ถอดหน้ากากเข้าหากัน

“คุณวางแผนเรื่องนี้มานานเท่าไหร่... รินรดา?” น้ำเสียงของเพลิงพายราบเรียบ หากแต่มันกลับคมกริบราวกับใบมีดโกนที่กรีดลงบนความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสูงสุดของตึกสูงตระหง่าน รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่กระเป๋าเอกสารในมือของอีกฝ่าย—หลักฐานชิ้นสำคัญที่ถูกเปิดเผยออกมาในวินาทีที่เธอคิดว่าตนเองเป็นผู้กุมชัยชนะ รินรดาแค่นยิ้มที่มุมปาก ทว่าดวงตากลับสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมของหญิงสาวที่เธอหลงรักและชิงชังในเวลาเดียวกัน “นานพอที่จะทำให้คุณยอมถอดหน้ากากที่สวมใส่อยู่ทุกวันออกได้ไงคะ... คุณเพลิงพาย” เพลิงพายลุกขึ้นช้าๆ ร่างสูงสง่าในชุดสูทเข้ารูปเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาหาช้าๆ ทุกย่างก้าวของเธอกดดันจนรินรดารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเบาบางลง เธอหยุดลงตรงหน้าหญิงสาวรุ่นน้องเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยของเพลิงพายคลุ้งไปทั่วบริเวณ มันเป็นกลิ่นที่เคยให้ความรู้สึกปลอดภัย แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่พันธนาการให้รินรดาขยับไปไหนไม่ได้ “หน้ากากเหรอ?” เพลิงพายเอื้อมมือขึ้นสัมผัสคางของรินรดาอย่างแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อีกฝ่ายต้องเชิดหน้าขึ้น “เราต่างก็สวมมันอยู่ไม่ใช่หรือไงคะ ริน... คุณสวมหน้ากากของเลขาสาวผู้ซื่อสัตย์ เพื่อจะแทรกซึมเข้ามาทำลายอาณาจักรของฉัน ส่วนฉัน... ฉันสวมหน้ากากของนักธุรกิจที่ไร้หัวใจ เพื่อป้องกันไม่ให้ใครเห็นว่าฉันกำลังโดดเดี่ยวแค่ไหน” รินรดาเบนสายตาหนี ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่ขอบตา “ครอบครัวของฉันพังเพราะบริษัทนี้ คุณก็รู้ดีแก่ใจ... ความเห็นอกเห็นใจที่คุณมอบให้ฉันตลอดเวลาที่ผ่านมา มันคือส่วนหนึ่งของละครฉากนี้ด้วยใช่ไหมคะ?” เพลิงพายชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นวูบไหวเพียงชั่วครู่ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “ถ้าฉันบอกว่ามันไม่ใช่ละครล่ะ? ถ้าฉันบอกว่ารอยยิ้มที่คุณเห็นทุกครั้งที่อยู่กับฉันสองคน... มันคือความจริงใจเพียงอย่างเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิตที่เน่าเฟะนี่ล่ะ” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง รินรดารู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก คำสารภาพที่ไม่ได้คาดฝันนี้กำลังทำลายกำแพงที่เธอสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นความรู้สึกมาโดยตลอด “คุณโกหก” รินรดาพึมพำ แต่เสียงของเธอกลับสั่นเครือ “คุณคือคนที่สั่งทำลายทุกอย่าง คุณคือศัตรู... คุณจะเป็นอย่างอื่นไม่ได้” “งั้นลองดูนี่” เพลิงพายดึงเอกสารแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋า มันไม่ใช่เอกสารความลับของบริษัท แต่มันคือภาพถ่ายเก่าๆ ของครอบครัวรินรดาที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างดี พร้อมกับเอกสารการโอนเงินจำนวนมหาศาลเข้าบัญชีลับที่เพลิงพายทำไว้เพื่อชดเชยความผิดที่บรรพบุรุษของเธอเคยก่อไว้ “ฉันพยายามจะแก้ไขมันมาตลอด รินรดา ฉันไม่ได้ต้องการเป็นศัตรูของคุณ แต่ฉันต้องการ... อยากให้คุณมองเห็นฉัน ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง ไม่ใช่ในฐานะตัวร้ายที่คุณปั้นแต่งขึ้นมา” รินรดารับภาพถ่ายมามือสั่นเทา เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมเพลิงพายถึงยอมให้เธอเข้าใกล้ถึงระดับนี้ ไม่ใช่เพราะความประมาท แต่เป็นเพราะความหวัง... หวังว่าวันหนึ่งความจริงจะทำให้รินรดาหยุดแค้นและหันมามองคนข้างๆ เสียที “คุณทำแบบนี้เพื่ออะไร...” รินรดาถามเสียงเบา ความแค้นที่เคยฝังรากลึกในใจเริ่มโอนอ่อนลงด้วยความซับซ้อนของความรู้สึก เพลิงพายยื่นมือมาคว้ามือของรินรดาไปกุมไว้แน่น “เพราะว่าในโลกที่เต็มไปด้วยการทรยศหักหลัง คุณคือคนเดียวที่ทำให้ฉันอยากเป็นคนที่ดีขึ้น... รินรดา เราถอดหน้ากากเข้าหากันเถอะนะ ไม่ใช่เพื่อใคร แต่เพื่อตัวเราเอง” ในวินาทีนั้น รินรดารู้สึกเหมือนเส้นด้ายที่ขึงตึงอยู่ในใจขาดผึงลง เธอไม่ได้มองเห็นเพลิงพายในฐานะผู้บริหารที่เย่อหยิ่งอีกต่อไป แต่มองเห็นความเปราะบางที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น เธอตัดสินใจทิ้งกระเป๋าเอกสารลงบนพื้น เสียงมันดังกระทบพื้นพรมเบาๆ แต่ในใจของรินรดามันคือเสียงแห่งการปลดปล่อย ทว่าในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เริ่มขยับเข้าหากัน ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทกลับถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นของบุคคลที่ไม่ควรจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ “เล่นละครรักกันจบหรือยังครับคุณเพลิงพาย?” เสียงของชายวัยกลางคนที่ก้าวเข้ามาทำให้ทั้งคู่ผงะออกจากกัน รินรดารู้สึกเย็นวาบไปทั้งสันหลังเมื่อเห็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของหุ้นส่วนใหญ่ที่เป็นผู้อยู่เบื้องหลังความพินาศของครอบครัวเธอมาตลอด “ในเมื่อความลับมันถูกเปิดเผยออกมาหมดแล้ว... งั้นก็น่าจะถึงเวลาปิดตำนานของพวกคุณทั้งคู่เสียที” เพลิงพายรีบก้าวมาบังตัวรินรดาไว้ทันที ดวงตาของเธอฉายแวววาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นที่ถูกคุกคาม “คุณเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!” “ก็เพราะหนูรินรดาเขาเป็นคนพาผมเข้ามาเองยังไงล่ะ... ใช่ไหมจ๊ะ?” ชายคนนั้นหันไปมองรินรดาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะวางปืนลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหัวใจที่แสนเปราะบางมาจนถึงตอนนี้ สการ์เล็ตโรสสัญญาว่าจะไม่ทำให้ทุกท่านผิดหวังในบทสรุปสุดท้ายแน่นอนค่ะ