แผนการพังทลาย

“ไฟล์ที่รินกำลังโหลด... มันมีความสำคัญกับบริษัทขนาดที่ต้องแลกด้วย ‘ทุกอย่าง’ เลยหรือคะ?” เสียงราบเรียบแต่ทรงพลังของเพลิงพายดังขึ้นจากเงามืดของมุมห้องทำงาน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นไม้จันทน์หอมที่คุ้นเคย แผ่ซ่านเข้ามาในโสตประสาทของรินรดา นิ้วเรียวที่กำลังสั่นระริกอยู่บนแป้นพิมพ์หยุดชะงักลงทันที หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก ความเย็นเยียบแล่นผ่านกระดูกสันหลังเมื่อเธอค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาเหมือนกำลังมองเห็นทะลุไปถึงเบื้องหลังของหัวใจ “คุณเพลิงพาย... ดิฉันแค่...” รินรดาพยายามเค้นเสียงออกมา แต่มันกลับแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน เพลิงพายก้าวออกมาจากเงามืด ชุดสูทสีดำสนิทเน้นทรวดทรงสง่างามที่ดูดุดันยิ่งกว่าทุกครั้ง รอยยิ้มที่มุมปากของเธอไม่ใช่รอยยิ้มใจดีเหมือนที่เคยเห็น แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่ต้อนเหยื่อจนมุม แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนใบหน้าของรินรดาที่ซีดเผือด เพลิงพายไม่ได้เร่งเร้า เธอเพียงแค่เดินเข้ามาใกล้ช้าๆ จังหวะการเดินที่มั่นคงนั้นกดดันรินรดาจนแทบหายใจไม่ออก “ไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะ” เพลิงพายหยุดยืนตรงหน้าห่างเพียงคืบ กลิ่นหอมเย้ายวนนั้นบัดนี้กลายเป็นกลิ่นอายแห่งความตาย “ความพยายามของคุณนับว่า ‘น่าชื่นชม’ ข้อมูลลับทางการเงินของบริษัทที่พยายามปกปิดมาหลายปี กลับถูกเข้าถึงได้ง่ายๆ ด้วยพนักงานที่ฉันไว้ใจที่สุด... รินรดา คุณทำให้ฉันประทับใจจริงๆ” “คุณคงรู้มาตลอด...” รินรดาแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง ความหวังที่ว่าจะทำภารกิจสำเร็จพังทลายลงในพริบตา ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาเนิ่นนานปะทุขึ้นแทนที่ความกลัว เธอเชิดหน้าขึ้นสบตากับผู้บริหารสาวอย่างไม่เกรงกลัว “ใช่ค่ะ ดิฉันตั้งใจจะทำลายคุณ ทำลายบริษัทที่สร้างขึ้นมาบนหยาดเหงื่อและเลือดของครอบครัวดิฉัน คุณได้ยินไม่ผิดหรอกค่ะ เพลิงพาย!” เพลิงพายขยับตัวเข้าใกล้จนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ดวงตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างเชือดเฉือน ไม่มีใครยอมใคร ท่ามกลางความเงียบงันในออฟฟิศที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง รินรดารู้สึกถึงไออุ่นจากลมหายใจของอีกฝ่ายที่รดรินอยู่บนใบหน้า ความโกรธแค้นและความปรารถนาลึกๆ ที่เคยแอบซ่อนอยู่กลับตีรวนขึ้นมาในใจ “แค้นงั้นเหรอคะ?” เพลิงพายกระซิบเสียงต่ำแฝงความหม่นหมอง “คุณคิดว่าความแค้นของคุณมันยิ่งใหญ่กว่าความอ้างว้างของฉันงั้นหรือ รินรดา? ตลอดเวลาที่ผ่านมา คุณแอบมองฉันด้วยความชิงชัง แต่คุณเคยสงสัยไหมว่าภายใต้หน้ากากของผู้บริหารผู้เย็นชานี้... ฉันเฝ้ามองคุณด้วยสายตาแบบไหน” “อย่าเอาความเห็นแก่ตัวของคุณมาพูดให้ดูดี!” รินรดาผลักอกอีกฝ่ายออก แต่เพลิงพายกลับคว้าข้อมือเธอไว้แน่น มือของหญิงสาวผู้มีอำนาจเหนียวแน่นและเยือกเย็น “ปล่อยนะคะ!” “ถ้าฉันปล่อยคุณตอนนี้ คุณคิดว่าคุณจะเดินออกจากตึกนี้ไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ?” เพลิงพายดึงตัวรินรดาเข้ามาจนแทบจะชิดกันอีกครั้ง บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดของคดีความ กลายเป็นความเร่าร้อนที่สับสนอลหม่าน “ข้อมูลในมือคุณน่ะ... พรุ่งนี้เช้ามันจะกลายเป็นอาวุธที่ทำให้คุณติดคุกหัวโต หรือไม่ก็กลายเป็นสิ่งที่คุณต้องแลกด้วยการเป็น ‘เชลย’ ของฉันตลอดชีวิต คุณเลือกทางไหนล่ะ?” รินรดาชะงัก เธอพยายามอ่านความหมายจากแววตาที่สั่นไหวของเพลิงพาย แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกิน นี่คือเกมจิตวิทยา หรือคือความต้องการที่แท้จริงของหญิงสาวคนนี้กันแน่? ในขณะที่สถานการณ์กำลังบีบคั้นถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์ของเพลิงพายก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบอันหนักอึ้งนั้นลง เพลิงพายเหลือบมองหน้าจอเพียงแวบเดียว ใบหน้าที่เคยดุดันกลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที เธอรับสายด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น “ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าโทรมาถ้าไม่จำเป็น... อะไรนะ? คนของฝั่งคู่แข่งมาถึงหน้าล็อบบี้แล้วเหรอ?” รินรดารู้สึกว่าหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ หากคนของบริษัทคู่แข่งมาที่นี่ในตอนนี้ ความลับเรื่องการแอบคัดลอกข้อมูลจะถูกเปิดเผยและบานปลายจนเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว “รินรดา...” เพลิงพายหันกลับมามองเธอ สายตาคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความโกรธอีกต่อไป แต่กลับเป็นความเร่งรีบและวิตกกังวล “ถ้าไม่อยากตายในที่ที่ฉันช่วยไม่ได้ ก็หยิบไฟล์นั้นออกมาแล้วตามฉันมา เดี๋ยวนี้!” เพลิงพายคว้าข้อมือเธอแล้วลากออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของพวกเขาก้องสะท้อนไปตามโถงทางเดินที่มืดมิด ทว่าเมื่อมาถึงลิฟต์ส่วนตัวที่จอดรออยู่ ประตูลิฟต์กลับเปิดออกพร้อมกับร่างของชายชุดดำสองคนที่ยืนรออยู่ภายใน พร้อมด้วยท่าทีที่ไม่เป็นมิตร เพลิงพายหยุดกะทันหันก่อนจะผลักรินรดาไปด้านหลังตัวเองโดยสัญชาตญาณ ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสายตาที่เด็ดขาดและแฝงความเสียใจ “ดูเหมือนว่าวันนี้... ความลับของเราทั้งสองคนจะถูกเปิดเผยพร้อมกันเสียแล้วนะคะ” สการ์เล็ตโรสหวังว่านักอ่านจะยังคงไม่วางใจในสถานการณ์ที่พลิกผันและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่พังทลายของพวกเขาทั้งคู่นะคะ