสร้างขึ้นเอง หรือบางที... เพลิงพายอาจจะเป็นคนสร้างกับดักที่ซ้อนกับดักของเธออีกทีหนึ่ง “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่คะ?” รินรดาถามด้วยเสียงที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน “ฉันไม่ได้เล่นเกม... ฉันกำลังสารภาพ” เพลิงพายโน้มใบหน้าลงมาอีกเพียงไม่กี่เซนติเมตร ดวงตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของรินรดา ราวกับจะดูดกลืนวิญญาณ “ฉันรู้เรื่องครอบครัวเธอ รินรดา... รู้มาตั้งแต่วันแรก และทุกอย่างที่ฉันทำลงไป ก็เพียงเพื่อจะรั้งเธอไว้... ให้เธออยู่ตรงนี้ แม้จะเป็นในฐานะศัตรูที่คอยจ้องจะฆ่าฉันก็ตาม” รินรดาตาเบิกกว้าง หัวใจของเธอเหมือนถูกกระชากออกจากอก ความลับที่เธอคิดว่าเป็นอาวุธสังหาร กลับกลายเป็นสายใยที่พันธนาการเธอไว้กับผู้หญิงตรงหน้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะบอกสัญญาณ บานประตูที่กว้างออกเผยให้เห็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่รินรดาจำได้แม่นว่าเขาคือคนที่ถือครองกุญแจสำคัญของคดีที่เธอตามหามาตลอด และในมือของเขากำลังถือแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินที่ประทับตราลับของบริษัท “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญนะครับ... คุณเพลิงพาย” น้ำเสียงเย็นเยียบของชายผู้นั้นทำให้ความเร่าร้อนในห้องมลายหายไปในพริบตา ก่อนที่เขาจะวางแฟ้มลงบนโต๊ะและจ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเย้ยหยัน “และดูเหมือนว่าสายลับของคุณ จะเริ่มเล่นนอกบทไปหน่อยแล้วนะครับ” สการ์เล็ตโรสหวังว่าเหตุการณ์ที่พลิกผันนี้จะทำให้หัวใจของทุกท่านเต้นแรงไปกับชะตากรรมของรินรดานะคะ!