กรงขังแห่งความแค้น

“คุณคิดว่าตัวเองกำลังเล่นเกมซ่อนหาอยู่หรือคะ รินรดา?” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของเพลิงพายดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้า กลิ่นน้ำหอมราคาแพงแนววู้ดดี้จางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของคนตรงหน้าอบอวลจนน่าอึดอัด รินรดายืนตัวตรง มือที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะทำงานสั่นระริกด้วยความโกรธที่ถูกควบคุมไว้ แต่แววตาของเธอยังคงจ้องตอบอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ “ฉันไม่ได้เล่นเกม และฉันก็ไม่ได้ซ่อนอะไรทั้งนั้นค่ะ คุณเพลิงพาย” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพลิงพายเหยียดยิ้มที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวค่อยๆ ลูบไล้ไปตามขอบแก้วคริสตัลในมือ ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะเสียงดัง ‘กริ๊ก’ ดั่งเสียงระฆังเตือนภัย “งั้นหรือคะ? ถ้าอย่างนั้น ทำไมไฟล์ข้อมูลลับของบริษัทถึงไปปรากฏอยู่ในแล็ปท็อปส่วนตัวของคุณ ที่ฉันสั่งให้ฝ่ายไอทีตรวจสอบเมื่อเช้านี้ล่ะ” รินรดาชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความจริงที่เธอเฝ้าระวังมาตลอดถูกกระชากออกมาวางไว้บนโต๊ะแล้ว เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่ไม่คิดว่ามันจะถูกวางไว้รอบคอของเธอเร็วขนาดนี้ เพลิงพายลุกขึ้นช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบเดินเข้ามาใกล้ รัศมีคุกคามของเธอทำให้รินรดาต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชิดกับผนังห้องเย็นเฉียบ “ตั้งแต่นาทีนี้ไป คุณไม่มีสิทธิ์ออกไปไหนจนกว่าฉันจะพอใจ ห้องนี้คืออาณาจักรของฉัน และคุณ... คือนักโทษที่ฉันจะขังไว้จนกว่าความจริงทั้งหมดจะถูกคายออกมา” เสียงล็อกประตูระบบดิจิทัลดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงที่ประกาศก้องว่าอิสรภาพของรินรดาได้จบสิ้นลงแล้ว รินรดาพยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองชุด เธอพยายามนึกหาทางหนี แต่สายตาของเพลิงพายที่จับจ้องอยู่ราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงจิตวิญญาณกลับทำให้เธอนิ่งงัน “คุณจะทำอะไร?” รินรดาถาม เสียงเริ่มสั่นเครือ “ฉันก็แค่จะเล่นบทผู้คุมที่ดี” เพลิงพายขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาได้กลิ่นลมหายใจสะอาดสะอ้านจากอีกฝ่าย มือของเพลิงพายยกขึ้น เชยคางรินรดาให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน แววตาของเพลิงพายในตอนนี้ไม่ได้มีความเย็นชาดั่งเช่นเคย แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนของไฟแค้นที่ถูกจุดติด “คุณทำลายความเชื่อใจของฉันไปแล้วรินรดา และในโลกของฉัน... การทรยศต้องแลกด้วยสิ่งที่เจ็บปวดกว่าความตาย” รินรดาแค่นหัวเราะ “ถ้าการขังฉันไว้ที่นี่คือการลงโทษ คุณคิดผิดแล้วล่ะค่ะ เพราะต่อให้คุณขังฉันไว้ในกรงทองที่ลึกที่สุด ความแค้นในใจฉันมันก็ไม่มีวันถูกขังไปด้วย” “ปากดีนักนะ” เพลิงพายโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมฝีปากของรินรดา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้ม “ฉันอยากรู้นัก ถ้าฉันทำให้คุณต้องสูญเสียทุกอย่างที่คุณพยายามปกป้อง... คุณจะยังหยิ่งผยองได้แบบนี้อีกไหม” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านตลอดเวลา เพลิงพายไม่ได้เพียงแค่ขู่ แต่เธอกำลังทำลายกำแพงป้องกันของรินรดาลงทีละชั้น ผ่านการจ้องมองที่เย้ายวนและกดดันในเวลาเดียวกัน ความกลัวเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดที่ซับซ้อน รินรดารู้ดีว่าตนกำลังเล่นกับไฟ และไฟกองนี้ก็พร้อมจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความแค้นของเธอเอง เวลาผ่านไปเนิ่นนานราวกับชั่วนิรันดร์ ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงยามวิกาล รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังนุ่มท่ามกลางความเงียบ เธอพยายามรวบรวมสติเพื่อหาวิธีติดต่อคนของเธอ แต่ทว่าทันใดนั้น เสียงเตือนข้อความจากแท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเพลิงพายก็ดังขึ้น เพลิงพายหยิบมันขึ้นมาดู ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองรินรดาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “รินรดา... ฉันว่าคุณควรรู้เรื่องนี้เอาไว้นะ” เพลิงพายเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป ดูลึกลับและเยือกเย็นกว่าเก่า “คนที่คุณไว้ใจที่สุด คนที่บอกว่าจะช่วยคุณกอบกู้ทุกอย่างกลับคืนมาน่ะ เขาเพิ่งจะขายข้อมูลล่าสุดของคุณให้กับคู่แข่งทางธุรกิจของฉันเมื่อสิบนาทีก่อนนี่เอง” รินรดาเบิกตากว้าง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะที่คุ้นเคย ประตูห้องทำงานถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของคนที่เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่... และเขากำลังถือเอกสารชุดหนึ่งซึ่งจะเปลี่ยนเกมนี้ไปตลอดกาล ความลับที่เพลิงพายซ่อนไว้ไม่ใช่เรื่องของเธอ แต่มันคือเรื่องของ 'พ่อ' ที่รินรดารักและเคารพที่สุด รินรดาตัวสั่นเทาขณะมองบุคคลนั้นเดินตรงเข้ามาหาเพลิงพาย แล้วก้มหัวให้เธออย่างนอบน้อมดั่งเจ้านายอีกคนหนึ่ง สการ์เล็ตโรสหวังว่าคุณผู้อ่านจะเตรียมหัวใจไว้รับแรงปะทะในตอนถัดไป เพราะเกมนี้กำลังจะเข้มข้นจนคุณวางไม่ลงเลยค่ะ