รุ่งอรุณแห่งความจริง

กระดาษแผ่นหนึ่งตกลงกระทบพื้นโต๊ะไม้สักราคาแพง เสียงนั้นเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน ทว่ามันกลับดังสะท้อนก้องกังวานอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานผู้บริหารระดับสูง รินรดามองแผ่นกระดาษลาออกที่มีลายมือชื่อของตนเองเซ็นกำกับไว้อย่างเรียบร้อย หมึกสีดำสนิทแห้งสนิทดีแล้ว เช่นเดียวกับความรู้สึกในอกของเธอเวลานี้ มันว่างเปล่า เยียบเย็น และเด็ดเดี่ยวอย่างไร้ที่ติ บนโต๊ะทำงานที่เคยเต็มไปด้วยกองเอกสารลับ งบประมาณโครงการ และกลยุทธ์การหักเหลี่ยมเฉือนคม บัดนี้เหลือเพียงความโล่งเตียน ไม่มีแฟ้มงาน ไม่มีคอมพิวเตอร์พกพา และที่สำคัญที่สุด... ไม่มีนามบัตรที่ระบุตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาธุรกิจของบริษัทให้อีกต่อไปแล้ว "คุณแน่ใจแล้วหรือคะ รินรดา" เสียงนุ่มทريبที่เจือความเยືือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้น เพลิงพายไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาจากเอกสารกองโตตรงหน้า เธอยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท ท่าทางสง่างามและทรงอำนาจราวกับราชินีบนกระดานหมากรุกที่ไม่มีวันยอมแพ้ แม้ว่าตัวหมากสำคัญอย่างรินรดาจะกำลังเดินออกจากกระดานด้วยความสมัครใจก็ตาม รินรดายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เคลือบไว้ด้วยความขมขื่นและอิสรภาพในเวลาเดียวกัน เธอยืนตรงในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวยามเผชิญหน้ากับเกมการเมืองในออฟฟิศแห่งนี้ แต่วันนี้... เกราะชิ้นนี้มันหมดความจำเป็นไปเสียแล้ว "นามบัตรใบนั้นมีค่าแค่กระดาษเคลือบฟอยล์ราคาถูกค่ะ คุณเพลิงพาย" รินรดาเอ่ยตอบ น้ำเสียงราบเรียบแต่มั่นคง "ฉันใช้เวลานานมากกว่าจะรู้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของฉันไม่ได้ถูกกำหนดด้วยชื่อบริษัทที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนความผิดบาปในอดีต" เพลิงพايชะงักมือที่กำลังถือปากกา ปลายปากกาสكरีนนิ่งค้างอยู่บนกระดาษ ก่อนที่เธอจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาสบตา ประกายในดวงตาคู่คมกริบนั้นไหววูบไปชั่วขณะ ราวกับเปลวเพลิงที่ถูกสายลมกรรโชกวูบใหญ่พัดผ่านจนเกือบจะมอดดับ แต่แล้วมันก็กลับมาลุกโชนด้วยความดุดันและเย้ายวนในแบบฉบับของเธอเช่นเดิม "คุณคิดว่าการเดินออกไปมือเปล่า จะทำให้คุณล้างแค้นสำเร็จหรือคะ รินรดา" เพลิงพายลุกขึ้นยืน ช้าๆ ทว่าทรงพลัง ร่างระหงก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานฝั่งที่รินรดายืนอยู่ ระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมอำพันโชยเข้าจมูก ปลุกเร้าความทรงจำอันร้อนแรงและเจ็บปวดที่เคยเกิดขึ้นในห้องนี้ "เกมนี้คุณเป็นคนเริ่ม... แต่คนที่จะกำหนดจุดจบ มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้น" "เกมมันจบไปตั้งแต่คุณเลือกที่จะเหยียบย่ำครอบครัวฉันแล้วค่ะ" รินรดาไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้าวเดียว เธอก้าวเข้าไปประชิด ปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาสั่นระริกด้วยไฟแค้นที่ยังคงคุกรุ่น "สิ่งที่ฉันทำลงไปทั้งหมด ตลอดเวลาที่คุณคิดว่าฉันเป็นแค่ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ มันก็เพื่อดึงหน้ากากของคุณออกมาให้โลกได้เห็น และตอนนี้..." รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องทำงานหรูหรา "...คุณก็เหลือแค่ความโดดเดี่ยวบนบัลลังก์ที่ผุพัง" เพลิงพายแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มเย้ายวนปรากฏขึ้นที่มุมปาก แต่นัยน์ตากลับเต็มไปด้วยความร้าวรานที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน มือเรียวยื่นออกไปสัมผัสปกเสื้อสูทของรินรดา ปลายนิ้วเรียวไล้เบาๆ บริเวณกระดุมเม็ดบน สัมผัสที่คุ้นเคยและเคยทำให้หัวใจของรินรดาสั่นไหว บัดนี้กลับสร้างเพียงความสะท้านเยือกในอก "คุณคิดว่าฉันกลัวความโดดเดี่ยวหรือคะ รินรดา..." เพลิงพายกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเธอพร่าต่ำและเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย "ตลอดชีวิตนี้ สิ่งเดียวที่ฉันกลัว... คือการไม่ได้เห็นแววตาโกรธเกรี้ยวเวลาที่คุณมองมาที่ฉันแบบนี้ต่างหาก" บรรยากาศในห้องอวลไปด้วยความอึดอัดและแรงปรารถนาที่ยังคงตกค้างจากค่ำคืนอันเร่าร้อนที่ผ่านมา ความสัมพันธ์ที่ผูกพันกันด้วยความแค้นและเสน่หาช่างซับซ้อนเกินกว่าที่ใครจะเข้าใจ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมยังคงเต้นแรงทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ แม้จะรู้ดีว่าเพลิงพายคือศัตรูตัวฉกาจ "ปล่อยค่ะ" รินรดาปัดมือของเพลิงพายออกอย่างเด็ดเดี่ยว แม้ปลายนิ้วจะยังชาหนึบจากสัมผัสนั้น "เราจบกันแล้ว คุณเพลิงพาย พรุ่งนี้รุ่งอรุณจะส่องแสงมาโดยที่ไม่มีฉันอยู่ในบริษัทนี้อีกต่อไป" รินรดากลับหลังหัน เธอหยิบกระเป๋าหนังใบโปรดขึ้นสะพายไหล่ ฝ่ายเพลิงพายไม่ได้รั้งเธอไว้ ปล่อยให้ร่างบางก้าวเดินไปยังประตูทางออก ทีละก้าว... ทีละก้าว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้อง มีเพียงเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนที่ดังสะท้อนก้อง มือบางเอื้อมไปแตะที่ลูกบิดประตู บิดมันให้เปิดออก แสงแดดยามสายส่องลอดเข้ามาแยงตา ขอบฟ้าด้านนอกกว้างใหญ่และพร้อมสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่โดยไม่มีนามบัตรบริษัทใดยTองรับอีกต่อไป รินรดาสูดหายใจเข้าลึก3 เพื่อรับอากาศบริสุทธิ์นอกกรงขังแห่งนี้ แต่ทว่า... ก่อนที่เธอจะได้ก้าวเท้าพ้นธรณีประตู เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นที่โถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีเข้มสามคนที่ก้าวเข้ามาขวางทางไว้ รินรดาผงะถอยหลังด้วยความตกใจ ขณะที่เพลิงพายยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "คุณคิดว่าจะไปไหนหรือคะ รินรดา ในเมื่อเอกสารสำคัญที่สุดของบริษัทยังอยู่ในกระเป๋าใบนั้นของคุณ" รินรดาก้มมองกระเป๋าในมือสลับกับใบหน้าเรียบเฉยของเพลิงพาย หัวใจกระตุกวูบเมื่อตระหนักได้ว่า... กับดักที่แท้จริงไม่ได้เพิ่งเริ่มต้น แต่มันเพิ่งจะถูกปิดตายต่างหาก โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ *สการ์เล็ตโรส*