รอยจูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

"คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมอะไรอยู่คะ... รินรดา?" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเพลิงพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดล็อกแน่นหนา รินรดาสะดุ้งเฮือก มือที่ถือสมาร์ทโฟนสั่นไหวเล็กน้อยจนเกือบจะร่วงหล่น ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้นมอง ผู้บริหารสาวที่ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาดกำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเพลิงพายจับจ้องมาที่เธอราวกับจะทะลุผ่านไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ หน้าจอสมาร์ทโฟนที่ยังค้างอยู่ที่ภาพถ่ายปริศนานั้นกลายเป็นหลักฐานมัดตัวชั้นดี รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเย็นเยียบแล่นปราดไปตามสันหลังเมื่อเพลิงพายก้าวเท้าเข้ามาใกล้... ใกล้เสียจนกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่ให้ความรู้สึกเซ็กซี่ลึกลับฟุ้งกระจายอบอวลอยู่ในอากาศรอบตัวเธอ "ฉัน... ดิฉันแค่กำลังเช็กงานค่ะ ท่านรองฯ" รินรดาพยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่น แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินเมื่อเพลิงพายก้าวเข้ามาประชิดตัวจนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับตู้เอกสารด้านหลัง เพลิงพายไม่ได้ตอบคำถาม แต่ยื่นมือเรียวยาวออกมาแย่งโทรศัพท์จากมือรินรดาไปอย่างถือดี นิ้วเรียวปัดหน้าจอเบาๆ ก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก—รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา และมันน่าหวาดหวั่นกว่าคำด่าทอใดๆ "งานงั้นหรือคะ? งานที่ต้องไปพบปะกับใครในมุมมืดของลานจอดรถตอนตีสองเนี่ยนะ" เพลิงพายเอียงคอถาม ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย "คุณกำลังทำงานให้ใคร... หรือว่ากำลังสืบหาความลับอะไรที่บริษัทนี้กันแน่ รินรดา?" "ท่านรองฯ เข้าใจผิดนะคะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่ท่านคิด..." "งั้นบอกฉันสิคะว่ามันคืออะไร" เพลิงพายก้าวเข้ามาอีกก้าว จนระยะห่างแทบไม่เหลือ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะทะกัน รินรดารู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม ไม่ใช่แค่ด้วยคำพูด แต่ด้วยรัศมีอันกดดันที่เพลิงพายแผ่ออกมา เพลิงพายวางมือข้างหนึ่งลงบนตู้เอกสารข้างศีรษะของรินรดา ขังร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนอย่างจำนน สถานการณ์ในห้องที่ควรจะเป็นแค่เรื่องงานกลับกลายเป็นความตึงเครียดที่หมิ่นเหม่ต่อความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย สายตาของเพลิงพายกวาดมองใบหน้าของรินรดาอย่างสำรวจ ตั้งแต่ดวงตาที่วูบไหว ไปจนถึงริมฝีปากที่เผยอออกเล็กน้อยด้วยความประหม่า "คุณเป็นคนสวย รินรดา... และคุณก็ฉลาดมากด้วย" เพลิงพายกระซิบ เสียงนั้นแผ่วเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบข้างใบหู "แต่ความฉลาดถ้าใช้ผิดที่ มันอาจจะกลายเป็นกับดักที่ย้อนกลับมาทำร้ายคุณเอง" "ท่านรองฯ กำลังขู่ดิฉันหรือคะ?" "เปล่าค่ะ... ฉันแค่กำลังเตือน" เพลิงพายขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบแตะกัน รินรดาได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวราวกับกลองศึก เธอไม่รู้ว่านี่คือกลยุทธ์การเค้นความจริง หรือเป็นเพียงความต้องการบางอย่างที่เพลิงพายจงใจสร้างขึ้นเพื่อยั่วเย้า ความตึงเครียดที่สะสมมาตลอดสัปดาห์ปะทุขึ้นในวินาทีนั้น รินรดาตัดสินใจรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นสบตาคู่ที่ดุดันนั้นโดยตรง "ถ้าท่านอยากรู้ความจริงขนาดนั้น ทำไมไม่ลองถามดิฉันตรงๆ ล่ะคะ แทนที่จะใช้สายตาข่มขู่กันแบบนี้" เพลิงพายชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวฉายแวววาบไหวแปลกประหลาดก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนชั่วพริบตา มือที่วางบนตู้เอกสารเลื่อนมาเชยคางมนของรินรดาขึ้นอย่างแผ่วเบา แรงสัมผัสนั้นไม่ได้มีเจตนาทำร้าย แต่กลับแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะตีความ "บางที... การใช้คำถามมันก็ไม่ได้คำตอบที่น่าพอใจเท่ากับการกระทำหรอกนะคะ" เพลิงพายกดจูบลงมาโดยไม่ให้ตั้งตัว มันไม่ใช่การจูบที่นุ่มนวลหรืออ่อนหวาน แต่มันคือการประกาศศักดา การครอบครอง และการทำลายล้างกำแพงในใจของรินรดา รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงอย่างเผลอไผล รสสัมผัสที่ได้จากริมฝีปากของเพลิงพายนั้นช่างเย้ายวนและอันตรายดุจยาพิษที่เคลือบน้ำผึ้ง ท่ามกลางความเงียบของออฟฟิศยามค่ำคืน เสียงลมหายใจหอบถี่ของทั้งคู่ประสานกันเป็นจังหวะเดียว ในจังหวะที่รินรดากำลังจะโอนอ่อนไปตามสัมผัสที่เร่าร้อนนั้น มือถือที่อยู่ในมือของเพลิงพายก็สั่นครืดขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ที่หน้าจอโชว์หราอยู่ตรงหน้าพวกเขา เพลิงพายผละออกช้าๆ สายตาเธอยังคงตรึงอยู่ที่ริมฝีปากของรินรดาที่บวมเจ่อเล็กน้อยก่อนจะเหลือบไปมองข้อความบนหน้าจอโทรศัพท์ แววตาที่เคยเร่าร้อนกลับกลายเป็นเย็นเยือกดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที ข้อความนั้นเขียนว่า: *‘ท่านรองฯ คะ รินรดาคือคนที่นำข้อมูลส่วนตัวของท่านส่งให้ฝั่งศัตรู... หลักฐานอยู่ในแฟ้มลับใต้โต๊ะทำงานของเธอค่ะ’* เพลิงพายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน รินรดาหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอ เธอไม่ได้เป็นคนทำ... มีใครบางคนกำลังใส่ร้ายเธอ และจังหวะที่เธอกำลังจะอธิบาย เพลิงพายก็หมุนตัวกลับไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานทันที "รินรดา... ขอบคุณสำหรับรสจูบที่แสนหวานนะคะ แต่น่าเสียดายที่ฉันคงต้องเลือกระหว่าง 'ความรู้สึก' กับ 'ความอยู่รอด' ของบริษัท" เพลิงพายดึงแฟ้มสีน้ำเงินออกมาจากลิ้นชักที่รินรดาไม่เคยเปิดมาก่อน ข้างในนั้นมีเอกสารสำคัญที่เป็นความลับสูงสุดของบริษัทวางเรียงรายอยู่ราวกับจัดเตรียมไว้อย่างจงใจให้ค้นพบ "นี่ไม่ใช่ของดิฉันนะคะ! มีคนวางแผน..." เพลิงพายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดตัดสายทันที ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าราวกับคนแปลกหน้า "หลักฐานคาตาแบบนี้... คุณคิดว่าฉันควรจะแจ้งความ หรือจัดการคุณด้วยวิธีของฉันเองดีคะ?" ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนและปริศนาในวันนี้ แล้วพบกันตอนหน้าด้วยความตื่นเต้นที่มากกว่าเดิมนะคะ - สการ์เล็ตโรส ค่ะ