ข้ามเส้นศีลธรรม

“ถ้าคุณคิดจะใช้ความสัมพันธ์นี้เป็นใบเบิกทางเพื่อทำลายฉัน บอกไว้เลยว่าคุณกำลังเลือกเส้นทางที่เจ็บปวดที่สุด” เสียงของเพลิงพายราบเรียบ หากแต่มันบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของรินรดาเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนผ้าไหมราคาแพง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี๊ยบกริบยืนพิงขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าสวยคมของเธอดูดุดันและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน รินรดาที่ยืนอยู่เบื้องหน้ากลืนก้อนแข็งๆ ลงคอ มือที่แอบซ่อนอยู่ใต้โต๊ะกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เธอไม่ได้ตอบโต้ในทันที แต่นัยน์ตาคู่สวยไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี “คุณเพลิงพายคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นหรือคะ?” รินรดาย้อนถาม เสียงของเธอราบเรียบพอๆ กัน แต่ทว่ากลับแฝงไปด้วยความสั่นเครือที่จงใจปล่อยให้หลุดออกมาเพื่อให้ดูสมจริง เพลิงพายก้าวเข้ามาใกล้ ระยะห่างที่เคยมีอยู่ถูกลบหายไปจนรินรดารู้สึกถึงไออุ่นและกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ติดตัวผู้หญิงตรงหน้า นิ้วเรียวยาวของเพลิงพายเชยคางของรินรดาขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ดูเหมือนจะอ่านทะลุไปถึงเบื้องหลังดวงตาคู่นั้น “ในโลกธุรกิจ ไม่มีคำว่าบังเอิญ และไม่มีคำว่าความรู้สึกบริสุทธิ์... โดยเฉพาะกับคนอย่างฉัน” เพลิงพายกระซิบชิดริมฝีปาก “ทุกสิ่งที่เธอทำ ทุกรอยยิ้มที่เธอส่งมา ฉันรู้ดีว่ามันมีราคาที่ต้องจ่าย แต่ริน... เธอพร้อมจะจ่ายมันด้วยอะไรล่ะ?” ห้องทำงานกว้างขวางในยามค่ำคืนเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังเต้นระรัวในจังหวะที่ผิดเพี้ยน นี่คือกับดักที่เธอขุดขึ้นมาเอง แต่เธอกลับพบว่าตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปลึกกว่าที่คำนวณไว้ ความแค้นที่เคยเป็นเข็มทิศนำทางเริ่มสั่นคลอนเมื่อเผชิญกับสัมผัสที่แผ่วเบาแต่เร่าร้อนของเพลิงพาย “ถ้าฉันบอกว่าราคาที่ฉันอยากจ่าย... คือตัวฉันเองล่ะคะ?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนการจุดชนวน เพลิงพายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูขมขื่นมากกว่าจะสมเพช “ตัวเธอมีค่าแค่ไหนกันเชียว รินรดา?” เพลิงพายโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้า “ถ้าสิ่งที่เธอต้องการคือการทำลายอาณาจักรนี้ เธอก็แค่เด็กไร้เดียงสาที่คิดว่าความรักจะชนะทุกอย่าง แต่ถ้าสิ่งที่เธอต้องการคือการเป็นของฉัน... นั่นต่างหากที่จะทำให้เธอไม่มีวันหันหลังกลับไปได้อีก” รินรดาสูดลมหายใจเข้าลึก เธอรู้ว่านี่คือวินาทีที่เส้นแบ่งศีลธรรมขาดสะบั้นลง เธอตัดสินใจก้าวข้ามเส้นนั้นทันที มือเรียวเอื้อมไปปลดกระดุมสูทของเพลิงพายอย่างช้าๆ ท้าทายสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงพิโรธและตัณหาที่ปะปนกันอยู่ “งั้นก็ช่วยพิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิคะ... ว่าคุณจะใจร้ายกับฉันได้นานแค่ไหน” บรรยากาศในห้องทำงานเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง กลิ่นอายของการช่วงชิงอำนาจถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามที่อันตรายกว่า ความสัมพันธ์ที่เคยมีไว้เพื่อการสืบความลับบัดนี้กลายเป็นเชือกที่รัดคอคนทั้งคู่ไว้ด้วยกัน รินรดารู้ดีว่าหากเธอเดินหน้าต่อไป พรุ่งนี้เช้าเธออาจจะกลายเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเพลิงพาย หรือเลวร้ายกว่านั้น... เธออาจสูญเสียตัวตนไปตลอดกาลเพื่อแลกกับความแค้นที่ไม่มีวันเติมเต็ม ทว่าในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเธอสัมผัสกันอย่างหนักหน่วงและเร่าร้อนนั้น เสียงประตูห้องทำงานกลับถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวย่างเข้ามาอย่างเร่งรีบ “คุณเพลิงพายคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว เอกสารลับชุดสุดท้ายที่ถูกขโมยไป... เราพบร่องรอยของผู้ต้องสงสัยแล้วค่ะ และเธอก็...” เลขาสาวหยุดชะงักทันทีเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า ร่างของรินรดาที่กำลังอยู่ในอ้อมกอดของเพลิงพายผละออกห่างอย่างรวดเร็ว เพลิงพายหันไปมองลูกน้องด้วยสายตาที่เย็นเยียบจนอีกฝ่ายถึงกับตัวสั่น แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร เลขาก็ยื่นแท็บเล็ตในมือให้เพลิงพายดู เพลิงพายก้มมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ใบหน้าสวยสง่ากลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด เธอหันกลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด ก่อนจะโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น “รินรดา... บอกฉันมาสิว่าสิ่งที่ฉันเห็นในนี้มันไม่ใช่ความจริง” เพลิงพายเอ่ยเสียงสั่นพร่าขณะชี้ไปยังภาพถ่ายที่ปรากฏบนหน้าจอ ซึ่งเผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของรินรดาในวันที่เธอแอบเข้าห้องนิรภัยชั้นใต้ดินเมื่อสองวันก่อน ความลับที่กุมไว้พังทลายลงในวินาทีที่ความปรารถนาเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น --- ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงอารมณ์อันแสนสับสนไปกับสการ์เล็ตโรสนะคะ