ความเจ็บปวดที่งดงาม

“ถ้าจะมอบของขวัญชิ้นนี้ให้เพื่อซื้อใจฉัน... บอกเลยว่าคุณคิดผิดถนัดค่ะ” น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าดวงตากลับแข็งกร้าวราวกับแก้วที่กำลังจะแตกกระจาย เธอโยนซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวหรูของคนตรงหน้า กระดาษด้านในเลื่อนไหลออกมาเผยให้เห็นรูปถ่ายใบเก่าที่มุมขอบเริ่มเหลืองซีด มันคือภาพของแม่ที่กำลังร้องไห้อยู่หน้าคฤหาสน์ของตระกูล—บ้านที่ควรจะเป็นเซฟโซน แต่กลับกลายเป็นกรงขังที่ถูกบันทึกไว้ด้วยเลนส์กล้องของใครบางคน เพลิงพายไม่ได้ขยับตัว เธอเพียงแต่นั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังชั้นดี แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นใบหน้าคมสันให้ดูคล้ายรูปปั้นที่ไร้ความรู้สึก ทว่าในดวงตาคู่นั้น... รินรดาเห็นเงาสะท้อนของความเหนื่อยหน่ายที่ฉาบไว้ด้วยความเมตตาจอมปลอม “ฉันไม่ได้จ้างคนไปสะกดรอยคุณเพราะอยากซื้อใจคุณหรอกนะ รินรดา” เพลิงพายเอ่ยช้าๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “ฉันทำไปเพราะต้องการรู้ว่า ‘หมาก’ ที่ฉันตัดสินใจจะเลือกมาวางไว้ข้างกายคนนี้ มีจุดอ่อนที่ตรงไหน... และดูเหมือนว่าคนที่คุณเรียกว่าครอบครัว จะเป็นจุดอ่อนที่ใหญ่กว่าที่ฉันประเมินไว้เสียอีก” รินรดากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ ความแค้นที่สั่งสมมาหลายปีปะทุขึ้นจนลมหายใจติดขัด “คุณมันก็แค่ปีศาจที่ใช้ความทุกข์ของคนอื่นเป็นเครื่องมือ” “แล้วคุณล่ะ?” เพลิงพายลุกขึ้นช้าๆ ร่างสูงโปร่งก้าวเดินอ้อมโต๊ะเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนว woody ผสมกลิ่นหนังจางๆ ของเธอทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกรัดตรึง “คุณเข้ามาที่นี่ด้วยความแค้น แต่ทำไมทุกครั้งที่ฉันแตะตัวคุณ ร่างกายคุณถึงได้ทรยศต่อความตั้งใจของคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าล่ะคะ?” ฝ่ามือเรียวยาวของเพลิงพายเชยคางรินรดาขึ้น บังคับให้สบตากับดวงตาสีเข้มที่กำลังเต้นเร่าด้วยกระแสอารมณ์บางอย่างที่รินรดาอ่านไม่ออก รินรดาขืนตัวออก แต่เพลิงพายกลับใช้แรงกดเบาๆ ที่คอเสื้อเชิ้ตของเธอ ไม่ใช่การคุกคาม แต่เป็นการกักขังที่แนบเนียน “ปล่อยค่ะ...” รินรดากระซิบ เสียงของเธอแห้งผาก “ความเจ็บปวดน่ะ... ถ้ามันงดงามพอ มันก็กลายเป็นเครื่องประดับที่ทรงคุณค่าได้นะ” เพลิงพายโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน “คนในตระกูลคุณขายคุณทิ้งตั้งแต่วันที่พวกเขาจ้างคนมาส่องกล้องถ่ายรูปคุณ เพื่อเอาไปแลกกับเศษเงินของบริษัทฉัน... ตื่นได้แล้วรินรดา คุณไม่ได้สู้เพื่อใครหรอก คุณแค่กำลังวิ่งวนอยู่ในเขาวงกตที่คนพวกนั้นสร้างไว้” รินรดาผลักอกอีกฝ่ายออกเต็มแรง ก่อนจะหมุนตัวเดินหนีออกจากห้องทำงานนั้นโดยไม่หันกลับไปมอง เธอรีบเร่งฝีเท้าผ่านทางเดินยาวของชั้นผู้บริหาร กระทั่งมาหยุดอยู่หน้าหน้าต่างบานกระจกใสที่มองเห็นลานกว้างเบื้องล่างของอาคารสำนักงาน ที่นั่น... เพลิงพายกำลังก้าวขึ้นรถลีมูซีนสีดำสนิท แสงไฟจากสปอตไลท์หน้าตึกสาดส่องลงบนร่างนั้น ทำให้หญิงสาวดูโดดเดี่ยวและทรงพลังในเวลาเดียวกัน รินรดายืนมองจากมุมสูง ความรู้สึกปั่นป่วนในอกตีรวนราวกับพายุ เธอกำลังโกรธ หรือว่าเธอกำลังสั่นไหว? ภาพรูปถ่ายในซองนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอเชื่อมาตลอดชีวิตอาจเป็นเพียงเรื่องโกหกที่ครอบครัวมอบให้เพื่อล้างสมอง วินาทีที่รถเคลื่อนตัวออกไป เพลิงพายเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ ดวงตาสองคู่ประสานกันผ่านกระจกเงาสะท้อนจากความมืดมิดของยามค่ำคืน รินรดาเห็นเพลิงพายยกยิ้มมุมปาก—ยิ้มที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมด้วยความลับ ทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น รินรดาหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา มันเป็นไฟล์วิดีโอจากเบอร์นิรนาม เมื่อเธอกดเปิด ภาพที่ปรากฏคือกล้องวงจรปิดในห้องทำงานของบิดาเธอเอง... ภาพเหตุการณ์ในวันที่บริษัทของเพลิงพายถูกโจมตีทางกฎหมายเมื่อห้าปีก่อน และคนที่ยืนยิ้มอยู่ข้างบิดาของเธอในคืนนั้น คือบุคคลที่รินรดาคาดไม่ถึงที่สุด นั่นคือ ‘พี่สาวร่วมสายเลือด’ ที่เธอนับถือที่สุดมาตลอดชีวิต... ผู้หญิงที่เป็นคนวางแผนการทั้งหมดเพื่อฮุบหุ้นของตระกูลและโยนความผิดให้เพลิงพาย! รินรดาทรุดเข่าลงกับพื้นพรม เสียงหัวใจเต้นโครมครามอยู่ในหู ราวกับว่ากำแพงความจริงที่เธอพยายามปีนข้ามมาตลอด กำลังพังทลายลงมาทับถมจนไม่เหลือที่ว่างให้หายใจ เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวในสงครามนี้... แต่เธอกำลังกลายเป็นหมากที่ถูกคนในบ้านหลอกใช้มาโดยตลอด เงาหนึ่งทาบทับลงมาด้านหลังรินรดา กลิ่นหอมจางๆ ที่คุ้นเคยทำให้เธอกลั้นหายใจ “รู้ความจริงแล้วรู้สึกอย่างไรบ้างคะ?” เสียงกระซิบที่คุ้นหูดังขึ้นชิดใบหู “เจ็บปวดงดงามดีไหม... รินรดา” ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความเจ็บปวดไปกับรินรดาและสการ์เล็ตโรสนะคะ