การเสียสละของรินรดา

“เอกสารฉบับนี้... คือลายเซ็นของเธอใช่ไหม รินรดา” เสียงเย็นเยียบของเพลิงพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องประชุมใหญ่จนแทบหายใจไม่ออก แฟ้มเอกสารสีน้ำเงินถูกผลักมาตรงหน้าสตรีร่างบางที่นั่งตัวตรงราวกับรูปสลัก รินรดากวาดสายตาผ่านตัวเลขยอดงบประมาณที่ถูกปลอมแปลง—หลักฐานชิ้นสำคัญที่หากหลุดออกไปถึงบอร์ดบริหาร จะกลายเป็นชนวนระเบิดที่ทำลายอนาคตของผู้หญิงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะตัวนี้อย่างไม่มีทางกู้คืน เพลิงพายมองเธอด้วยแววตาที่อ่านยาก คมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบด้วยน้ำผึ้ง ในขณะที่ความจริงในใจของรินรดากำลังกรีดร้อง นี่คือโอกาส... โอกาสที่เธอเฝ้ารอมาตลอดสามปีในการพังทลายบริษัทนี้เพื่อล้างแค้นให้ครอบครัว หากเธอเงียบ หรือปล่อยให้เพลิงพายถูกตราหน้าว่าเป็นผู้บงการ ทุกอย่างที่เธอวางแผนไว้จะสำเร็จในพริบตา “ใช่ค่ะ... ลายเซ็นของฉันเอง” รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าข้างในหัวใจกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เพลิงพายชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย ความสงสัยแฝงอยู่ในกระแสเสียง “เธอรู้ไหมว่าการยอมรับตอนนี้ มันหมายถึงการทำลายอาชีพการงานของเธอจนหมดสิ้น ทั้งที่ฉันรู้อยู่เต็มอกว่าเรื่องนี้... มีคน ‘สั่ง’ ให้เธอทำ” “ไม่มีใครสั่งทั้งนั้นค่ะ” รินรดาตัดบท สายตาของเธอปะทะกับดวงตาของเพลิงพายอย่างไม่หลบเลี่ยง “ฉันทำไปเพราะต้องการผลประโยชน์ส่วนตัว ฉันทะเยอทะยานเกินกว่าจะพอใจในตำแหน่งเลขาฯ และฉันก็พลาดที่ประเมินความฉลาดของคุณต่ำไป” คำโกหกถูกพ่นออกมาอย่างแนบเนียน รินรดาเลือกที่จะเป็นผู้รับบาปแทนเพลิงพาย ทั้งที่เพลิงพายเป็นคนอนุมัติงบนั้นด้วยความเผลอเรอในแผนการของศัตรูทางการเมืองภายในบริษัท ทว่ารินรดากลับเลือกที่จะปิดบังความจริงนั้นไว้ เหตุผลลึกๆ ที่ตัวเธอเองยังสับสน—คือความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางเงาของความแค้น หรือเพราะไม่อาจทนเห็นผู้หญิงที่ทรงอิทธิพลและสง่างามคนนี้ต้องถูกทำลายด้วยเล่ห์เหลี่ยมของคนอื่นกันแน่ เพลิงพายลุกขึ้นจากเก้าอี้ก้าวย่างเข้ามาหาอย่างช้าๆ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของอีกฝ่ายอบอวลไปทั่วพื้นที่ส่วนตัวของรินรดา มือเรียวสวยเอื้อมมาเชยคางเธอขึ้นให้สบตากัน แรงกดดันจากปลายนิ้วนั้นทำให้รินรดาแทบหยุดหายใจ “โกหกทำไม?” เพลิงพายกระซิบ เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยอารมณ์บางอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน “เธอเกลียดฉันไม่ใช่เหรอ? ฉันเห็นแววตาของเธอเวลาที่เธอคิดว่าฉันไม่เห็น... มันคือความเกลียดชังที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะเป็นแค่เรื่องงาน แล้วทำไมถึงต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องคนที่เธอควรจะเหยียบให้จมดิน” “ความเกลียดชังมันเปลี่ยนไปตามกาลเวลานะคะ” รินรดาตอบพลางคลี่ยิ้มบางที่ดูเศร้าสร้อย “บางที... ฉันอาจจะแค่ไม่อยากเห็นจุดจบของเกมนี้พังลงด้วยมือคนอื่น ไม่ใช่ฉัน” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเกือบจะถึงขีดสุด เพลิงพายจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของรินรดา ราวกับจะค้นหาความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้หน้ากากที่สมบูรณ์แบบนั้น ทันใดนั้นประตูห้องประชุมก็ถูกผลักออกด้วยแรงมหาศาล ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบก้าวเข้ามาพร้อมกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสะใจ “ไม่ต้องสืบให้เสียเวลาครับท่านประธาน... ผมมีหลักฐานที่ยืนยันว่ารินรดาไม่ได้ทำคนเดียว และเธอกำลังปกป้อง ‘เจ้านาย’ ที่แท้จริงของเธออยู่” เขาโยนซองเอกสารลงบนโต๊ะ ภาพถ่ายชุดหนึ่งกระจัดกระจายออกมา เป็นภาพที่รินรดาและเพลิงพายแอบนัดพบกันในร้านอาหารลับๆ ยามค่ำคืน แต่ภาพที่น่าตกใจที่สุดคือภาพถ่ายของรินรดาที่กำลังสนทนากับ ‘ศัตรูหมายเลขหนึ่ง’ ของบริษัทอย่างใกล้ชิด เพลิงพายหันขวับกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่แปรเปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความเย็นชาสุดขั้ว ความไว้ใจที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวพังทลายลงในพริบตา รินรดาตัวแข็งทื่อ คำพูดในหัวที่เตรียมไว้แก้ต่างมลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อคนตรงหน้าขยับปากพูดด้วยเสียงที่ไร้ความปรานี “งั้นบอกฉันมาสิ... รินรดา ว่าไอ้ภาพพวกนี้มันคือความบังเอิญ หรือว่าจริงๆ แล้วตัวตนที่แท้จริงของเธอก็แค่สายลับที่ส่งมาเพื่อล่อลวงฉันให้ตายใจกันแน่?” รินรดาอ้าปากค้าง ไร้คำอธิบายที่จะพรั่งพรูออกมา ในวินาทีนั้นเธอก็รู้ตัวว่าไม่ว่าเธอจะเสียสละมากแค่ไหน ทุกอย่างที่ทำมากลับกลายเป็นกับดักที่ย้อนกลับมาเชือดคอตัวเองเข้าอย่างจัง ความลุ้นระทึกของบทนี้ทำเอาสการ์เล็ตโรสใจคอไม่ดีแทนตัวละครเลยค่ะ แล้วพบกันตอนหน้านะคะ