คำสารภาพภายใต้ความตาย

"ดูเหมือนว่าเกมของเธอ จะไม่ได้มีแค่เราสองคนแล้วสินะรินรดา..." เสียงกระซิบนั้นไม่ได้ลอยหายไปกับสายลม หากแต่มันกรีดแทึงลงมากลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวของเพลิงพายที่ถูกปิดทึบ แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของผู้บริหารสาวที่คมคายราวกับรูปสลัก ความเย็นชาในแววตานั้นไม่ได้ลดทอนเสน่ห์อันตรายของเธอลงเลย ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้เพลิงพายดูเย้ายวนและน่าค้นหาจนแทบหยุดหายใจ รินรดากลืนก้อนความฝืดเคือนลงคอ มือบางที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานสั่นระริกเพียงเล็กน้อย แต่เธอก็รวบรวมสติทั้งหมดที่มี ตรึงสายตากลับไปยังผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้ "คุณกำลังพูดถึงอะไรคะคุณเพลิงพาย ฉันเกรงว่า... เกมที่คุณว่า ฉันคงไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย" รินรดาเลือกที่จะเล่นบทโง่เป็นครั้งสุดท้าย แม้จะรู้ดีว่ากำแพงที่เธอสร้างขึ้นมาตลอดหลายเดือนกำลังจะพังทลายลงในไม่กี่วินาทีนี้ เพลิงพายแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นช่างเย็นเยียบและบาดลึก เธอลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงภายใต้ชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานที่รินรดายืนอยู่ทีละก้าว... ทีละก้าว ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบดำและอำพันจางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งเพิ่มความกดดันให้อากาศรอบตัวแทบจะเบาบางลง เพลิงพายโน้มตัวลงมา มือเรียวบางเอื้อมมาแตะที่คางของรินรดาแผ่วเบา สัมผัสนั้นเย็นเฉียบแต่นุ่มนวลจนรินรดาสะดุ้งเฮือก เธอบังคับตัวเองไม่ให้ถอยหนี แม้หัวใจจะเต้นรัวระส่ำราวกับกลองศึก "เด็กน้อย..." เพลิงพายกระซิบชิดริมฝีปาก ดวงตาสสีเข้มคู่นั้นจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา คล้ายต้องการค้นหาความจริงทั้งหมดที่ถูกซ่อนไว้ใต้หน้ากากพนักงานสาวผู้แสนเรียบร้อย "เธอคิดว่าแฟ้มข้อมูลลับโครงการเกรย์สโตว์ที่รั่วไหลออกไปเมื่อสามวันก่อน เป็นฝีมือของใครกันล่ะ... หืม?" รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ชื่อโครงการนั้น... โครงการที่พ่อของเธอเคยใช้เป็นหลักฐานแฉความอยุติธรรมของบริษัทนี้ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ! "ฉัน... ฉันไม่รู้เรื่องแฟ้มนั้นค่ะ" รินรดาปฏิเสธเสียงสั่น แม้จะพยายามควบคุมให้มั่นคงที่สุดแล้วก็ตาม "โกหกไม่เนียนเลยนะคะ รินรดา" เพลิงพายไล้ปลายนิ้วผ่านคางมนลงมาที่ลำคอระหง แผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยอำนาจการครอบงำ "รู้ไหม... ทำไมฉันถึงปล่อยให้เธอเข้ามาใกล้ตัวขนาดนี้ ตั้งแต่ตำแหน่งเลขาหน้าห้อง จนกระทั่งก้าวเข้ามาถึงห้องลับนี้ได้ เธอคิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกจริงๆ เหรอว่าผู้หญิงที่ชื่อ 'รินรดา พงศ์ภัทร' คนนี้ มีนามสกุลเดิมว่าอะไร?" โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุน ชื่อสกุลที่ถูกฝังกลบไว้ด้วยความอับอายและการสูญเสีย... ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาวางไว้ตรงหน้าอย่างง่ายดาย รินรดาเบิกตากว้าง ความลับที่เธอใช้เวลาวางแผนนับปีพังทลายลงในพริบตาเดียว ร่างกายของเธอชาวาบไปจนถึงปลายนิ้ว "คุณ... รู้..." เสียงของรินรดาขาดหายไปในลำคอ "รู้สิ... รู้ตั้งแต่แรกเจอแล้วล่ะค่ะ" เพลิงพายผละมือออก เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้บ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมแมวไล่หนู "ฉันรู้ว่าเธอเข้ามาเพื่อแก้แค้น ฉันรู้ว่าเธอกำลังรวบรวมหลักฐานเพื่อทำลายฉันและบริษัทนี้... แต่รู้ไหมคะ ว่าอะไรที่เธอคาดไม่ถึง?" รินรดาหายใจหอบถี่ ดวงตาเริ่มมีน้ำใสๆ เอ่อคลอด้วยความคับแค้นใจ ความพยายามทั้งหมด กลายเป็นเพียงตลกคาเฟ่ในสายตาของผู้หญิงคนนี้อย่างนั้นหรือ? "คุณจะทำอะไรฉัน... จะไล่ออก หรือจะส่งตำรวจ?" เพลิงพายส่ายหน้าช้าๆ เส้นผมสีดำสนิทไหวตามการเคลื่อนไหว เธอกลับไปนั่งไขว่ห้างที่โซฟาตัวยาวกลางห้อง ท่าทีผ่อนคลายตัดกับความตึงเครียดของรินรดาอย่างสิ้นเชิง "ถ้าฉันอยากให้เธอติดคุก หรืออยากไล่เธอออก เธอคงไม่ได้มายืนหายใจรดต้นคอฉันอยู่ตรงนี้หรอกค่ะรินรดา" เพลิงพายหยิบแก้วทรงสูงที่มีของเหลวสีอำพันขึ้นมาจิบช้าๆ สายตายังคงจับจ้องร่างบางที่ยืนแข็งทื่อ "เพราะคนที่ส่งแฟ้มข้อมูลชุดนั้นให้คู่แข่งของเราเมื่อสามวันก่อน...ร่องรอยดิจิทัลไม่ได้ชี้มาที่เธอ แต่กำลังชี้มาที่ **'เขา'** ต่างหากล่ะ" "หมายความว่ายังไงคะ?" รินรดาขมวดคิ้ว ลืมความกลัวไปชั่วขณะ สมองอันชาญฉลาดเริ่มประมวลผลตามสถานการณ์ที่พลิกผัน "บอร์ดบริหาร... คนที่เราก็รู้ว่าใคร" เพลิงพายวางแก้วลง เสียงกระทบกับโต๊ะกระจกดังชัดเจนในความเงียบ "เกมของเธอไม่ได้มีแค่เราสองคนอย่างที่ฉันบอก... มีมือที่สาม สดใสแต่ซ่อนพิษร้าย กำลังพยายามชักใยอยู่เบื้องหลัง และพวกเขาก đang ใช้เธอ เป็นแพะรับบาป เพื่อฮุบทุกอย่างไปจากฉัน... และจากครอบครัวของเธอด้วย" ความจริงข้อนั้นกระแทกเข้ากลางใจรินรดาอย่างจัง ภาพเอกสารลับ บันทึกการประชุม และท่าทีมีพิรุธของรองประธานบริหารผุดขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ คนที่เธอคิดว่าเป็นศัตรู... กลับกลายเป็นเหยื่อร่วมชะตากรรมในเกมการเมืองอันโสมมขององค์กรนี้ หรือแม้กระทั่ง... เพลิงพายเอง ก็อาจเป็นเพียงหมากอีกตัวหนึ่งเช่นกัน รินรดากัดริมฝีปากแน่น ความรู้สึกสับสนตีรวนจนแยกไม่ออกระหว่างความแค้น ความเกลียดชัง หรือแม้แต่ความหวั่นไหวที่เริ่มก่อตัวขึ้นยามเมื่อสบตากับผู้บริหารสาว "แล้วทำไมคุณถึงบอกฉัน..." รินรดาถามเสียงแผ่ว พลางก้าวเข้าไปใกล้โซฟาที่เพลิงพายนั่งอยู่ คุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย "ในเมื่อคุณรู้ว่าฉันอยากฆ่าคุณให้ตายด้วยมือของตัวเอง" เพลิงพายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่พวงแก้ม ปลายนิ้วเรียวอุ่นจัดเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้าง The temple ของรินรดาอย่างอ่อนโยนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็นมุมนี้มาก่อน "เพราะว่าเกมแก้แค้นมันจะสนุกแค่ไหนกันล่ะคะ... ถ้าเราไม่ได้เล่นมันด้วยกัน" เพลิงพายกระซิบเสียงพร่า เย้ายวนและอันตรายที่สุดในค่ำคืนนี้ "เธออยากได้ความจริงไม่ใช่เหรอรินรดา? งั้นเรามาสัญญากกัน... ว่าเราจะกระชากหน้ากากไอ้สารเลวคนนั้น ออกมาพร้อมๆ กัน" รินรดานิ่งงัง หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก สัมผัสจากมือของเพลิงพายแผ่ซ่านความร้อนรุ่มไปทั่วร่าง ความใกล้ชิดที่อันตรายและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศและอำนาจ ทำให้เธอแทบจะลืมสิ้นทุกความแค้นในอดีต ทันใดนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังสนั่นขึ้นขัดจังหวะความเงียบงัน พร้อมกับเสียงบิดลูกบิดประตูจากด้านนอกที่ดังขึ้นอย่างถือวิสาสะ ทั้งคู่หันขวับไปมองที่ประตูบานใหญ่พร้อมกัน ก่อนที่ประตูจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทพรีเมียมผู้มีรอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏตัวขึ้นที่กรอบประตู พร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือและรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบทันที "ขอโทษที่ขัดจังหวะความสัมพันธ์อันดีนะครับคุณเพลิงพาย..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับกวาดสายตามองรินรดาที่คุกเข่าอยู่ใกล้เพลิงพายด้วยแววตาสمเจะ "แต่ดูเหมือนว่า... ตำรวจกำลังมาที่นี่ และหมายค้นในคดีฆาตกรรมอำพรางเมื่อห้าปีก่อน อยู่ในมือผมแล้วครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเกมรักเกมแค้นครั้งนี้นะคะ --- สการ์เล็ตโรส ---