ทางเลือกที่เหลืออยู่

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วเข้มผสมกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานกระจกใสชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึดอัดนี้เบาบางลงเลยแม้แต่น้อย แฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานราคาแพงห่างจากปลายนิ้วของรินรดาเพียงแค่คืบ แต่มันกลับหนักอึ้งราวกับแบกภาระของตระกูลทั้งตระกูลเอาไว้ "คุณลังเลอะไรอยู่หรือคะ รินรดา..." เสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยอำนาจและเสน่ห์อันเย้ายวนเอ่ยขึ้น เพลิงพายไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากจอแท็บเล็ตในมือด้วยซ้ำ แต่ความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเธอกลับทำให้ห้องกว้างใหญ่ดูแคบลงถนัดตา ผู้บริหารสาวในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มยังคงความสง่างามและความเย็นชาไว้ได้อย่าง The Perfect Execution แม้ว่าพวกเธอทั้งคู่เพิ่งจะผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนและเต็มไปด้วยแรงปะทะทางอารมณ์มาหมาดๆ รินรดากำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเจ็บปวดนั้นยังเทียบไม่ได้กับความสับสนในใจ แผนการที่เธอวางไว้ แฟ้มหลักฐานการทุจริตที่เธอแอบรวบรวมเพื่อทำลายล้างบริษัทแห่งนี้เพื่อล้างแค้นให้ครอบครัว ทุกอย่างมันควรจะจบลงในวันนี้ แต่วินาทีที่สบตากับเพลิงพายในยามที่อีกฝ่ายอ่อนแอ... หัวใจทรยศดวงนี้กลับลังเล "ฉันไม่ได้ลังเลค่ะ... ท่านรอง" รินรดาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอยืดตัวขึ้นตรง ส2ตางค์คู่สวยจ้องมองไปยังหญิงสาวตรงหน้าด้วยความท้าทายที่ซ่อนรอยร้าว "ฉันแค่กำลังคิดว่า... การเดิมพันครั้งนี้ มันคุ้มค่ากับสิ่งที่ฉันกำลังจะสูญเสียไปจริงๆ หรือเปล่า" เพลิงพายวางแท็บเล็ตกลลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความเงียบ ดวงตาคมกริบราวกับพญาเหยี่ยวเงยขึ้นสบตา รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากถูกยกขึ้นเล็กน้อยอย่างน่าหลงใหล เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วค่อยๆ ้าวเข้ามาใกล้รินรดาช้าๆ ราวกับเสือสาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "สูญเสีย?" เพลิงพายทวนคำ น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เธอยื่นมือเรียวสวยออกไป ปลายนิ้วเย็นเฉียบแตะลงบนคางอิ่มของรินรดาบังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัส "คุณเข้ามาที่นี่เพื่ออะไร รินรดา... เพื่อชัยชนะ หรือเพื่อหัวใจของฉันกันแน่? คุณรู้ดีว่าเกมนี้ ถ้าคุณเดินหน้าต่อ มีแต่คนที่จะแหลกสลาย... และหนึ่งในนั้น อาจจะรวมถึงตัวคุณเองด้วย" สัมผัสจากเพลิงพายส่งกระแสความวูบวาบแล่นพล่านไปทั่วผิวหนัง รินรคารู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รดรินอยู่ใกล้ชิด กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวที่เย้ายวนจนแทบขาดสติ ความใกล้ชิดนี้มันช่างอันตรายเหลือเกิน มันคือกับดักที่เธอเดินเข้ามาเองโดยสมัครใจ และตอนนี้ เธอกำลังติดอยู่ในวังวนแห่งเสน่หาที่ถอนตัวไม่ขึ้น ถ้าเธอเลือกไปต่อ... แผนการล้างแค้นจะสำเร็จ ครอบครัวของเธอจะได้รับความยุติธรรม แต่เธอจะต้องทำลายผู้หญิงคนนี้ ผู้หญิงที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงและเจ็บปวดในเวลาเดียวกัน และเธอก็จะต้องสูญเสียเพลิงพายไปตลอดกาล แต่ถ้าเธอพอแค่นี้... ยอมทิ้งเอกสารในแฟ้มนี้ ยอมโยนความแค้นทิ้งไปเพื่อแลกกับการได้ครอบครองอ้อมกอดนี้... เธอจะเอาหน้าไปสู้กับดวงวิญญาณของคนในครอบครัวได้อย่างไร? ทางเลือกที่เหลืออยู่ช่างโหดร้ายและบีบคั้นหัวใจเสียเหลือเกิน รินรดากลืนก้อนสะอื้นลงคอ สายตาที่มองเพลิงพายเต็มไปด้วยความเจ็บปวดร้าวลึก เธอค่อยๆ ยกมือขึ้นสัมผัสข้อมือของเพลิงพายที่จับคางเธออยู่ ปลายนิ้วสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจออกแรงดันออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยว เพลิงพายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหรี่ลงด้วยความไม่พอใจระคนแปลกใจ เมื่อรินรดาถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ระยะห่างที่เพิ่มขึ้นสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมาระหว่างพวกเธอทันที "ถ้าอย่างนั้น... เรามาจบเกมนี้กันเถอะค่ะ" รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ราวกับการตัดสินใจครั้งนี้ได้ถูกกรีดลงบนหัวใจของเธอเรียบร้อยแล้ว มือเรียวเอื้อมไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลขึ้นมาถือไว้แน่น ปลายนิ้วขาวซีดเพราะแรงบีบ "สิ่งที่ฉันตามหามาตลอด มันอยู่ในนี้หมดแล้ว..." เพลิงพายจ้องมองแฟ้มในมือรินรดา รอยยิ้มเย้ายวนเมื่อครู่เลือนหายไปแทนที่ด้วยความเรียบเฉย ทว่าแววตาไหววูบชั่วขณะที่ซ่อนอยู่ภายในกลับฟ้องว่าเธอกำลังหวาดกลัวต่อการตัดสินใจครั้งนี้ไม่แพ้กัน "คุณแน่ใจแล้วใช่ไหม..." เพลิงพายเค้นเสียงถาม รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาราวกับพายุที่กำลังก่อตัว "ถ้าคุณก้าวออกจากประตูห้องนี้พร้อมกับแฟ้มนั้น... เราจะไม่หลงเหลืออะไรให้อีกเลย แม้แต่ความสัมพันธ์ที่เราเพิ่งสร้างขึ้นมา" รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วย เธอยิ้มเศร้าให้ผู้บริหารสาวเป็นครั้งสุดท้าย ยิ้มที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต "นั่นคือทางเลือกเดียวที่เหลืออยู่ของคนโง่คนนี้ค่ะ... ลาก่อนนะคะ ท่านรอง" รินรดาหมุนตัวหันหลังให้ ทิ้งความลังเลทั้งหมดไว้เบื้องหลัง เธอก้าวเท้าเดินไปยังประตูบานใหญ่ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย แต่ในวินาทีที่มือเรียวกำลังจะเอื้อมไปสัมผัสลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับแรงกระชากที่ทำให้เธอต้องหันกลับไปปะทะกับแผ่นอกอุ่นของใครบางคนที่พุ่งเข้ามารวบตัวเธอไว้แน่นจากด้านหลัง ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้าที่ต้นคอ พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ริมหูซึ่งทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ "ฉันไม่ยอมให้คุณไป... รินรดา" สการ์เล็ตโรสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ