ความโดดเดี่ยวที่เย้ายวน

“รินรดา คุณกำลังประเมินความอดทนของฉันต่ำเกินไป” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเพลิงพายดังขึ้น ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สจังหวะเนิบนาบที่ดูขัดกับบรรยากาศเดือดพล่านในห้องทำงานส่วนตัว รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือที่กำแน่นอยู่ใต้โต๊ะสั่นระริกด้วยความโกรธที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย “ดิฉันเพียงแค่ทำตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายค่ะ ท่านรองฯ” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสายตาจดจ้องไปยังแฟ้มเอกสารบนโต๊ะที่เพิ่งถูกปิดลงด้วยแรงอารมณ์ของอีกฝ่าย เพลิงพายแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ก่อนจะหยิบแก้ววิสกี้ขึ้นจิบ “หน้าที่? หรือเพราะอยากเห็นฉันพังทลายกันแน่... รินรดา” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอันโอ่อ่า รินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เธอรู้ดีว่าคำถามนั้นไม่ใช่คำถาม แต่เป็นการต้อนให้จนมุม เพลิงพายไม่ได้โง่เขลา และความเย็นชาที่เธอแสดงออกมาตลอดเวลากำลังจะเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงที่แผดเผาทุกสิ่งที่ขวางหน้า “ถ้าท่านรองฯ คิดเช่นนั้น ดิฉันก็คงห้ามความคิดไม่ได้ค่ะ” รินรดาตัดสินใจเดิมพันด้วยความกล้าที่เหลืออยู่ทั้งหมด เพลิงพายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่แสนเย้ายวนแต่ก็อันตรายพอที่จะทำให้หายใจติดขัด เพลิงพายใช้นิ้วเรียวสวยเชยคางรินรดาขึ้นสบตา “งั้นคืนนี้ เราไปพิสูจน์กันที่งานเลี้ยงฉลองปิดโปรเจกต์ดีไหมคะ... แต่ฉันเกรงว่าคุณอาจจะไม่ชอบสิ่งที่เห็นเท่าไหร่นัก” --- บรรยากาศในคลับหรูใจกลางกรุงคราคร่ำไปด้วยผู้คนในแวดวงธุรกิจ รินรดายืนถือแก้วแชมเปญในมุมมืดของงาน สายตาของเธอกวาดมองหาใครบางคน ก่อนที่หัวใจจะกระตุกวูบเมื่อเห็นเพลิงพายก้าวเข้ามาในงาน ทว่าเพลิงพายไม่ได้มาคนเดียว ข้างกายเธอคือชายหนุ่มรูปงามที่มีดีกรีเป็นถึงลูกชายเจ้าของบริษัทคู่แข่งสำคัญ เขากำลังโอบเอวเพลิงพายอย่างถือสิทธิ์ และที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจคือ รอยยิ้มที่เพลิงพายมอบให้ชายคนนั้น... มันเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยได้รับ มันเปี่ยมไปด้วยความเย้ายวนและดูมีความสุขเสียจนน่าใจหาย “เห็นแล้วใช่ไหมคะ?” เสียงกระซิบที่ข้างหูทำเอารินรดาสะดุ้ง เพลิงพายผละจากชายคนนั้นมาปรากฏตัวข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบได้ “ความโดดเดี่ยวของฉันน่ะ... ถ้ามันไม่ได้ใช้กับคุณ ฉันก็ยินดีจะใช้มันทำลายความรู้สึกของคนอื่นให้สิ้นซาก” “คุณเพลิงพาย... ทำแบบนี้เพื่ออะไรคะ?” รินรดาถามเสียงสั่น พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้เผยความหึงหวงที่ก่อตัวขึ้น “เพื่อความบันเทิงไงคะ” เพลิงพายตอบพลางยกแก้วชนกับรินรดาเบาๆ “ในเมื่อคุณอยากจะสืบหาความลับนัก ก็จงดูให้ดีว่าในขณะที่คุณยุ่งอยู่กับการหาหลักฐานใส่ร้ายฉัน ฉันกำลังสร้างความบันเทิงด้วยการพังทลายหัวใจของใครบางคนอยู่...” เพลิงพายขยับเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินที่พวงแก้มของรินรดา ก่อนจะกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ถ้าคุณยังไม่ยอมหยุดเกมที่น่าเบื่อนี้ คืนนี้ฉันอาจจะไม่ได้จบลงแค่การควงคนอื่น... แต่ฉันอาจจะเปลี่ยนจากคำว่า 'ศัตรู' เป็น 'คนรัก' ของใครสักคนที่ทำให้คุณเจ็บปวดที่สุด” รินรดาเบิกตากว้าง ความแค้นที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความหวั่นไหวที่ยากจะอธิบาย เพลิงพายไม่ได้แค่เล่นเกมการเมือง แต่กำลังเล่นกับความรู้สึกของเธออย่างเลือดเย็นที่สุด ในวินาทีนั้นเอง เพลิงพายก็หันกลับไปคว้ามือชายหนุ่มคนเดิมเข้ามาใกล้ตัวมากขึ้น ก่อนจะก้มลงจุมพิตที่ใบหูของเขาอย่างหยอกเย้าต่อหน้าต่อตารินรดา รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เธอตัดสินใจวางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะข้างๆ แล้วหันหลังเดินหนีออกจากงานท่ามกลางความสับสน ทว่าขณะที่เธอกำลังจะพ้นประตูทางออก มือปริศนาหนึ่งก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น “จะรีบไปไหนล่ะครับ คุณรินรดา?” ชายแปลกหน้าในชุดสูทสีดำสนิทเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาดูเย็นชาและเปี่ยมไปด้วยความแค้นพอๆ กับที่รินรดามีต่อเพลิงพาย “ในเมื่อคุณเพลิงพายเขาทิ้งคุณไว้กลางงานแบบนี้ สนใจจะร่วมมือกับผมเพื่อปิดบัญชีแค้นของเราไหมล่ะครับ?” เขายื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้รินรดา มันไม่ใช่หลักฐานการคอร์รัปชันอย่างที่เธอตามหา แต่เป็นรูปถ่ายของเธอและครอบครัวที่ถูกแอบถ่ายไว้เมื่อหลายปีก่อน... และคนที่จ้างวานให้ถ่ายรูปเหล่านั้น ไม่ใช่เพลิงพาย แต่เป็นคนในตระกูลของรินรดาเอง! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ไปกับสการ์เล็ตโรสนะคะ