อาหารค่ำที่กดดัน

เสียงมีดกระทบจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงดัง ‘เคร้ง’ กังวานท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องอาหารส่วนตัวในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางกรุง รินรดานั่งตัวแข็งทื่อ ฝ่ามือชื้นเหงื่อภายใต้โต๊ะไม้โอ๊กตัวยาว เธอไม่ได้ลิ้มรสไวน์แดงราคาแพงที่รินทิ้งไว้ในแก้วแม้แต่นิดเดียว สิ่งที่เธอรับรู้มีเพียงสายตาคมกริบของเพลิงพายที่จับจ้องเธอราวกับสิงโตที่กำลังพิจารณาเหยื่อก่อนจะขย้ำ “ทำไมไม่ทานล่ะคะรินรดา? สเต็กเนื้อวากิวที่ฉันสั่งให้พ่อครัวทำพิเศษ... มันไม่ถูกปาก หรือว่าเธอกำลังกลัวอะไรบางอย่างอยู่กันแน่?” เพลิงพายเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับแฝงด้วยกระแสกดดันที่ทำให้ลมหายใจของรินรดาสะดุด เธอวางมีดลงอย่างเชื่องช้า ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ แม้ภายในใจจะประท้วงให้หนีไปให้พ้น แต่สัญชาตญาณของการเป็นสายลับบังคับให้เธอต้องแสดงละครฉากนี้ต่อไป “ฉันแค่... แปลกใจน่ะค่ะ” รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก “นึกไม่ถึงว่าการติดอยู่ใน ‘คุกส่วนตัว’ ของคุณเพลิงพาย จะมาพร้อมกับมื้อค่ำระดับมิชลินสตาร์แบบนี้” เพลิงพายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบเสียยิ่งกว่าน้ำแข็ง เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างผ่อนคลาย มือเรียวสวยเลื่อนแก้วไวน์หมุนวนช้าๆ “คุก... คือนิยามของคนที่มีความผิด แต่สำหรับเธอ... ฉันมองว่ามันคือ ‘ที่พักผ่อน’ ต่างหาก ที่พักผ่อนที่ฉันจะคอยจับตาดูไม่ให้เธอไปก่อเรื่องที่ไหนได้อีก” บรรยากาศบนโต๊ะอาหารตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนตึงเปรี๊ยะ รินรดาจ้องมองเพลิงพายด้วยแววตาที่พยายามซ่อนความโกรธแค้น เธอรู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าคือคนที่ทำลายชีวิตครอบครัวเธอลงในชั่วข้ามคืน แต่ภายใต้ใบหน้าสวยสง่าและบุคลิกที่ดูไร้ที่ตินั้น เพลิงพายกลับมีช่องโหว่บางอย่างที่เธอเพิ่งสังเกตเห็น... ความเหงาที่แฝงอยู่ในแววตาที่มองดูว่างเปล่าในยามที่เผลอ “คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ?” รินรดาตัดสินใจโยนคำถามออกไปในที่สุด “ขังฉันไว้ที่นี่ ทำลายงานของฉัน หรือจะแค่ต้องการใครสักคนไว้เป็นที่รองรับอารมณ์ในยามค่ำคืน?” เพลิงพายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมคายหรี่ลง สายตาของเธอเลื่อนผ่านใบหน้าของรินรดาอย่างพิจารณา ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินอ้อมมาหยุดอยู่ด้านหลังของหญิงสาว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนว woody ผสมกลิ่นกุหลาบจางๆ ของเพลิงพายโชยเข้าจมูกรินรดา ทำให้เธอตัวสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ “คำถามช่างกล้าหาญดีนี่” เพลิงพายกระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ของเธอทำให้รินรดาขนลุกซู่ “ถ้าฉันบอกว่าฉันแค่ต้องการ ‘คู่สนทนา’ ที่ไม่ยอมสยบให้ฉัน... เธอจะเชื่อไหมคะ?” มือเรียวของเพลิงพายเลื่อนขึ้นมาสัมผัสไหล่บางของรินรดา บีบเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ฝั่งตรงข้าม รินรดาเห็นภาพตัวเองในอ้อมกอดกึ่งบังคับของเพลิงพาย มันดูเหมือนภาพวาดที่งดงามแต่เต็มไปด้วยความร้าวฉาน “ความจริงใจเป็นสิ่งที่หาได้ยากในโลกธุรกิจนะคะรินรดา” เพลิงพายกระซิบต่อ เสียงของเธอแหบพร่าลงอย่างประหลาด “และฉันก็เห็นมันในตัวเธอ... แม้ว่าภายใต้ความจริงใจนั้น จะเป็นความเกลียดชังที่เธอพยายามซ่อนไว้จนมิดก็ตาม” รินรดาหัวใจเต้นผิดจังหวะ เธอรู้สึกเหมือนถูกมองทะลุปรุโปร่งจนแทบไม่เหลือที่ให้หลบซ่อน “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอเข้ามาใกล้ชิดกับฉันด้วยจุดประสงค์อะไร” เพลิงพายพูดขึ้นอีกครั้ง ก่อนจะหันหน้าของรินรดาให้มาเผชิญหน้ากัน ระยะห่างที่ใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกันทำให้รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบหายไปหมดสิ้น “แต่บอกตามตรงนะ... ยิ่งเธอแสดงละครเก่งเท่าไหร่ ฉันกลับยิ่งอยากจะทำลายเกราะกำบังนั่นให้แหลกคามือมากขึ้นเท่านั้น” ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความจากแท็บเล็ตส่วนตัวของเพลิงพายที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น บรรยากาศที่กำลังเชือดเฉือนพลันหยุดชะงัก เพลิงพายผละออกไปคว้าแท็บเล็ตขึ้นมาอ่าน สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งเป็นความเคร่งขรึมในเสี้ยววินาที เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สายตาที่ดูเหมือนจะมีความประหลาดใจผสมอยู่ด้วย “ดูเหมือนว่า ‘แขกไม่ได้รับเชิญ’ ของเราจะใจร้อนกว่าที่คิดนะ” เพลิงพายแค่นยิ้ม ก่อนจะโยนแท็บเล็ตลงบนโต๊ะเพื่อให้รินรดาเห็นภาพในนั้น “ดูสิ... คนที่เธอแอบติดต่อด้วยเขาส่งอะไรมาให้ฉัน... ในขณะที่เธอกำลังนั่งทานมื้อค่ำกับฉันอยู่ตรงนี้” รินรดามองหน้าจอภาพนิ่งที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา ภาพนั้นคือภาพถ่ายเธอกับชายปริศนาในมุมมืดของลานจอดรถเมื่อสองวันก่อน และข้อความใต้ภาพที่เขียนสั้นๆ ว่า *‘จัดการยัยเด็กนี่ซะ ก่อนที่แผนการทั้งหมดของเราจะพังทลาย’* สการ์เล็ตโรสขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามดื่มด่ำไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ด้วยกันนะคะ