การตัดสินใจของเพลิงพาย

กลิ่นอดินอีนและหยาดฝนที่ตีเข้ากับกระจกกันกระแทกหนาเตอะของเพนต์เฮาส์ชั้นบนสุด ไม่ได้ทำให้บรรยากาศภายในห้องดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับสร้างแรงกดดันมหาศาล ราวกับห้องทั้งห้องกำลังถูกบีบอัดให้แคบลงเรื่อยๆ ด้วยน้ำมือของกาลเวลา เพลิงพายยืนนิ่งอยู่หน้าบานกระจกเงาบานใหญ่ มือเรียวที่สวมแหวนเพชรกะраْتสูงกำลังปลดกระดุมเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำสนิทออกอย่างเชื่องช้า ทว่าปลายนิ้วกลับสั่นเทาเล็กน้อย—ความเปราะบางที่เธอไม่เคยอนุญาตให้ใครได้เห็น ตลอดชีวิตการทำงานในฐานะผู้บริหารระดับสูงที่กุมชะตากรรมของคนนับพัน เธอไม่เคยรู้จักคำว่า ‘พ่ายแพ้’ จนกระทั่งวันที่ผู้หญิงที่ชื่อ ‘รินรดา’ ก้าวเข้ามาในชีวิต บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กเนื้อดี เอกสารลับชุดสุดท้ายที่เปิดโปงโครงสร้างการทุจริตทั้งหมดของตระกูลวางหราอยู่ เอกสารที่หากหลุดออกไปถึงมือสื่อมวลชนหรือองค์กรอิสระเมื่อไหร่ อาณาจักรที่เธอและตระกูลสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อจะพังทลายลงในชั่วข้ามคืน... และที่สำคัญที่สุดคือ ‘รินรดา’ คนที่เธอทั้งรัก ทั้งชัง และทั้งปรารถนา จะต้องกลายเป็นเหยื่อรายแรกที่ถูกบดขยี้จากเกมอำนาจนี้ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สามครั้งดังขึ้น ก่อนที่ร่างระหงในชุดสูทเข้ารูปของเลขาคนสนิทจะก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณเพลิงคะ ทางบอร์ดบริหารเรียกประชุมด่วนค่ะ... พวกเขารู้เรื่องเอกสารชุดนี้แล้ว และกำลังกดดันให้เราส่งตัวแพะรับบาปออกไป ซึ่งคนๆ นั้น..." เลชาสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "พวกเขาเล็งไปที่... คุณรินรดาค่ะ" เพลิงพายไม่ได้หันกลับไปมอง เธอยังคงจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก แววตาคมกริบไหววูบเพียงชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเยือกเย็นดังเดิม ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องนานนับนาที จนกระทั่งเสียงถอนหายใจยาวนานเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีแดงก่ำ "รินรดา... ตอนนี้อยู่ที่ไหน?" น้ำเสียงของเพลิงพายเรียบสนิท แต่มันกลับแฝงไปด้วยกระแสลมพายุที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล "อยู่ที่ห้องประชุมชั้นสิบห้าค่ะคุณเพลิง พวกเขา... กำลังสอบสวนเธออยู่ค่ะ" สิ้นคำรายงาน ร่างสูงสง่าก็หมุนตัวกลับอย่างรวดเร็ว ชายเสื้อผ้าไหมสะบัดตามจังหวะการก้าวเดินที่เด็ดเดี่ยว แววตาที่เคยมีความลังเลเจืออยู่ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวระดับสูงสุด ความรักที่เธอพยายามซ่อนเร้นไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชา บัดนี้ได้เวลาพิสูจน์แล้วว่ามันมีค่ามากแค่ไหน... มากพอที่จะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอสร้างมาด้วยมือตัวเองหรือไม่ ภายในห้องประชุมชั้นสิบห้า บรรยากาศอึมครึมราวกับมีเมฆฝนปกคลุม รินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำกลางห้อง ใบหน้าหวานซีดเผือดแต่แววตาฉลาดเฉลียวและทิฐิยังคงฉายชัด เธอไม่ได้หวาดกลัวต่อสายตาดูแคลนและคำกล่าวหาจากเหล่าบอร์ดบริหารรุ่นลายครามแม้แต่น้อย เบื้องหน้าของเธอคือแฟ้มเอกสารหลักฐานที่มัดตัวเธอแน่นหนา—หลักฐานปลอมที่ถูกจัดฉากขึ้นอย่างแนบเนียนเพื่อโยนความผิดทั้งหมดให้พนักงานใหม่อย่างเธอต้องรับเคราะห์แทนผู้บริหารระดับสูง "คุณรินรดา คุณจะปฏิเสธอย่างไรอีก ในเมื่อลายมือชื่อในสัญญาอนุมัติงบประมาณลับนี้คือชื่อของคุณเอง" ประธานกรรมการบอร์ดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "คิดจะไต่เต้าขึ้นมาใหญ่โต แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นเป็นแค่เครื่องมือสกปรก... โชคดีนะที่คุณเพลิงไม่ได้มีส่วนรู้เห็นด้วย ไม่อย่างนั้นบริษัทเราคงล่มจมเพราะผู้หญิงหน้าเงินอย่างคุณ" รินรดากัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความแค้นฝัง ฯลฯ ที่เธอสะสมมานานนับปีเพื่อจะมาทวงคืนความยุติธรรมให้ครอบครัว กลับกลายเป็นบ่วงที่ย้อนกลับมาฆ่าเธอเองอย่างเจ็บแสบ เธอถูกหลอกให้เดินเข้ามาในกรงขังที่ถูกล็อกตายจากด้านนอก... ใช่ เธอพลาดเอง ที่เผลอมอบหัวใจให้กับเพศตรงข้ามที่อันตรายที่สุดอย่างเพลิงพาย จนทำให้สติปัญญาและความระแวดระวังลดลง "ฉันไม่ได้ทำ..." รินรดาเปล่งเสียงออกมาแผ่วเบา แต่หนักแน่นด้วยศักดิ์ศรี "เอกสารนั่นถูกปลอมแปลงขึ้น พวกคุณก็รู้ดีแก่ใจ!" "ระวังปากหน่อย คุณรินรดา!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นตามด้วยเสียงหัวร่อในลำคอของเหล่าคนใหญ่คนโต "หลักฐานคาตาแบบนี้ ยังจะกล้าดื้อด้านอีกหรือ รปภ.! พาตัวเธอไปส่งให้ตำรวจซะ! และจัดการแจ้งข้อหาฉ้อโกงบริษัทให้ถึงที่สุด!" ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสองคนก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดา พร้อมที่จะกระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้น แรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้าใส่จนรินรดารู้สึกหายใจไม่ออก โลกทั้งใบกำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา ความแค้นที่ยังไม่ทันได้ชำระ ความจริงที่ยังไม่ทันได้เปิดเผย... ทุกอย่างกำลังจะจบลงในห้องสี่เหลี่ยมนี้อย่างน่าอนาถ ทว่า... ก่อนที่มือหยาบกระด้างจะทันได้แตะต้องตัวรินรดา ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง! ปัง! แรงเหวี่ยงจากบานประตูทำเอาทุกคนในห้องสะดุ้งเฮือก ร่างเพรียวระหงของเพลิงพายก้าวเข้ามาด้วยรัศมีแห่งอำนาจที่กดขี่จนทุกคนต้องหลบสายตา ความเงียบสงัดเข้าครอบงำทันที ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจแรงเมื่อเห็นสีหน้าของประมุขแห่งตระกูล เพลิงพายกวาดสายตาคมกริบมองไปยังบอร์ดบริหารแต่ละคน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของรินรดาที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ตัดพ้อ และคำถามมากมายที่อัดแน่นอยู่ในอก "คุณเพลิง..." ประธานบอร์ดลุกขึ้นยืนด้วยความประหลาดใจ "คุณมาก็ดีแล้วครับ เรากำลังจัดการกับ... หนอนบ่อนไส้คนนี้พอดี รีบเซ็นอนุมัติไล่ออกแล้วส่งตัวให้ตำรวจเถอะครับ จะได้ไม่เสื่อมเสียชื่อเสียงของบริษัทเรา" เพลิงพายไม่ตอบคำถาม เธอเดินตรงดิ่งเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ารินรดา กลิ่นน้ำหอมประจำตัวอันเย้ายวนและคุ้นเคยลอยแตะจมูก รินรดาเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งน้อยใจ ทั้งโกรธ และลึกๆ แล้ว... ยังคงโหยหาอ้อมกอดนั้น "ออกไปให้หมด" เพลิงพายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่ากลัวจนขนลุก "เอ่อ... แต่คุณเพลิงครับ หลักฐานมันชัดเจน..." "ฉันบอกให้ 'ออกไปให้หมด!' หรือต้องให้ฉันเรียก รปภ. มาเชิญพวกคุณออกไปทีละคน!" ประโยคสุดท้ายถูกตอกย้ำด้วยน้ำเสียงกร้าวและแววตาที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร จนเหล่าบอร์ดบริหารหน้าถอดสี รีบเก็บเอกสารแล้วทยอยเดินออกจากห้องไปอย่างลนลาน จนกระทั่งภายในห้องเหลือเพียงแค่เธอกับรินรดาตามลำพัง เสียงฝีเท้าของคนอื่นๆ เงียบหายไป เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงฝนตกกระทบกระจกด้านนอก เพลิงพายหันกลับมาเผชิญหน้ากับรินรดาอย่างเต็มตา มือเรียวยื่นไปจับแก้เนียนใสของรินรดาเบาๆ ทว่ากลับถูกรินรดาปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องฉัน!" รินรดาแค่นหัวเราะทั้งน้ำตา แววตาแดงก่ำมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างเคียดแค้น "สนุกมากไหมคะที่ได้หลอกให้ฉันตายใจ? สนุกมากใช่ไหมที่ได้เล่นกับความรู้สึกของฉัน แล้วสุดท้ายก็โยนฉันให้เป็นแพะรับบาป เพื่อปกป้องบัลลังก์เน่าเฟะของคุณ!" เพลิงพายรับแรงกระแทกนั้นไว้โดยไม่หลบสายตา หัวใจของเธอบีบรัดจนเจ็บแปลบ เธอยอมให้รินรดาเกลียด ดีกว่าจะให้รินรดาต้องเอาชีวิตไปทิ้งไว้กับเกมอำนาจที่สกปรกชิ้นนี้ "ใช่... ฉันมันใจร้าย รินรดา" เพลิงพายเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย ปลายนิ้วที่ถูกปัดออกเมื่อครู่ กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ฉันมันเห็นแก่ตัว... ฉันยอมเป็นปีศาจในสายตาเธอ ดีกว่าจะต้องเห็นเธอถูกคนพวกนั้นบดขยี้จนไม่เหลือซาก" รินรดาชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ "คุณ... หมายความว่ายังไง?" เพลิงพายสูดลมหายใจเข้าลึก, รวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตเพื่อตัดสินใจทำลายสิ่งที่เธอรักและหวงแหนที่สุดด้วยมือของเธอเอง เธอยื่นแฟ้มเอกสารลับชิ้นสำคัญที่สุด—แฟ้มที่บรรจุหลักฐานการกระทำผิดทั้งหมดของตัวเธอเองและตระกูล—วางลงตรงหน้ารินรดา "นี่คือเอกสารทั้งหมด... หลักฐานตัวจริงที่ฉันซ่อนไว้" เพลิงพายจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของรินรดา หยาดน้ำตาเอ่อคลอเบ้าตาคู่สวยที่เคยเย่อหยิ่งของเพย์พาย "เอาไปซะ... เอาหลักฐานนี่ไปแฉ ไปทำลายฉัน ทำลายบริษัทนี้ให้พินาศตามความแค้นของเธอซะ รินรดา" รินรดาเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง มองแฟ้มเอกสารตรงหน้าสลับกับใบหน้าของเพลิงพาย ร่างกายชาดิกราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางหัวใจ "คุณ... คุณบ้าไปแล้วหรือไง เพลิงพาย! ถ้ารadเธอทำแบบนี้... คุณจะติดคุก! คุณจะสูญเสียทุกอย่าง!" "ฉันรู้..." เพลิงพายยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุด เศร้าที่สุด และเร่าร้อนที่สุดในคราเดียวกัน เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวรินรดา ใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าหวานขึ้นมา บรรจงจูบซับหยาดน้ำตาที่แก้มใสอย่างแผ่วเบาและอาลัยอาวรณ์ "แต่ถ้าการทำลายทุกอย่างของฉัน... มันแลกกับการที่เธอมีชีวิตรอด และได้ในสิ่งที่เธอต้องการ... ฉันยอมแพ้แล้ว รินรดา" รินรดากลั้นสะอื้นไม่อยู่ หัวใจที่เคยแข็งกระด้างราวกับหินผาถูกหลอมละลายลงด้วยความรักที่บ้าคลั่งและยอมแลกแม้กระทั่งลมหายใจของผู้หญิงตรงหน้า มือบางเอื้อมไปคว้าข้อมือของเพลิงพายไว้แน่น สมองสับสนวุ่นวายระหว่างความแค้นของครอบครัวกับความรู้สึกที่กำลังแผดเผาอยู่ในอก ทว่า... ในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำใดคำหนึ่งออกมา เสียงปรบมือดังขึ้นช้าๆ จากความมืดบริเวณมุมห้องที่ถูกบังด้วยเงาเสา... แปะ... แปะ... แปะ... "ซาบซึ้งใจเสียจริงครับ... ท่านผู้บริหารผู้ยิ่งใหญ่ ยอมแม้กระทั่งล่มจมเพื่อผู้หญิงคนเดียว" ร่างสูงของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวออกมาจากเงามืด แสงไฟสลัวกระทบเข้ากับใบหน้าที่มีรอยยิ้มเย้ยหยันและแววตาที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม—บุคคลที่ถือไพ่เหนือกว่าพวกเขาทั้งสองคนมาโดยตลอด และเป็นคนที่กุมความลับทั้งหมดไว้ในกำมือ! เพลิงพายและรินรดาหันขวับไปมองพร้อมกัน ใบหน้าของเพลิงพายถอดสีลงทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า... พวกเขาตกอยู่ในหลุมพรางที่ลึกกว่าที่คิดไว้เสียอีก! --- สการ์เล็ตโรส --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงและเจ็บปวดนี้ด้วยกันนะคะ