คำลวงที่เจ็บปวดที่สุด

"ถอดหน้ากากที่สวมอยู่เสียทีเถอะ รินรดา... ฉันเบื่อที่จะต้องเล่นบทตัวร้ายในละครฉากเดิมๆ ที่เธอเป็นคนเขียนบทเองกับมือแล้ว" เสียงของเพลิงพายราบเรียบ ทว่าสั่นสะท้านไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับไว้ใต้ความเยือกเย็น แสงไฟจากโคมไฟระย้าในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวางทอดเงาเป็นริ้วยาวบนพื้นไม้ราคาแพง รินรดาที่ยืนอยู่กลางห้องชะงักงัน หัวใจในอกเต้นรัวราวกับกลองรบที่กำลังจะแตกสลาย เธอพยายามรักษาความนิ่งเงียบไว้ ทว่าแววตาที่สั่นไหวของเธอกลับทรยศต่อความตั้งใจทั้งหมด "คุณ... คุณหมายความว่ายังไงคะ" รินรดาถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด แม้ฝ่ามือของเธอจะเย็นเฉียบจนไร้ความรู้สึก เพลิงพายลุกขึ้นช้าๆ จากเก้าอี้หนังตัวหรู ก้าวเดินเข้ามาหาช้าๆ ท่วงท่าองอาจราวนางพญาผู้คุมเกม เธอหยุดยืนห่างจากรินรดาเพียงก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่ผสมกับกลิ่นอายอันตรายจากตัวหญิงสาวตรงหน้าทำให้รินรดารู้สึกเหมือนกำลังถูกต้อนเข้ามุมจนมุมเสียแล้ว เพลิงพายยกมือขึ้น ไล้ปลายนิ้วไปตามขอบโต๊ะทำงานก่อนจะหยุดลงที่เอกสารสำคัญที่วางอยู่บนนั้น มันคือแฟ้มประวัติส่วนตัวที่รินรดาทำปลอมขึ้นมาด้วยความรอบคอบที่สุด... หรือเธอคิดเช่นนั้นมาโดยตลอด "ครอบครัวตระกูลวรโชติเมธี... นามสกุลเก่าของแม่เธอที่ถูกลบหายไปจากทะเบียนบ้านเมื่อยี่สิบปีก่อน" เพลิงพายเอ่ยชื่อนั้นออกมาเบาๆ ราวกับร่ายมนตร์สะกด "เธอคิดว่าการเปลี่ยนชื่อแซ่และย้อมสีผม จะทำให้ฉันจำดวงตาคู่นี้ไม่ได้งั้นหรือ รินรดา? หรือจะพูดให้ถูกคือ 'รินดา วรโชติเมธี' ลูกสาวคนเดียวของคนที่ทำลายชีวิตตัวเองเพียงเพราะสู้กับอำนาจเงินของบริษัทฉันไม่ได้" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานทันที ราวกับอากาศถูกสูบออกไปจนหมด รินรดารู้สึกเหมือนถูกกระชากหน้ากากที่สวมไว้ออกต่อหน้าศัตรูที่เธอกำลังจะทำลายลงกับมือ ความแค้นที่สั่งสมมานานหลายปีพลุ่งพล่านขึ้นในใจ แต่มันกลับถูกบดบังด้วยความเจ็บปวดบางอย่างที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้รับ "คุณรู้..." รินรดาเค้นเสียง "คุณรู้มาตั้งแต่แรก... ตั้งแต่วันที่ฉันเดินเข้ามาสมัครงานที่นี่?" เพลิงพายแค่นยิ้ม ยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเต็มไปด้วยความสมเพชและร่องรอยของความโศกเศร้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ "แน่นอนค่ะ ฉันมองเห็นความหิวโหยในดวงตาเธอตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเหยียบเข้ามาในห้องนี้ ความทะเยอทะยานที่พยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมาเพื่อแทงข้างหลังฉัน... เธอคิดว่ามันดูยากนักหรือสำหรับคนที่ใช้ชีวิตอยู่บนสังเวียนธุรกิจมาทั้งชีวิต?" "แล้วทำไม..." เสียงของรินรดาสั่นพร่า "ถ้าคุณรู้ ทำไมคุณถึงปล่อยให้ฉันเข้าใกล้คุณขนาดนี้ ทำไมถึงยอมให้ฉัน..." "เพราะฉันอยากรู้ว่าคนอย่างเธอ จะกล้าทำลายคนที่ให้ความรักเธอได้มากแค่ไหนยังไงล่ะ" เพลิงพายก้าวเข้ามาประชิดตัวรินรดา มือเรียวเอื้อมขึ้นเชยคางหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นของเพลิงพายไม่ได้เต็มไปด้วยความเกลียดชังอย่างที่รินรดาคาดไว้ แต่มันกลับมีความลึกซึ้งที่ปนเปไปด้วยความตัดพ้อ "เธอคิดว่าเกมนี้เป็นของเธอคนเดียวหรือ? เธอกำลังตกหลุมรักคนที่เธอควรจะฆ่า... และนั่นแหละ คือคำลวงที่เจ็บปวดที่สุดที่ฉันมอบให้เธอ" รินรดานิ่งค้างไป ราวกับถูกน้ำแข็งเย็นจัดราดรดลงกลางหัวใจ เธอพยายามจะถอยหนี แต่เพลิงพายกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่รุนแรงพอที่จะทำให้เธอขยับไปไหนไม่ได้ "เรามาจบเรื่องนี้กันดีกว่าค่ะ" เพลิงพายกระซิบข้างหู น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและเย้ายวนอย่างร้ายกาจ "ในเมื่อความลับมันไม่มีอยู่จริงแล้ว งั้นเรามาดูกันว่า... ระหว่างความแค้นที่เธอถือครอง กับสัญชาตญาณในตัวเธอ อะไรมันจะพังทลายลงก่อนกัน" ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่เร่งรีบก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน ตามด้วยเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วและไร้มารยาท ก่อนที่บานประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่รอคำอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนที่ดูคุ้นตาในชุดสูทสีเข้มก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตในมือ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "คุณเพลิงพายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... พ่อของรินรดา... เขาไม่ได้ตายอย่างที่คุณเคยบอกผมไว้" รินรดาเบิกตากว้างจนแทบถลน ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวกว่าครั้งไหนๆ เข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง ในขณะที่รอยยิ้มของเพลิงพายค่อยๆ จางหายไป เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและเงื่อนงำมหาศาลที่เธอก็ไม่เคยล่วงรู้มาก่อน สการ์เล็ตโรสหวังว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเปิดเผยออกมา จะทำให้คุณผู้อ่านตระหนักได้ว่า ในเกมแห่งความแค้นนี้ ไม่มีใครเป็นผู้ชนะที่แท้จริงเลยนะคะ