การล่มสลายของอำนาจ

เสียงก๊อปแก๊ปของส้นเข็มราคาแพงที่กระทบกับพื้นหินอ่อนขัดเงาในห้องประชุมใหญ่ชั้นห้าสิบ ดังราวกับเสียงนับถอยหลังของระเบิดเวลา รินรดายืนนิ่งอยู่หลังกระจกใสบานยักษ์ที่สะท้อนภาพมหานครเบื้องล่างซึ่งดูเล็กจิ๋วราวกับของเล่น ปลายนิ้วเรียวของเธอประสานกันไว้แน่นจนข้อต่องอขาวซีด ชุดสูทสีดำสนิทเข้ารูปขับเน้นทรวดทรงและอำนาจแฝงเร้นที่เธอสะสมมาตลอดการเดินทางอันยาวนานและเจ็บปวด ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้มจอมปลอมที่เคยใช้ประดับหน้ากากพนักงานออฟฟิศอีกต่อไป บนโต๊ะประชุมตัวยาวทำจากไม้มะฮอกกานีชั้นดี เอกสารลับ ปัญชีลับ และหลักฐานการทุจริตถูกกางออกราวกับสุสานของความไว้วางใจ และตรงหัวโต๊ะนั้น... เพลิงพายกำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับรูปปั้นสลักจากหินอ่อนชั้นดี ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความผิดหวังและโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย "เธอคิดว่าชัยชนะจอมปลอมนี้ จะล้างบาปในอดีตของครอบครัวเธอได้จริงๆ หรือ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เคยสั่นคลอนหัวใจของรินรดาในยามค่ำคืนอันเร่าร้อน บัดนี้กลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก เพลิงพายไม่ได้มองเอกสารเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอมุ่งตรงมาที่ดวงตาของรินรดา ราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความรู้สึกที่แท้จริงภายใต้เกราะกำบังอันหนาทึบ "ชัยชนะเหรอคะ คุณเพลิงพาย?" รินรดาแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่อัดอั้น "คุณต่างหากที่หลอกตัวเองมาตลอด คิดว่าอำนาจเงินและความเย็นชาจะซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งความรู้สึกผิดในใจคุณเอง เอกสารพวกนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อล้างบาปอะไรทั้งนั้นค่ะ... แต่มันมีไว้เพื่อทวงคืนความยุติธรรมที่พ่อกับแม่ของฉันสมควรได้รับ!" บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นอายของความพ่ายแพ้และการหักหลังลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง รินรดาก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมทีละน้อย ทุกย่างก้าวคือการประกาศสงครามที่ไม่มีวันหวนกลับ เพลิงพายค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูงสง่าของเธอกดดันให้รินรดาต้องเงยหน้าขึ้นมอง ผู้บริหารสาวก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือน้อยลงทุกที จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นกายคุ้นเคยที่ครั้งหนึ่งรaliเคยซุกซบเพื่อหาที่พักพิงในยามอ่อนแอ มือเรียวเย็นเฉียบของเพลิงพายยกขึ้นสัมผัสแก้มของรินรดาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดชัง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวรานที่กรีดลึกลงไปในขั้วหัวใจ รินรดาชะงัก หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอพยายามจะเบือนหน้าหนี แต่ปลายนิ้วที่ตรึงคางเธอไว้นั้นกลับออกแรงบังคับให้เธอบังคับสบตา "เธอคิดว่าฉันไม่รู้มาตั้งแต่แรกอย่างนั้นเหรอ... รินรดา" เพลิงพายกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงสั่นพร่าระคนตัดพ้อ "ทุกย่างก้าวที่เธอเดินเข้ามาในบริษัทนี้ ทุกรอยยิ้ม และทุกสัมผัสที่เธอพยายามใช้เป็นเครื่องมือ... เธอคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกจริงๆ หรือว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่" ดวงตากลมโตของรินรดาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความตื่นตระหนกฉายชัดวูบหนึ่งบนใบหน้า "ถ้า... ถ้าคุณรู้... ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันทำ..." "เพราะฉันอยากรู้ว่าความแค้นของเธอกับความหลงใหลที่มีต่อฉัน... อย่างไหนมันจะรุนแรงกว่ากัน" เพลิงพายยิ้มหยันให้ตัวเอง รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่รินรดาเคยเห็น แต่มันกลับน่าเวทนาที่สุดในเวลาเดียวกัน "และตอนนี้เราก็ได้คำตอบแล้วนี่... ความแค้นชนะทุกสิ่งสินะ" เพลิงพายลดมือลงช้าๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับกำแพงระหว่างพวกเธอถูกสร้างขึ้นใหม่อย่างถาวร รินรดารู้สึกเหมือนสูญเสียการทรงตัว ความจริงที่กระแทกใส่หน้าทำให้เธอพูดไม่ออก ทุกอย่างที่เธอวางแผนมาตลอดหลายปี ไม่ได้อยู่เหนือการควบคุมของเพลิงพายเลยแม้แต่น้อย เธอก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในเกมที่อีกฝ่ายยอมให้เดินตามใจชอบเท่านั้น "แต่เกมนี้ยังไม่จบหรอกค่ะ" รินรดาฝืนเชิดหน้าขึ้น พยายามรวบรวมเศษซากความเข้มแข็งทั้งหมดที่มี "ในเมื่อหลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือฉัน คณะกรรมการบริหารกำลังจะลงมติถอดถอนคุณในอีกสิบนาทีข้างหน้า อำนาจของคุณมันจบลงแล้วค่ะคุณเพลิงพาย" เพลิงพายไม่สะทกสะท้าน เธอกลับยกมือขึ้นปรบมือช้าๆ สามครั้ง เสียงก้องกังวานไปทั่วห้องประชุมที่เงียบสงัด รอยยิ้มเย้ายวนแต่เย็นชาปรากฏขึ้นบนมุมปากของเธออีกครั้ง "เธอคิดจริงๆ หรือรินรดา ว่าคณะกรรมการบริหารที่ฉันเป็นคนปั้นขึ้นมากับมือ จะกล้าหันมาแว้งกัดฉันเพียงเพราะกระดาษไม่กี่แผ่นนั้น" เพลิงพายกวาดสายตามองเอกสารบนโต๊ะด้วยความดูแคลน "เธอมองเกมขาดแค่ชั้นเดียว แต่เธอลืมมองไปว่า... ใครคือผู้ถือหุ้นใหญ่ที่แท้จริงเบื้องหลังบริษัทนี้" ทันทีที่สิ้นคำพูด ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รินรดาหันขวับไปมองตามเสียง และวินาทีนั้นเอง... เลือดในกายของเธอก็เย็นเฉียบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง บุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเธอเอง—คนที่ควรจะลี้ภัยอยู่ต่างประเทศด้วยเงินชดเชยที่เพลิงพายเคยจ่ายให้เพื่อปิดปากในอดีต! "ตกใจมากสินะ น้องรัก" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นพร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารอีกชุดลงบนโต๊ะ "ขอบใจเธอนะรินรดา ที่ช่วยเดินเกมเปิดทางให้ฉันกลับมาฮุบบริษัทนี้ได้อย่างง่ายดายโดยที่ฉันไม่ต้องออกแรงอะไรเลย" รินรดาเซถอยหลังไปชนขอบโต๊ะ ปลายตาเหลือบมองเพลิงพายที่ยืนกอดอกมองภาพความพังทลายของเธอด้วยแววตาราบเรียบไร้ความรู้สึก ทุกอย่างคือภาพลวงตา ทุกอย่างคือกับดักที่ถูกถักทอขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบเพื่อรอให้เธอดิ่งลงสู่ก้นเหวแห่งความสิ้นหวังด้วยมือของตัวเอง -------------------------------------------------- สการ์เล็ตโรสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ