ความเร่าร้อนในออฟฟิศ

"คุณกำลังเล่นกับไฟอยู่ รินรดา... และที่แย่กว่านั้นคือคุณดูเหมือนจะเต็มใจให้มันแผดเผาจนมอดไหม้" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเพลิงพายดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันในห้องจัดเก็บเอกสารชั้นใต้ดินที่ควรจะร้างผู้คน ร่างสูงโปร่งของเพลิงพายต้อนรินรดาจนหลังของเธอแนบสนิทกับชั้นวางเหล็กเย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่เป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่ายรุกเร้าประสาทสัมผัสจนรินรดารู้สึกหายใจติดขัด รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาหญิงสาวผู้กุมชะตาชีวิตของบริษัท แววตาของเพลิงพายในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาแบบที่เคยใช้มองคู่แข่งทางธุรกิจ แต่มันกลับเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับมานานจนเดือดพล่าน รินรดาแค่นยิ้มบางๆ มือเรียวค่อยๆ ยกขึ้นแตะปกเสื้อสูทของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา "ถ้าไฟมันจะร้อนแรงขนาดนี้ ต่อให้มอดไหม้ไปดิฉันก็ยินดีค่ะ... คุณเพลิงพาย" รินรดาจงใจลากเสียงยาวอย่างยั่วยวน ลึกๆ ในใจเธอคือความหวาดหวั่นที่ความลับเรื่องการแฝงตัวกำลังสั่นคลอน ความผิดบาปที่ครอบครัวเธอถูกเพลิงพายกระทำราวกับเป็นโซ่ตรวน แต่ในวินาทีนี้ กลิ่นอายความใคร่กลับรุนแรงกว่าสำนึกผิดชอบชั่วดี เพลิงพายคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่นก่อนจะกดริมฝีปากลงบนซอกคอขาวเนียนอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง "อย่าให้ดิฉันจับได้ว่าคุณมีแผนการอื่นซ่อนอยู่ใต้ใบหน้าซื่อๆ นี่... เพราะถ้าวันนั้นมาถึง ดิฉันไม่รับประกันนะคะว่าจะเมตตาคุณ" เสียงกระซิบพร่าเลือนของเพลิงพายทำให้รินรดาสะท้านเฮือก เธอใช้มืออีกข้างจิกเข้าที่ไหล่ของอีกฝ่ายเพื่อประคองตัว ความสับสนตีรวนอยู่ในอก—นี่คือเกมที่เธอเป็นคนเริ่ม แต่ดูเหมือนว่าคนที่จะพ่ายแพ้ให้กับความรู้สึกที่แท้จริงกลับเป็นเธอเอง "คุณจะทำอะไรดิฉันก็ได้ค่ะ... ถ้าคุณกล้าพอ" รินรดาท้าทาย สายตาที่แฝงความแค้นในคราแรก บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความโหยหาที่ยากจะหยั่งถึง เพลิงพายหยุดการกระทำกะทันหัน เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยของเลขาสาวราวกับพยายามค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ข้างใต้ เธอยกมือขึ้นลูบไล้กรอบหน้าของรินรดาอย่างทะนุถนอม ผิดกับแววตาที่ยังคงความฉลาดเฉลียวเอาไว้ "ริน... คุณรู้ไหมว่าทำไมดิฉันถึงไม่เคยไล่คุณออก ทั้งที่สัมผัสได้ว่าคุณมีความลับ?" คำถามนั้นทิ้งความเงียบให้ปกคลุม รินรดาหัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก "เพราะคุณอยากเก็บศัตรูไว้ใกล้ตัว หรือเพราะคุณ...?" "เพราะดิฉันเกลียดการแพ้ และดิฉันยังไม่ชนะเกมของคุณ" เพลิงพายกดจูบลงบนกลีบปากของรินรดาอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่แค่ความเร่าร้อน แต่มันคือการประกาศยึดครอง รินรดาตอบรับสัมผัสนั้นอย่างโหยหา ลืมสิ้นทุกความแค้นที่เคยยึดถือ ลืมว่าเธอเข้ามาที่นี่เพื่ออะไร ทุกอย่างรอบกายดูเลือนรางเหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันในที่ลับตาคน ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังถึงจุดที่ความยับยั้งชั่งใจขาดสะบั้น เสียงสัญญาณเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยชั้นบนก็ดังขึ้นยาวเหยียดผ่านเครื่องสื่อสารของเพลิงพาย ร่างสูงถอยห่างออกมาทันที สายตาของเธอเปลี่ยนจากความปรารถนาเป็นความเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งในฉับพลัน เพลิงพายหยิบเครื่องสื่อสารขึ้นมาดู แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวเข้าถึงกระดูก "ดูเหมือนจะมีหนอนบ่อนไส้ที่คิดว่าตัวเองฉลาด แอบเข้ามาในห้องทำงานของดิฉันเพื่อขโมยไฟล์ลับ..." เพลิงพายก้าวถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ เพราะไฟล์ข้อมูลชุดนั้น... คือสิ่งที่เธอเป็นคนส่งให้พวกพ้องเมื่อสิบนาทีที่แล้ว "ดิฉันจะไปจัดการเรื่องนี้ แล้วจะกลับมาต่อเรื่องของเรา... หวังว่าคุณจะไม่หายไปไหนนะคะ คุณรินรดา" สการ์เล็ตโรสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทที่เข้มข้นนี้ไปพร้อมกับรินรดานะคะ