คำสารภาพที่ไปไม่ถึง

“ถ้าคุณจะกรุณาวางหลักฐานชิ้นนั้นลง แล้วหันกลับมาคุยกันดีๆ ในฐานะคนมีความคิดอ่านที่เท่าเทียมกัน ไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับสายลับที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด... จะได้ไหมคะ รินรดา?” น้ำเสียงของเพลิงพายไม่ได้สั่นไหว แต่มันกลับกรีดลึกลงไปในความเงียบงันจนดูน่ากลัว แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวของหญิงสาวผู้เป็นถึงประธานบริหารกวาดมองไปที่มือของรินรดาที่กำลังสั่นน้อยๆ บนแฟ้มเอกสารลับบนโต๊ะทำงานของเธอ อากาศในห้องทำงานหรูหราใจกลางกรุงเทพมหานครดูเหมือนจะถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น รินรดาแทบหยุดหายใจ จังหวะหัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัวต่ออำนาจของเพลิงพาย แต่เป็นเพราะ 'กับดัก' ที่เธอขุดไว้กำลังจะย้อนกลับมาฝังร่างของเธอเอง รินรดาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สบสายตากับเพลิงพายที่ยืนกอดอกอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว แสงไฟนีออนในออฟฟิศที่ดูเย็นชาในยามดึกสะท้อนกับนัยน์ตาของเพลิงพายจนดูคล้ายกับสัตว์ป่าที่กำลังจับจ้องเหยื่อ “คุณพูดเรื่องอะไรคะ... ฉันแค่เข้ามาจัดเอกสารตามคำสั่ง” รินรดาพยายามควบคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุด แม้ในใจจะพายุคลั่ง เพลิงพายแค่นยิ้ม มุมปากที่เคยเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสดเย้ายวนบัดนี้กลับกลายเป็นรอยยิ้มสมเพชที่ทำให้รินรดารู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง หญิงสาวร่างสูงโปรดก้าวเท้าเข้าหาช้าๆ ทุกจังหวะเสียงส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนเหมือนเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ “จัดเอกสารงั้นหรือคะ? เอกสารชุดนั้นคือบัญชีลับที่เชื่อมโยงถึงบริษัทร้างที่ล้มละลายไปเมื่อสิบปีก่อน... บังเอิญจังนะคะ ที่ข้อมูลพวกนี้มันช่างน่าสนใจสำหรับคนที่มีนามสกุลเดียวกับเจ้าของบริษัทที่ล้มละลายไปในตอนนั้นพอดี” เพลิงพายหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างเพียงไม่กี่คืบทำให้รินรดาได้กลิ่นน้ำหอมหรูหราประจำตัวของเพลิงพาย มันเป็นกลิ่นกุหลาบที่แฝงความขมปร่าของหนามแหลม ซึ่งเหมือนกับตัวตนของหญิงสาวคนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน รินรดากำหมัดแน่นใต้โต๊ะ ความแค้นที่สั่งสมมานานสิบปีพุ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด เธอเกือบจะหลุดปากตะคอกความจริงทุกอย่างออกไปว่า ‘ใช่! ฉันคือลูกสาวของคนที่คุณฆ่าด้วยปลายปากกา!’ แต่ทว่า... แววตาของเพลิงพายที่ทอดมองเธอกลับมีความอ่อนไหวบางอย่างซ่อนอยู่ ความเศร้าสร้อยที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน “ฉัน...” รินรดาเริ่มลังเล ลมหายใจขาดห้วง “ถ้าคุณรู้แล้วว่าฉันเป็นใคร คุณก็ควรจะจัดการฉันไปตั้งแต่วันแรก ไม่ใช่เก็บฉันไว้ข้างตัวแบบนี้!” “จัดการอย่างนั้นหรือคะ?” เพลิงพายขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าผากของทั้งคู่แทบจะชิดกัน “คุณคิดจริงๆ หรือคะว่าที่ฉันปล่อยให้คุณเข้ามาใกล้ตัวขนาดนี้ เพราะฉันโง่เขลา... หรือเป็นเพราะฉันต้องการใครสักคนที่ ‘สมน้ำสมเนื้อ’ มาอยู่ข้างๆ ในโลกที่เต็มไปด้วยคนหลอกลวงใบนี้กันแน่” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง เพลิงพายเอื้อมมือมาเชยคางรินรดาขึ้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ความเร่าร้อนที่เคยเป็นเพียงแค่เกมธุรกิจกลับกลายเป็นความปรารถนาที่ซับซ้อนและเจ็บปวด “สารภาพมาสิคะ รินรดา... บอกฉันว่าคุณเข้ามาเพื่ออะไร บอกความจริงกับฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะไม่มีโอกาสได้รับฟังมันจากปากของคุณอีก” เพลิงพายกระซิบ เสียงของเธอสั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความเปราะบางของหญิงสาวผู้ถือครองอำนาจทำให้รินรดาใจอ่อนยวบ รินรดาอ้าปากค้าง เตรียมจะพูดคำสารภาพที่กลั้นไว้ในลำคอ แต่ในจังหวะที่หัวใจของเธอกำลังจะเปิดเปลือยทุกอย่าง ประตูห้องทำงานกลับถูกผลักออกอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว “คุณเพลิงพายคะ! บอร์ดบริหารกำลังจะลงมติถอดถอนคุณในอีกสิบนาทีข้างหน้า และพวกเขากำลังมาที่นี่ค่ะ!” เลขาหน้าห้องตะโกนเข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก เพลิงพายชะงัก สายตาที่เคยจดจ้องรินรดาเปลี่ยนกลับไปเป็นความแข็งกร้าวในเสี้ยววินาที เธอรีบดึงมือกลับและถอยห่างออกไป ราวกับว่าบทสนทนาอันลึกซึ้งเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น “เราจบกันแค่นี้ก่อน” เพลิงพายกล่าวเสียงเย็นชา ก่อนจะหันไปหยิบแจ็กเก็ตสูทมาสวม “เรื่องที่คุณอยากบอก... หวังว่าเมื่อคืนนี้ผ่านพ้นไป คุณจะยังกล้าพอที่จะพูดมันนะคะ” เพลิงพายเดินผ่านหน้าเลขาออกไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ความลับที่เธอแบกไว้ยังคงจุกอยู่ที่คอหอย แต่ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของรินรดาก็ดังขึ้น เป็นข้อความจากบุคคลที่ไม่คาดฝัน ‘อย่าบอกเธอตอนนี้... ไม่อย่างนั้นเธอจะตายก่อนจะได้รู้ว่าใครคือคนทรยศตัวจริง’ รินรดามองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความสับสน มือของเธอสั่นเทาจนเกือบทำเครื่องร่วงหล่น เมื่อเงยหน้าขึ้นมองผ่านกระจกบานใหญ่ของห้องทำงาน เธอก็เห็นเงาร่างของใครบางคนยืนจ้องมองเธอมาจากตึกฝั่งตรงข้าม... เขาคือคนที่เธอคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่ติดตามอ่านมาถึงตอนนี้นะคะ สการ์เล็ตโรสสัญญาว่าจะพาไปพบกับจุดคลี่คลายที่คาดไม่ถึงในตอนหน้าค่ะ