เงาที่จางหาย

กลิ่นอายจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์ยังคงลอยวนอยู่ในห้องทำงานกระจกใสชั้นบนสุดของตึกระฟ้า แต่สิ่งที่อบอวลยิ่งกว่าคือความเงียบงันที่หนาแน่นจนแทบจะจับต้องได้ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าแฟ้มเอกสารสีดำสนิท—แฟ้มที่เป็นเสมือนหลุมศพทางกฎหมายของบริษัทครอบครัวเธอเมื่อหลายปีก่อน ในมือของเธอกำกระดาษแผ่นหนึ่งไว้แน่น จนปลายนิ้วเรียวขาวซีด แรงสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากความรู้สึกภายในสะท้อนผ่านกระดาษแผ่นบางที่ยับยู่ยี่ "คุณยังยืนอยู่ที่เดิม... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเพลิงพายดังขึ้นจากมุมห้อง ผู้บริหารสาวก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดทีละนิด ส้นสูงกระทบพื้นห้องทำงานด้วยจังหวะที่มั่นคงและเย้ายวนในคราเดียวกัน วันนี้เพลิงพายสวมสูทเข้ารูปสีดำสนิท ตัดกับเรือนผมยาวสลวยที่ปล่อยสยายเคลียไหล่ ดวงตาคู่คมกริบที่มักจะซ่อนความเย็นชาไว้เบื้องหลังเสมอ บัดนี้กลับฉายแววความซับซ้อนบางอย่างที่อ่านไม่ออก รินรดาไม่หันกลับไปทันที เธอยังคงจ้องมองเอกสารแผ่นนั้น—หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่ระบุชื่อผู้สั่งการเบื้องหลังความพินาศของครอบครัวเธอ ไม่ใช่ชื่อของเพลิงพาย... แต่เป็นชื่อของบุคคลที่เพลิงพายเองก็เกลียดชังไม่แพ้กัน "ฉันกำลังคิดค่ะ..." รินรดาเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบา แต่หนักแน่นพอที่จะทำลายความเงียบ "ว่าตลอดเวลาที่ฉันสวมหน้ากากเข้ามาที่นี่ เพื่อหวังจะทำลายคุณให้ย่อยยับเหมือนกับที่ครอบครัวฉันเคยเจอ... ทำไมตอนนี้ในใจฉันถึงไม่ได้รู้สึกสะใจอย่างที่คิดไว้เลยสักนิด" เพลิงพายหยุดยืนอยู่เบื้องหลังรินรดา ระยะห่างระหว่างพวกเธอใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกาย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นเยียบของอำนาจลอยเข้ามาแตะจมูก เพลิงพายเอื้อมมือเรียวไปแตะที่ขอบโต๊ะทำงาน ใกล้กับมือของรินรดา นิ้วมือของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่มิลลิเมตร "เพราะความแค้นมันหนักเกินกว่าจะแบกรับไว้คนเดียวใช่ไหมคะ..." เพลิงพายกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีร่องรอยของการเยาะเย้ย ถ้อยคำของเธอนุ่มนวล ลึกซึ้ง และสั่นสะเทือนหัวใจของคนฟังอย่างประหลาด "หรือเพราะคุณเริ่มรู้แล้วว่า... คนที่เราควรฟาดฟันใส่ ไม่ใช่คนที่ยืนอยู่ตรงนี้ด้วยกัน" รินรดาหันขวับกลับมาสบตา ดวงตาคู่สวยรื้นไปด้วยหยดน้ำใส แต่ไม่มีทางที่เธอจะยอมปล่อยให้มันไหลลงมาให้เพลิงพายได้เห็นความอ่อนแอ รินรดากัดริมฝีปากแน่น พยายามรวบรวมเศษ "คุณรู้... คุณรู้มาตลอดใช่ไหมเพลิงพาย?" รินรดาเค้นเสียงถาม ความโกรธระลอกใหม่พยายามปะทุขึ้นกลบความอ่อนโยนที่เพิ่งก่อตัว "คุณรู้ว่าใครเป็นคนทำลายครอบครัวฉัน แต่คุณก็ยังปล่อยให้ฉันเดินเข้ามาในหลุมพรางนี้ ปล่อยให้ฉันพยายามจะแทงข้างหลังคุณ สนุกมากหรือคะที่ได้เห็นฉันดิ้นรนอยู่ในกำมือของคุณ?" เพลิงพายไม่หลบสายตา ดวงตาสีนิลคู่นั้นสะท้อนภาพของรินรดาที่กำลังสั่นเทาด้วยความอัดอั้น ผู้บริหารสาวเอื้อมมือขึ้นมาสัมผัสแก้มเนียนของรินรดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่ไร้การป้องกันและเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกเก็บงำมานาน "ถ้าฉันสนุก... ฉันคงไม่ปล่อยให้คุณเข้าใกล้หัวใจฉันมากขนาดนี้หรอกค่ะ รินรดา" เพลิงพายเอ่ยเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ใกล้ชิด "เกมที่คุณเล่นกับฉัน ฉันรู้ทันตั้งแต่สัปดาห์แรกที่คุณก้าวเข้ามาแล้ว แต่ฉันเลือกที่จะเงียบ... เพราะฉันอยากรู้ว่า ผู้หญิงที่เต็มไปด้วยไฟแค้นคนนี้ จะสามารถทำให้หัวใจที่ด้านชาของฉันกลับมารู้สึกมีชีวิตชีวาได้อีกครั้งหรือเปล่า" คำสารภาพนั้นทำให้รินรดาชะงักงัน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล ความแค้นที่เคยสุมอกมานานนับปี คล้ายกับถูกไฟอุ่นๆ ของความจริงแผดเผาจนเริ่มละลายหายไปทีละน้อย ความรู้สึกผิด ความโหยหา และความเสน่หาที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ผสมปนเปกันจนแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนคือความจริงสิ่งไหนคือภาพลวงตา รินรดาเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอันงดงามที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ความรู้สึกโหยหาที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเย็นชาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาพวยพุ่งขึ้นมาจนยากจะต้านทาน มือบางที่เคยกำเอกสารไว้แน่น คลายออกแล้วยกขึ้นวางทาบลงบนอกเสื้อด้านซ้ายของเพลิงพาย สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กันของอีกฝ่าย "คุณมันร้ายกาจที่สุด... เพลิงพาย" รินรดาเอמהเสียงสั่นเครือ หยดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ในที่สุดก็ร่วงหล่นลงมาอาบแก้ม เพลิงพายไม่รอช้า เธอโน้มใบลงมาประทับริมฝีปากนุ่มลงบนคราบน้ำตาที่ข้างแก้มของรินรดาอย่างอ่อนโยน ก่อนจะเคลื่อนมาประกบเรียวปากอิ่มด้วยความโหยหาที่อัดแน่น รสจูบในครานี้ไม่ได้ดุเดือดหรือเชือดเฉือนเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา หากแต่ลึกซึ้ง เร่าร้อน และเต็มไปด้วยการยอมจำนนต่อกันและกัน รินรดาหลับตาลงปล่อยให้รสสัมผัสอันแสนเย้ายวนนี้กลืนกินความเจ็บปวดทั้งหมดในใจ มือเรียวโอบกอดรอบลำคอระหงของเพลิงพายแน่น ราวกับกลัวว่าหากลืมตาขึ้นมาทุกอย่างจะเป็นเพียงความฝัน ความแค้นที่เคยกัดกินวิญญาณค่อยๆ เลือนหายไปในความเงียบงันของค่ำคืนนี้ เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันและเสน่หาที่ไม่อาจถอนตัว ทว่า... ในวินาทีที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังก้าวข้ามผ่านกำแพงสุดท้าย เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่รออนุญาต "คุณเพลิงพายคะ! แย่แล้วค่ะ เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องประชุมใหญ่..." เลขานุการส่วนตัวของเพลิงพายพุ่งพรวดเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด พร้อมกับแท็บเล็ตในมือที่ฉายภาพข่าวหน้าหนึ่งของสำนักข่าวเศรษฐกิจยักษ์ใหญ่ หัวข้อข่าวตัวโตวิ่งผ่านหน้าจอทำเอาทั้งห้องต้องหยุดหายใจ: *"เปิดโปงเอกสารลับ! ผู้บริหารเบื้องหลังคดีทุจริตบริษัทคู่ค้า ถูกออกหมายจับกุมตัวแล้ววันนี้"* เพลิงพายชะงักค้าง รินรดาผละออกจากอ้อมแขนด้วยความตกใจ ดวงตาทั้งคู่เบิกกว้างเมื่อมองเห็นชื่อบุคคลในข่าวเด่นเป็นสง่า—ไม่ใช่เพลิงพาย และไม่ใช่คนของครอบครัวรินรดา... แต่เป็นชื่อของคนที่พวกเธอคาดไม่ถึงที่สุด และกำลังยืนยันว่าเกมนี้ยังไม่จบลงง่ายๆ สการ์เล็ตโรสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ