ความสูญเสียครั้งใหญ่

กระดาษเอกสารปึกหนาถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดี เกิดเสียงทึบหนักหน่วงที่ดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ที่เงียบงัด รินรดาผละสายตาจากกราฟแสดงผลประกอบการดิ่งเหวขึ้นมาสบตากับคนตรงหน้า หัวใจของเธอกระตุกวูบเมื่อเห็นรอยยิ้มเยียบเย็นบนเรียวปากของเพลิงพาย ผู้บริหารสาวไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น แม้ว่าเอกสารตรงหน้าจะระบุชัดเจนว่า อาณาจักรธุรกิจที่พวกเขาทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมาด้วยกันกำลังจะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษไร้ค่า "เกมพลิกเร็วกว่าที่เราคาดไว้... ว่าไหมคะ คุณรินรดา" น้ำเสียงของเพลิงพายราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยกระแสความกดดันที่ทำให้อากาศในห้องราวกับเบาบางลงไปถนัดตา ดวงตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความพ่ายแพ้ มีเพียงประกายความท้าทายที่ยังคงคุกกรุ่นอยู่ภายใน "ดิฉันไม่คิดว่าคุณหม่าจะหักหลังเราได้เจ็บแสบขนาดนี้..." รินรดาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามควบคุมมือไม่ให้สั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบแฟ้มคดีล้มละลายขึ้นมาพลิกดู ตัวเลขหนี้สินมหาศาลและคำสั่งอายัดทรัพย์สินจากศาลแพ่งคือหลักประหารชีวิตที่เด็ดขาดที่สุดสำหรับบริษัทแห่งนี้ "บัญชีลับถูกถ่ายโอน และสัญญาจ้างทั้งหมดถูกยกเลิกแบบฟ้าผ่า... นี่ไม่ใช่แค่การล้มละลายธรรมดา แต่มันคือการฆาตกรรมองค์กรชัดๆ" เพลิงพายหัวנסในลำคอเบาๆ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขยับเข้าใกล้โต๊ะประชุมมากขึ้น กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมอำพันที่คุ้นเคยโชยเข้าแตะจมูก พาให้รินรดาสะท้านเฮือกในอก ความใกล้ชิดนี้มักจะสร้างความปั่นป่วนให้กับเธอทุกครั้ง แต่ในสถานการณ์ที่ทุกอย่างกำลังพังทลายลงต่อหน้า ความเย้ายวนนี้กลับกลายเป็นดาบสองคมที่บาดลึกยิ่งกว่าเดิม "คุณกำลังกลัวหรือเปล่าคะ รินรดา" เพลิงพายโน้มตัวลงมา ใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ดวงตาทรงเสน่ห์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านตาคู่นั้น "กลัวว่าความแค้นที่คุณอุ้มชูมันมาตลอดหลายปี จะสูญสลายหายไปพร้อมกับบริษัทที่ล่มสลายนี้... หรือว่ากลัวว่าเราจะไม่มีโอกาสได้ชำระบัญชีระหว่างกันให้เสร็จสิ้นเสียก่อน" คำพูดนั้นทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุด เพลิงพายรู้... ผู้หญิงคนนี้รู้ตัวตนที่แท้จริงและจุดประสงค์ที่เธอแฝงตัวเข้ามานานเท่าไหร่แล้ว? ความตระหนักรู้แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง เย็นยะเยือกยิ่งกว่ากระดาษพิพากษาคดีล้มละลายเสียอีก รินรดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เธอไม่ยอมหลบสายตา แม้ว่าภายในใจจะปั่นป่วนราวกับมีพายุเฮอร์ริเคนพัดกระหน่ำ "ถ้าคุณรู้ว่าฉันมาที่นี่เพื่ออะไร ทำไมคุณถึงปล่อยให้เรื่องมันมาถึงจุดนี้ล่ะคะ เพลิงพาย? ปล่อยให้ทุกอย่างพังทลายลงพร้อมกัน ทั้งชื่อเสียง เงินทอง และ... ตัวคุณเอง" "เพราะฉันอยากรู้ว่า 'ความรัก' กับ 'ความแค้น' อะไรจะมีน้ำหนักมากกว่ากันในใจของคุณ" เพลิงพายกระซิบแผ่วเบา นิ้วเรียวยื่นมาแตะที่ปลายคางของรินรดาอย่างถือวิสาสะ สัมผัสอุ่นร้อนนั้นทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจ "เราต่างก็เป็นเหยื่อของเกมนี้ด้วยกันทั้งคู่... บริษัทล้มละลาย บัญชีถูกฟรีซ พนักงานทยอยลาออก และพรุ่งนี้เช้า ข่าวหน้าหนึ่งก็จะประโคมโหมกระหน่ำว่า 'เพลิงพาย' ราชินีแห่งวงการออฟฟิศ ล้มละลายจนหมดตัว" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมใหญ่อีกครั้ง มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ รินรดามองลึกเข้าไปในดวงตาที่มักจะสวมหน้ากากความเย็นชามาตลอด ตอนนี้เธอกลับเห็นรอยร้าวบางๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใน ความอ่อนล้าที่ถูกกลบเกลื่อนด้วยความเย่อหยิ่ง และ... ความรู้สึกบางอย่างที่เธอปฏิเสธมาตลอดว่ามันไม่มีอยู่จริง ความสูญเสียครั้งใหญ่ไม่ได้หมายถึงแค่ตัวเลขในบัญชีที่เป็นศูนย์ แต่หมายถึงการที่พวกเธอพ่ายแพ้ให้กับเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน "แล้วเราจะเอายังไงต่อคะ?" รินรดาเอ่ยถามเสียงพร่า ความแข็งกร้าวในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความเปราะบางที่ถูกเปิดเปลือยต่อหน้าคู่ปรับคนสำคัญ เพลิงพายยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันตรายและความเด็ดเดี่ยวที่ไม่อาจคาดเดา มือที่เคยจับคางของรินรดาเลื่อนลงมาประสานเข้ากับฝ่ามือของเธอ บีบแน่นจนรับรู้ถึงไออุ่นจากกันและกัน "เราจะลุกขึ้นสู้ค่ะ... แต่ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง หรือผู้ล่ากับเหยื่ออีกต่อไป" ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้เอ่ยถามความหมาย ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งผู้ชนะในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาล แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้เห็นชัดเจนว่าเป็นใครบางคนที่ควรจะอยู่ในเรือนจำ ไม่ใช่มายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ในวินาทีที่บริษัทประกาศล้มละลายอย่างเป็นทางการ "ยินดีด้วยนะฃรับ... ที่ทุกอย่างจบลงเสียที" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นพร้อมกับโยนกุญแจสำรองของห้องทำงานผู้บริหารลงบนโต๊ะกลางห้องต่อหน้าต่อตาพวกเธอทั้งสองคน สการ์เล็ตโรสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดและเสน่หาอันเร่าร้อนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ