จุดเปลี่ยนผ่าน

"คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่ รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเพลิงพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดม่านสนิท แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าคมสันของผู้บริหารสาวดูเย็นเยียบดุจรูปปั้นหินอ่อน ร่างสูงโปร่งที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่โน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย สายตาเรียวรีคู่นั้นไม่ได้กำลังจับจ้องที่กองเอกสาร แต่มันกำลังกรีดลึกลงไปในนัยน์ตาของรินรดา ราวกับจะควักเอาความลับที่ซุกซ่อนอยู่ในหัวใจออกมาให้ได้ รินรดานิ่งงัน มือที่ถือแฟ้มงานสั่นน้อยๆ จนเธอต้องกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมหรูหราจางๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศ—กลิ่นหอมเย็นเยือกที่คุ้นเคย กลิ่นที่เป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จ และกลิ่นที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเสมอมา "ดิฉันไม่ได้เล่นเกมอะไรทั้งนั้นค่ะคุณเพลิงพาย สิ่งที่ดิฉันทำ... ก็แค่งานที่ได้รับมอบหมาย" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในอกจะกำลังปั่นป่วนราวกับมีพายุพัดผ่าน เพลิงพายแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "งานงั้นเหรอ? หึ... ฉันไม่เคยเห็นใครทำงานด้วยแววตาสั่นคลอนขนาดนั้นมาก่อนเลยนะ หรือว่าสิ่งที่คุณกำลังค้นหาอยู่ มันไม่ใช่ผลกำไรของบริษัท แต่เป็น... อะไรอย่างอื่นที่ทำให้คุณนอนไม่หลับ?" คนถูกจี้จุดชะงักไปครู่หนึ่ง รินรดาเบือนหน้าหนีสายตาที่กดดันนั้น เธอเป็นสายลับที่ถูกส่งมาเพื่อทำลายอาณาจักรนี้ เธอจำได้ดีถึงภาพร้านค้าเล็กๆ ของครอบครัวที่พังทลายลงเพราะคำสั่งเซ็นอนุมัติเพียงใบเดียวของตระกูลเพลิงพาย เธอเตรียมใจมาเพื่อล้างแค้น เธอฝังความเกลียดชังไว้เป็นรากฐานของความอดทน แต่ทำไม... ยิ่งได้ใกล้ชิด ยิ่งได้เห็นมุมที่เปราะบางและโดดเดี่ยวของผู้หญิงคนนี้ ความแค้นที่เคยเร่าร้อนกลับเริ่มมอดไหม้ลง เหลือเพียงความสงสัยที่ปนเปไปกับความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้ "คุณคิดมากไปแล้วค่ะ" รินรดาขยับตัว เดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้นจนปลายกระโปรงสัมผัสกับขอบโต๊ะ กลิ่นหอมนั่นชัดเจนขึ้นจนน่าเวียนหัว "ดิฉันเป็นเพียงพนักงานตัวเล็กๆ ที่โชคดีได้ใกล้ชิดคุณ... ถ้าคุณจะมองว่ามันเป็นเกม ก็คงเป็นเกมที่ฉันเองก็ยังหาทางออกไม่เจอเหมือนกัน" เพลิงพายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่งดงามนั้นก้าวข้ามพื้นที่ส่วนตัวเข้ามาใกล้จนรินรดาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือหรูหราข้างฝา เพลิงพายใช้มือข้างหนึ่งยันขอบชั้นหนังสือไว้ กักขังหญิงสาวไว้ในอ้อมแขนที่แฝงไปด้วยแรงดึงดูดมหาศาล "ถ้าหาทางออกไม่เจอ... ก็ไม่ต้องหา" เพลิงพายกระซิบชิดใบหู เสียงที่เคยเย็นชาบัดนี้สั่นไหวด้วยอารมณ์บางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก "เพราะตราบใดที่คุณยังอยู่ในพื้นที่ของฉัน คุณก็ไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้น รินรดา" อากาศในห้องดูเหมือนจะเบาบางลง รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้า แววตาของเพลิงพายในตอนนี้ไม่ได้มองเธอเป็นเบี้ยหมากรุก แต่มันมองเธอในฐานะ... เหยื่อที่เต็มใจจะถูกล่า หรืออาจจะเป็นเธอเองที่กำลังไล่ล่าหัวใจที่เย็นชาดวงนี้อยู่ "ทำไมคุณถึงต้องทำขนาดนี้... คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ?" รินรดาถามเสียงสั่น ความตั้งใจที่จะทำลายล้างเริ่มสั่นคลอน เธอรู้สึกถึงความขัดแย้งในใจอย่างรุนแรง เธอควรจะหยิบมีดในมือขึ้นมาแทงที่กลางใจคนตรงหน้า หรือควรจะปล่อยให้ความรู้สึกที่ก่อตัวขึ้นนำทางเธอไปสู่จุดจบที่อาจจะเลวร้ายกว่าเดิม เพลิงพายไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เธอเพียงแค่เอื้อมมือมาเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกใบหน้าของรินรดา สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับหนักอึ้งในความรู้สึก "ฉันก็แค่... กำลังพิสูจน์บางอย่าง พิสูจน์ว่าในโลกที่เต็มไปด้วยความจอมปลอมนี้ จะมีใครสักคนไหม... ที่ไม่ได้มองฉันเป็นเพียงแค่เครื่องจักรทำเงิน" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้ไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสไฟที่พร้อมจะปะทุ รินรดารู้สึกเหมือนโลกที่เธอยึดถือมาตลอดกำลังถล่มทลายลง เธอถูกดึงเข้าหาแรงดึงดูดของเพลิงพายอย่างไม่อาจต้านทาน เธอเริ่มสงสัยว่าสิ่งที่เธอทำมาตลอด... มันเพื่อความถูกต้องของอดีต หรือเพื่อทำลายอนาคตที่หัวใจของเธอกำลังโหยหา ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรวดเร็วและหนักแน่น ขัดจังหวะห้วงเวลาที่เหมือนจะหยุดหมุน เพลิงพายชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะผละออกไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยและทรงอำนาจเช่นเดิม "เข้ามา" เพลิงพายสั่ง ประตูก็ถูกเปิดออกเผยให้เห็นเลขาฯ ส่วนตัวที่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณเพลิงพายคะ... มีสายด่วนจากคณะกรรมการบริหารค่ะ พวกเขาแจ้งว่าพบความผิดปกติในไฟล์ลับของโครงการที่คุณดูแลอยู่ และตอนนี้พวกเขากำลังเรียกตรวจสอบคนที่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลทั้งหมด... รวมทั้งคุณด้วยค่ะ!" ใบหน้าของเพลิงพายเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดในชั่วพริบตา เธอหันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ดวงตาคู่นั้นที่เพิ่งจะแสดงความอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแววหวาดระแวงและเย็นเยียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "รินรดา... บอกฉันมาสิว่าไฟล์นั้นไม่ได้หายไปเพราะคุณ" เพลิงพายถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเคียดแค้น "และบอกฉันทีว่าความใกล้ชิดที่ผ่านมา... ไม่ใช่เพียงแค่การแสดงละครเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งที่อยู่ในไฟล์นั้น!" รินรดาหน้าชาไปทั้งตัว ความลับที่เธอเก็บงำไว้กำลังจะถูกเปิดโปง และคนที่เธอเริ่มหวั่นไหวกลับกลายเป็นคนที่กำลังจะพังทลายลงเพราะน้ำมือของเธอเอง แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นที่มากกว่าเดิมนะคะ - สการ์เล็ตโรส ค่ะ