ใต้แสงไฟสลัว

หน้าจอคอมพิวเตอร์พรีเมียมบนโต๊ะทำงานของรินรดากำลังกะพริบแสงสีแดงวาบ ตัวเลขถอยหลังสามนาทีที่ปรากฏขึ้นบนมอนิ터เปรียบเสมือนเสียงนาฬิกาเคาท์ดาวน์ระเบิดเวลา บัญชีลับที่เธอใช้เวลาแรมเดือนในการเจาะระบบ กำลังถูกคุกคามจากแฮกเกอร์นิรนาม ไฟล์ข้อมูลหลักมูลค่าหลายร้อยล้านกำลังไหลออกและถูกลบทำลายอย่างเลือดเย็น หัวใจของรินรดาเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก สัญชาตญาณของสายลับสาวสั่งให้มือเรียวรีบคว้าคีย์บอร์ดแล้วรัวนิ้วป้อนคำสั่ง Code ป้องกันการคัดลอกข้อมูลอย่างบ้าคลั่ง สันหลังของเธอเย็นเฉียบ เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้ในห้องทำงานส่วนตัวที่ควรจะปลอดภัย แต่วินาทีนี้เธอกลับรู้สึกราวกับกำลังยืนอยู่บนปากเหวที่ไร้ก้นบึ้ง *ติ๊ด... หน้าจอขึ้นข้อความสีเขียวทึบ* รินรดาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก เธอเฉียดตายไปเพียงสิบวินาทีเท่านั้น... แต่ก่อนที่เธอจะได้ยกมือขึ้นปาดเหงื่อ เสียงปรบมือแผ่วเบาแต่ก้องกังวานก็ดังขึ้นจากมุมมืดของห้องทำงานที่เปิดไฟเพียงสลัวราง "เก่งมาก... รินรดา" เสียงทุมนุ่ม หรูหรา และแฝงไปด้วยความเย้ายวนอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาจากโซฟาหนังแท้สีเข้ม เพลิงพายก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างเพรียวระหงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทขับเน้นให้ผิวขาวราวกระเบื้องเคลือบดูโดดเด่น ดวงตาสีเข้มคมกริบคู่นั้นจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ระหว่างความชื่นชมกับความระแวง รินรดารemind ตัวเองให้ตั้งสติ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ พยายามซ่อนมือที่ยังคงสั่นเทาไว้เบื้องหลัง "คุณเพลิงพาย... เข้ามาในห้องของฉันได้ยังไงคะ? แล้วเมื่อสักครู่... หมายความว่ายังไง" เพลิงพายไม่ตอบทันที หญิงสาวก้าวเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกลิ่นไม้จันทน์หอมจางๆ ลอยมาแตะจมูก รุกรานพื้นที่ส่วนตัวของรินรดาอย่างจงใจ ทุกย่างก้าวของเจ้านายสาวทรงอำนาจเต็มไปด้วยความมั่นใจและแรงดึงดูดอันตราย "ประตูไม่ได้ล็อก... เหมือนกับหัวใจของเธอนั่นแหละ รินรดา" เพลิงพายหยุดยืนห่างจากเธอเพียงก้าวเดียว ดวงตาสวยเฉี่ยวช้อนขึ้นมองผู้ใต้บังคับบัญชา "ส่วนเรื่องเมื่อสักครู่... ฉันแค่สงสัยว่า คนที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน ทำไมถึงมีทักษะการจัดการระบบความปลอดภัยระดับทหารแบบนั้นล่ะ?" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รอยยิ้มบางเบาถูกยกขึ้นที่มุมปากเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ "ฉันเคยเรียนต่อด้านความปลอดภัยไซเบอร์มาค่ะคุณเพลิงพาย ในยุคนี้ถ้าไม่มีทักษะพวกนี้ คงปกป้องตัวเองจากพวกโรคจิตในโลกออนไลน์ไม่ได้หรอกค่ะ" "งั้นเหรอ..." เพลิงพายลากเสียงยาว มือเรียวภายใต้ถุงมือผ้าไหมบางเบายกขึ้น ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อเชิ้ตของรินรดา ลากผ่านกระดุมเม็ดบนช้าๆ อย่างจงใจ "แต่ที่ฉันเห็น... มันไม่ใช่แค่การป้องกันตัวธรรมดานะ มันเป็นการดวลกันของมืออาชีพต่างหาก และเธอก็ทำได้ดี... ดีจนน่าสงสัย" สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ผิวเนื้อของรินรดาร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก เธออยากจะถอยหลังหนี แต่สายตาคมกริบที่มองตรงมาตรึงเธอไว้กับที่ เพลิงพายไม่ได้แค่หยั่งเชิงด้วยคำพูด แต่ใช้วิธีการคุกคามทางกายภาพที่แนบเนียนและเร่าร้อนเพื่อทำลายสมาธิของเธอ "คุณเพลิงพายกำลังเข้าใจฉันผิดนะคะ" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจของทั้งคู่ปะปนกันในบรรยากาศสลัวของห้องทำงานยามค่ำคืน "ฉันไม่เคยเข้าใจใครผิด..." เพลิงพายโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหูของอีกฝ่าย น้ำเสียงของเธอกระซิบแผ่วเบาแต่ทรงพลัง "โดยเฉพาะคนที่ซ่อนความลับเอาไว้มากมายอย่างเธอ... รินรดา รู้ไหมว่าเกมนี้มันอันตรายแค่ไหน ถ้าเธอเดินหมากพลาดแม้แต่น้ำตาหยดเดียว ชีวิตในออฟฟิศนี้... หรือแม้แต่ชีวิตของเธอเอง ก็อาจจะไม่เหลือรอด" รินรดารู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่าง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความกลัว ความโกรธแค้น หรือเสน่ห์อันเย้ายวนที่อีกฝ่ายจงใจแผ่ออกมาเพื่อสะกดจิตเธอกันแน่ มือของเพลิงพายเลื่อนจากปกเสื้อมาแตะที่กรอบหน้าของรินรดา นิ้วเรียวลูบไล้แก้มเนียนอย่างเบามือ แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "แต่ฉันชอบคนเก่งนะ..." เพลิงพายกระซิบต่อ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนริมฝีปากอิ่ม "ยิ่งเธอพยายามดิ้นรนมากเท่าไหร่ เกมนี้มันก็ยิ่งน่าสนุกมากขึ้นเท่านั้น" ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากโต้กลับเพื่อรักษาแต้มต่อทางจิตวิทยา เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือส่วนตัวบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ รินรดาเหลือบสายตาไปมองหน้าจอที่คว่ำอยู่ เห็นชื่อผู้ติดต่อปริศนาที่เธอไม่ได้เจอมาหลายปีปรากฏขึ้นพร้อมข้อความสั้นๆ *[แผนการรั่วไหล... รีบหนีออกไปตอนนี้ คนที่อยู่ข้างๆ คุณไม่ใช่คนที่คุณคิด]* รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับกลับมามองหน้าเพลิงพายที่ตอนนี้รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไป เหลือเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความลับดำมืด และในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องทำงานที่ควรจะปิดสนิท ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—บุคคลที่ถือเอกสารลับสุดยอดชุดสุดท้ายที่เพลิงพายเก็บไว้ในตู้เซฟนิรภัย... ยืนอยู่ตรงนั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงเสน่ห์อันตรายนี้ด้วยกันค่ะ — สการ์เล็ตโรส