เงาที่คอยติดตาม

"ถอยออกไปจากหน้าต่างซะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ที่คุ้นเคย รินรดาสะดุ้งสุดตัวจนเผลอทำโทรศัพท์ในมือร่วงลงบนพรมหนานุ่ม เธอรีบหันกลับไปเผชิญหน้ากับเพลิงพายที่ก้าวเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเธอโดยไม่มีการเคาะประตู เพลิงพายไม่ได้สวมเครื่องประดับหรูหราเหมือนทุกครั้ง แต่ชุดสูทสีดำสนิทที่เข้ารูปนั้นกลับยิ่งขับเน้นความเยือกเย็นในแววตาของเธอให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ดวงตาคู่นั้นกวาดมองไปที่บานกระจกฝั่งตรงข้าม ก่อนจะหันกลับมาจ้องเขม็งที่รินรดา "คุณ... คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ?" รินรดาพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก ความทรงจำเมื่อสิบปีก่อนกำลังกรีดร้องอยู่ในหัว เธอเห็นเงาร่างนั้นชัดเจน คนที่ควรจะกลายเป็นธุลีในกองเพลิงไปแล้ว "นานพอที่จะเห็นว่าเลขาฯ ที่ฉันไว้ใจที่สุด กำลังเสียอาการให้กับ 'เงา' ที่ไม่มีตัวตน" เพลิงพายเดินตรงเข้ามาใกล้ บีบปลายคางของอีกฝ่ายให้เชิดขึ้น สายตาของนักล่าจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา "หรือว่ามันไม่ใช่แค่เงา? รินรดา... เธอมีความลับอะไรที่ปิดบังฉันไว้หรือเปล่า?" รินรดาสบตากับคนตรงหน้า หัวใจของเธอทำงานหนักหน่วง เพลิงพายไม่ใช่คนโง่ ความฉลาดระดับนี้อาจจะกำลังต้อนเธอให้จนมุม หรือบางที... เพลิงพายเองก็อาจจะกำลังหวาดระแวงบางอย่างอยู่เช่นกัน "ฉันแค่... ตกใจค่ะ แสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามมันสะท้อนเข้าตา" รินรดาเอ่ยโกหกคำโต พยายามฉีกยิ้มที่ดูเป็นธรรมชาติที่สุดออกมา "คุณเพลิงพายมีงานด่วนเหรอคะ ถึงได้บุกมาหาถึงห้องแบบนี้" เพลิงพายละมือจากคางของเธอ เปลี่ยนมาเป็นลูบไล้กรอบหน้าอย่างเชื่องช้า แต่น้ำหนักมือกลับกดเน้นจนรินรดารู้สึกถึงความคุกคาม "ฉันแค่ได้รับรายงานว่า มีคนพยายามเจาะระบบฐานข้อมูลส่วนบุคคลของบริษัท และที่น่าแปลกคือ... ร่องรอยของมันเริ่มจากรหัสผ่านในห้องทำงานของเธอ" อากาศในห้องดูจะเบาบางลงฉับพลัน รินรดาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบปรับสีหน้า "นั่นอาจจะเป็นความผิดพลาดของระบบรักษาความปลอดภัยก็ได้นะคะ คุณก็รู้ว่าช่วงนี้มีพวกแฮกเกอร์จ้องจะเล่นงานบริษัทเราอยู่บ่อยๆ" "นั่นสิคะ" เพลิงพายยิ้ม แต่เป็นยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "แต่ที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือ ฝ่ายไอทีของฉันรายงานว่า มีคนพยายามสืบประวัติย้อนหลังของ 'รินรดา' อย่างละเอียด... เจาะลึกไปถึงทะเบียนราษฎร์และประวัติครอบครัวเมื่อสิบปีที่แล้ว" รินรดาตัวแข็งทื่อ นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ การที่ใครสักคนกำลังสืบประวัติเธอในเวลาเดียวกับที่เธอเห็นคนคนนั้นปรากฏตัวขึ้น หมายความว่ามีใครบางคนกำลังขุดคุ้ย 'อดีต' ที่เธอพยายามฝังกลบเอาไว้ "คุณกำลังจะบอกว่า... ฉันเองก็กำลังถูกจับตาดูอยู่เหมือนกันใช่ไหมคะ?" รินรดาถามด้วยเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย เพลิงพายขยับเข้าไปกระซิบข้างหู กลิ่นหอมจางๆ นั้นดูเย้ายวนแต่แฝงไปด้วยอันตรายถึงชีวิต "ไม่เพียงแค่นั้นค่ะ รินรดา... แต่ฉันกำลังสงสัยว่า เงาที่เธอเห็นในวันนี้ กับคนที่กำลังสืบประวัติเธออยู่ คือคนคนเดียวกัน" เพลิงพายหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของรินรดา ก่อนจะหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่ใต้กองเอกสารรายงานขึ้นมา เธอไม่ได้เปิดมัน แต่จงใจวางมันลงบนโต๊ะให้รินรดาเห็นตราประทับลับของสำนักงานสืบสวนเอกชน "ฉันไม่ได้มาเพื่อจับผิดเธอในฐานะผู้บริหาร แต่ฉันมาเตือนเธอในฐานะ... คนที่ครอบครองเธออยู่" เพลิงพายหันกลับมามองด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา "ถ้าคนที่เธอเห็นเมื่อกี้คือคนคนนั้นจริงๆ จงจำไว้ว่า... อย่าไว้ใจใคร แม้แต่ตัวฉันเอง" เมื่อเพลิงพายเดินลับออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่กดทับ รินรดาแทบจะทรุดลงกับพื้น เธอรีบหยิบซองเอกสารนั้นขึ้นมาเปิดดู มือที่สั่นเทาคลี่กระดาษแผ่นหนึ่งออกมา มันไม่ใช่รายงานการสืบสวน แต่มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่มุมหนึ่งมีรอยไหม้ของไฟ... ในรูปนั้นคือตัวเธอในวัยเด็ก ยืนอยู่เคียงข้างกับผู้หญิงคนหนึ่งที่ใบหน้าถูกกรีดจนขาดวิ่น แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจคือข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ ด้านหลังรูป: *'ความจริงที่เธอซ่อนไว้ จะถูกเผาผลาญด้วยไฟที่เธอเป็นคนจุดเอง'* ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งตามจังหวะที่แปลกประหลาด ก่อนที่ประตูจะเปิดออกช้าๆ ร่างของคนคนหนึ่งก้าวเข้ามาในเงามืดของห้อง ใบหน้านั้นสวมหน้ากากครึ่งซีก แต่รอยแผลเป็นที่เห็นได้ชัดบริเวณลำคอทำให้รินรดาจำเขาได้ทันที "สวัสดี... รินรดา ไม่เจอกันนานเลยนะน้องรัก" ความหวังที่จะปกปิดความลับพังทลายลงในพริบตา เมื่อเงาที่เธอคิดว่าตายไปแล้ว ยืนอยู่ตรงหน้าเธอเสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดามาจนถึงวินาทีที่ระทึกใจเช่นนี้นะคะ แล้วพบกันในตอนต่อไปค่ะสการ์เล็ตโรส