รอยร้าวที่ประสานไม่ได้

“เธอกล้าดียังไงถึงพา ‘เขา’ เข้ามาในชีวิตฉัน รินรดา!” เสียงของเพลิงพายไม่ได้ดังลั่นห้องทำงานหรูหรา แต่มันกลับเย็นเยียบและเฉียบคมราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนผิวหนัง ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงระยับยืนนิ่งอยู่หลังโต๊ะทำงานทำงานตัวใหญ่ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่แตกสลายและเดือดพล่านในคราเดียวกัน รินรดายืนตัวแข็งทื่อ มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ ความลับที่เธอเพียรพยายามฝังกลบไว้ใต้หน้ากาก ‘เลขาหน้าห้องผู้แสนดี’ บัดนี้ถูกขุดคุ้ยขึ้นมาจนเผยให้เห็นกระดูกสีขาวโพลนภายใต้แสงไฟนีออนที่สลัวลง “มันไม่ใช่แบบที่คุณคิดนะคะ เพลิงพาย...” รินรดาพยายามเค้นเสียงออกมา แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก “ฉันไม่ได้ตั้งใจจะปิดบังเรื่องที่เขายังมีชีวิตอยู่...” “ไม่ได้ตั้งใจ?” เพลิงพายแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความรื่นรมย์ เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาใกล้รินรดาช้าๆ ทุกย่างก้าวดูมั่นคงและทรงอำนาจจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกกดทับด้วยมวลอากาศที่หนักอึ้ง “ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอเข้ามาในชีวิตฉัน มาทำดีกับฉัน มาทำให้ฉันตายใจ... ทั้งหมดนี้คือการแสดงละครฉากใหญ่เพื่อต้อนรับการกลับมาของคนรักเก่าของเธอใช่ไหม?” เพลิงพายหยุดยืนห่างจากรินรดาเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเธอ—กลิ่นที่รินรดาเคยหลงใหลและคุ้นเคย—บัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นของคำพิพากษา รินรดาเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาที่เคยมีเพียงความปรารถนาแต่บัดนี้เต็มไปด้วยความรังเกียจ “ถ้าฉันบอกว่าสิ่งที่ฉันทำกับคุณ... มันมีความรู้สึกที่มากกว่าการแสดงล่ะคะ?” “อย่าดูถูกความรักของฉันด้วยคำลวงโลกของเธออีกเลย” เพลิงพายยกมือขึ้นเชยคางหญิงสาวบังคับให้เงยหน้าสบตา “ฉันเชื่อใจเธอ รินรดา ฉันให้กุญแจทุกดอกในบริษัทนี้กับเธอ ให้สิทธิ์ในการเข้าถึงชีวิตส่วนตัวที่ฉันไม่เคยให้ใคร... แต่เธอกลับเอาหอกมาแทงข้างหลังฉันเพียงเพราะคนจากอดีตที่สมควรตายไปแล้วคนหนึ่ง!” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก รินรดารู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นจากทุกทิศทาง ความแค้นของครอบครัวที่คอยย้ำเตือนให้เธอทำภารกิจนี้ให้สำเร็จกำลังตีกันยุ่งเหยิงกับความรักที่เธอดันเผลอไผลมอบให้ ‘เหยื่อ’ ของตัวเองไปหมดหัวใจ “คุณไม่เข้าใจหรอกว่าทำไมเขาถึงต้องกลับมา!” รินรดาตัดสินใจตะโกนตอบกลับไป เสียงของเธอก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบ “คุณทำลายทุกอย่างของครอบครัวฉัน! คุณใช้ความเย็นชาและอำนาจเหยียบย่ำชีวิตคนอื่นมามากพอแล้วเพลิงพาย!” เพลิงพายชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวเช่นเดิม “งั้นก็ชัดเจนแล้วสินะ... ที่ผ่านมา สิ่งที่เธอพูดว่ารักฉัน มันก็แค่ส่วนหนึ่งของแผนการแก้แค้นที่เน่าเฟะ” เพลิงพายปล่อยคางรินรดาอย่างแรงจนร่างบางเซไปด้านหลัง เธอหันหลังกลับไปคว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะแล้วโยนลงบนพื้นอย่างแรง กระดาษกระจายเกลื่อนกลาดราวกับความสัมพันธ์ที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี “ออกไป...” เพลิงพายสั่งเสียงเรียบ “ออกไปจากห้องนี้ และออกไปจากชีวิตฉันเสียก่อนที่ฉันจะทำลายสิ่งที่เหลืออยู่ของเธอให้ไม่เหลือซากเหมือนที่เธอกำลังทำกับฉัน” รินรดายืนนิ่ง น้ำตาที่เธอพยายามกั้นไว้รินไหลลงมาอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าคำแก้ตัวใดๆ ในตอนนี้ก็ไม่อาจประสานรอยร้าวที่กว้างเกินกว่าจะก้าวข้ามได้ เธอหมุนตัวเดินไปที่ประตูด้วยหัวใจที่หนักอึ้งและแตกสลาย ทว่าในวินาทีที่มือของเธอสัมผัสกับลูกบิดประตู ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทกลับถูกผลักเข้ามาจากด้านนอกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุรุษในชุดสูทสีเทาเข้มที่รินรดาหวาดกลัวที่สุด เขาคือ ‘เงา’ ที่เธอกล่าวถึง... คนที่เพลิงพายคิดว่าตายไปแล้ว แต่บัดนี้เขากลับเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ “ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะช่วงเวลาสำคัญของพวกคุณสินะครับ... คุณเพลิงพาย” เขาเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทำให้เธอต้องหยุดหายใจ “และรินรดา... ในเมื่อเธอยังตัดใจจากความแค้นเดิมไม่ได้ งั้นก็ถึงเวลาที่ต้องประกาศให้โลกได้รู้ความจริงเสียทีว่า ใครกันแน่ที่อยู่เบื้องหลังการล่มสลายของตระกูลเธอกันแน่... ไม่ใช่ผู้หญิงคนนี้ แต่เป็นผมต่างหาก” เพลิงพายเบิกตากว้าง รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง ในขณะที่ความลับกำลังถูกกระชากหน้ากากออก ประตูห้องทำงานอีกบานด้านหลังก็เปิดออกพร้อมกับทนายความอาวุโสของบริษัทที่ก้าวเข้ามาพร้อมหมายศาลในมือ “คุณเพลิงพายครับ... ผมเกรงว่าวันนี้ เรามีเรื่องต้องคุยกันมากกว่าแค่เรื่องส่วนตัวแล้วล่ะครับ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงเคียงข้างและเอาใจช่วยในความสัมพันธ์ที่เจ็บปวดครั้งนี้ของสการ์เล็ตโรสนะคะ