ความรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเจ็บปวด

"ถ้าคุณเลือกที่จะหักหลังฉัน รินรดา ก็ขอให้มั่นใจว่าคุณวางแผนไว้ดีพอที่จะไม่ถูกฝังทั้งเป็นไปพร้อมกับความลับพวกนั้น" เสียงหวานเย็นเยียบของเพลิงพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัวที่กว้างขวาง ร่างสูงระหงในชุดสูทสีเข้มยืนหันหลังให้ผู้มาเยือน ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะทำงานหินอ่อนเป็นจังหวะที่ฟังดูเหมือนเข็มนาฬิกานับถอยหลังสู่จุดจบ รินรดายืนนิ่งอยู่กลางห้อง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในดวงตา เธอแสร้งทำเป็นจัดระเบียบปกเสื้อสูท ก่อนจะคลี่ยิ้มบางที่ดูไร้พิษสงที่สุดเท่าที่จะทำได้ "คุณเพลิงพายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรหรือคะ? รินแค่มาส่งรายงานยอดขายรายไตรมาส ไม่ได้มีเจตนาอื่นแอบแฝงเลย" เพลิงพายหมุนเก้าอี้กลับมา ใบหน้าสวยคมนั้นปราศจากรอยยิ้ม ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววปรารถนาในตัวเธอ ยามนี้กลับเหลือเพียงความว่างเปล่าราวกับน้ำแข็งขั้วโลก เธอขว้างแฟ้มเอกสารอีกเล่มหนึ่งลงบนโต๊ะ เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว มันคือเอกสารลับที่รินรดาควรจะซ่อนไว้อย่างมิดชิดในเซฟดิจิทัลของเธอ "อย่าเล่นเกมที่ฉันเป็นคนคิดกฎเลยค่ะ มันน่าเบื่อ" เพลิงพายลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของเธออบอวลไปทั่วพื้นที่ส่วนตัวของรินรดา ร่างสูงจงใจเบียดเข้ามาจนรินรดาต้องถอยหลังไปพิงกับผนังห้องที่เย็นเยียบ "ฉันรู้ว่าคุณพยายามทำอะไร พ่อของคุณ... บริษัทที่ล้มละลายไปเมื่อห้าปีก่อน คุณคิดจริงๆ เหรอว่าฉันจะหลงใหลในตัวเลขบนกระดาษจนลืมตรวจสอบที่มาที่ไปของคนข้างกาย?" รินรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบแหลกสลาย ความแค้นที่สั่งสมมานานปะทะกับความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นอย่างประหลาดในใจ เธอเงยหน้าสบตาอีกฝ่าย แววตาของเธอเปลี่ยนจากความหวาดหวั่นเป็นความท้าทาย "ถ้าคุณรู้ดีอยู่แล้ว ทำไมไม่กำจัดฉันทิ้งไปตั้งแต่แรกล่ะคะ? ทำไมต้องเก็บฉันไว้ใกล้ตัวแบบนี้ หรือเพราะลึกๆ แล้ว... คุณก็แค่ผู้หญิงขี้เหงาที่ต้องการใครสักคนมาเป็นเหยื่อเพื่อสนองความต้องการส่วนตัว" คำพูดของรินรดาทำให้อีกฝ่ายชะงัก เพลิงพายโน้มตัวลงมาจนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหน้าของเธอ มือเรียวเอื้อมมาเชยคางรินรดาขึ้นอย่างบังคับ แม้จะเป็นการคุกคาม แต่สัมผัสนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงดึงดูดที่ยากจะปฏิเสธ "ฉันเก็บคุณไว้ เพราะความเจ็บปวดของคุณมันทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังคงมีชีวิตอยู่" เพลิงพายกระซิบข้างใบหู น้ำเสียงแหบพร่าและเต็มไปด้วยความร้าวราน "รินรดา... ฉันไม่ได้เป็นคนทำลายครอบครัวคุณคนเดียวเสียหน่อย คุณต่างหากที่กำลังทำลายหัวใจของตัวเองด้วยการแกล้งรักคนที่ไม่ควรรัก" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น ความสับสนตีรวนอยู่ในอก หากเพลิงพายพูดถูก ความพยายามของเธอตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาก็เป็นเพียงตลกคาเฟ่ แต่เธอยอมไม่ได้... เธอยอมแพ้ตอนนี้ไม่ได้ "เรามาจบเรื่องนี้กันเถอะค่ะ" รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางหยิบมีดพกขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อขึ้นมา แต่อีกฝ่ายกลับไม่สะทกสะท้าน เพลิงพายคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นมากพอที่จะทำให้รินรดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อย "จบงั้นเหรอ?" เพลิงพายหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูหดหู่ที่สุดเท่าที่รินรดาเคยได้ยินมา "ถ้าอยากให้จบ คุณต้องแลกด้วยสิ่งที่มากกว่าชีวิต... คุณต้องแลกด้วยการขายวิญญาณให้ฉัน" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนเหมือนเส้นด้ายที่ถูกดึงจนสุดขีด เพลิงพายโน้มใบหน้าลงมาประทับจูบที่ริมฝีปากของรินรดาอย่างรุนแรงและเร่าร้อน ราวกับจะกักขังความรู้สึกทั้งหมดไว้ในจุมพิตที่แฝงไปด้วยคำบอกลาและคำสารภาพ รินรดาหลับตาลงปล่อยให้ความสับสนกลืนกินทุกอย่างไป ไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะความเจ็บปวดที่ทับถมกันจนไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ชนะในเกมนี้ ทันใดนั้น เสียงประตูห้องทำงานถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเลขาส่วนตัวของเพลิงพายที่วิ่งเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก "คุณเพลิงพายคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ ตำรวจบุกมาที่ชั้นล่าง... พวกเขามาพร้อมหมายค้นและหลักฐานเรื่องการฟอกเงินที่คุณสั่งให้ทำลายทิ้งไปเมื่อเช้านี้ค่ะ!" รินรดาผลักเพลิงพายออกอย่างแรง ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ขณะที่เพลิงพายเพียงแค่เหยียดยิ้มเย็นเยียบออกมาท่ามกลางสถานการณ์วิกฤต เธอหันมามองรินรดาด้วยสายตาที่เดาใจไม่ถูกก่อนจะกระซิบคำสุดท้าย "ดูเหมือนว่า 'ความจริง' ที่คุณรอคอย จะไม่ได้มาในรูปแบบที่คุณคาดหวังไว้หรอกนะ เพราะคนที่แฉเรื่องทั้งหมดนี้... ไม่ใช่ศัตรูของฉัน แต่เป็นคนที่คุณรักที่สุดต่างหาก" สการ์เล็ตโรสหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้รินรดากับบททดสอบหัวใจครั้งใหญ่ในตอนหน้านะคะ