แผนการร้ายเริ่มดำเนิน

“ถ้าคุณต้องการให้เรื่องนี้จบลงด้วยดี... ก็จงวางเอกสารชุดนั้นลงบนโต๊ะของประธานบริษัทในคืนนี้เสีย รินรดา” น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดของเพลิงพายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานส่วนตัว แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะขับเน้นให้ใบหน้าสวยสง่าของหญิงสาวดูคมเข้มและน่าเกรงขาม รินรดายืนตัวแข็งทื่อ มือที่กำแฟ้มเอกสารแน่นเริ่มชื้นเหงื่อ ความพยายามที่จะแฝงตัวเข้ามาในฐานะเลขาฯ หน้าห้องเพื่อสืบความลับของตระกูลศัตรูดูเหมือนจะกำลังถูกรุกฆาตโดยเจ้าของเกมเสียเอง “มันคือการใส่ร้ายป้ายสีนะคะ คุณเพลิงพาย” รินรดาเค้นเสียงตอบ ลมหายใจของเธอติดขัด “คุณก็รู้ว่าถ้าเอกสารนี้ถึงมือประธาน คุณศิริลักษณ์จะถูกไล่ออกและอาจต้องคดีอาญา... เธอไม่เคยทำความผิด” เพลิงพายลุกขึ้นช้าๆ ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่แฝงไปด้วยความเย้ายวนอันตราย ปลายนิ้วเรียวยาวของหญิงสาวผู้เป็นเจ้านายเชิดคางรินรดาขึ้น บังคับให้สบตาที่ไร้ซึ่งความปรานี “โลกนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความถูกต้องหรอกค่ะรินรดา แต่มันขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์” เพลิงพายกระซิบชิดริมฝีปาก “คุณอยากเป็นคนดีในโลกที่กำลังจะล่มสลาย หรืออยากเป็นผู้ชนะที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดข้างกายฉัน? เลือกเอาเถอะค่ะ” รินรดาจ้องมองดวงตาคู่สวยที่เคยดูเหมือนจะโหยหาความจริงใจในยามค่ำคืนที่อยู่กันลำพัง แต่บัดนี้กลับเป็นดวงตาของนักล่าที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อทุกตัวที่ขวางหน้า หัวใจของรินรดาเต้นระรัว ความแค้นที่สั่งสมมาจากการสูญเสียครอบครัวถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้ง เธอรู้ดีว่านี่คือกับดัก แต่ถ้าหากเธอไม่ก้าวลงไปในหลุมพรางนี้ โอกาสที่จะเข้าถึงตัวการใหญ่ที่เป็นเป้าหมายสูงสุดของเธอก็จะหลุดลอยไปตลอดกาล “คุณต้องการกำจัดเธอ เพราะเธอเป็นก้างขวางคอแผนการรวมกิจการบริษัทลูก ใช่ไหมคะ?” รินรดากลั้นใจถาม เพลิงพายคลี่ยิ้มบาง แต่เป็นยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสันหลัง “คุณฉลาดกว่าที่ฉันคิดเยอะเลยนี่คะ... เอาล่ะ ในเมื่อคุณรู้แล้ว ก็ไปจัดการให้เรียบร้อย อย่าให้ฉันต้องใช้มาตรการรุนแรงกับคนที่ฉัน... เอ็นดู” คำว่า ‘เอ็นดู’ จากปากของเพลิงพายเปรียบเสมือนโซ่ตรวนที่ผูกมัดรินรดาไว้ รินรดาหมุนตัวกลับหลังหัน ทิ้งห้องทำงานนั้นไว้เบื้องหลังด้วยความรู้สึกที่แตกสลาย เธอเดินตรงไปยังห้องเอกสารลับ แสงไฟในโถงทางเดินยามค่ำคืนดูมืดมิดและน่าอึดอัด ทุกย่างก้าวที่เดินไปข้างหน้าเหมือนการเดินเข้าสู่ปากเหวแห่งบาป เมื่อถึงหน้าห้องของประธาน รินรดาสูดหายใจเข้าลึก มือที่สั่นเทาสั่นสะท้านวางเอกสารชุดนั้นลงบนโต๊ะไม้สักขัดเงา ความรู้สึกผิดทิ่มแทงหัวใจดั่งเข็มพันเล่ม เธอหันหลังกลับเตรียมจะเดินออกไป แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกลับดังขึ้นจากทางเดินด้านหลัง “รินรดา? ดึกป่านนี้แล้วมาทำอะไรในห้องท่านประธาน?” เสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น ‘คุณศิริลักษณ์’ หญิงสาวที่เธอถูกบังคับให้ทำลายชีวิต ดวงตาของศิริลักษณ์เบิกกว้างเมื่อเห็นเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะ ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงในทันที “นั่น... นั่นมันเอกสารลับเกี่ยวกับการยักยอกเงินกองทุนนี่! เธอเอามาไว้ที่นี่ได้ยังไง!” รินรดาหน้าถอดสี เธอถูกจับได้คาหนังคาเขาในสถานการณ์ที่ไม่มีวันแก้ตัวได้ ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นโครมคราม ทันใดนั้น เงาร่างของเพลิงพายก็ก้าวออกมาจากมุมมืดของโถงทางเดิน พร้อมกับรอยยิ้มที่ยากจะอ่านออก “อ้าว... ดูเหมือนฉันจะมาทันดูตอนจบของละครฉากสำคัญพอดีเลยนะคะ” เพลิงพายกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พลางเหลือบมองทั้งสองคนด้วยสายตาเฉยเมยราวกับกำลังดูละครเวทีที่เธอเป็นคนเขียนบทเองกับมือ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอหันไปมองเพลิงพายอย่างต้องการคำอธิบาย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการที่เพลิงพายหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดปุ่มเปิดใช้งานกล้องวิดีโอที่บันทึกเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบไว้ทั้งหมด “คุณคิดว่าฉันจะไว้ใจคนแปลกหน้าอย่างคุณง่ายๆ งั้นหรือคะ รินรดา?” เพลิงพายขยับยิ้มเย็น “ถ้าคุณอยากจะล้มฉัน คุณต้องเรียนรู้ให้เร็วกว่านี้... ว่าในออฟฟิศนี้ ไม่มีใครรอดพ้นจากเงาของฉันไปได้ แม้กระทั่งตัวคุณเอง” รินรดาก้าวถอยหลังจนชนเข้ากับโต๊ะประธาน ความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่จนตั้งตัวไม่ติด ในขณะที่ศิริลักษณ์จ้องมองมาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้นเคืองและผิดหวัง เพลิงพายก้าวเข้ามาหาเธอช้าๆ ก่อนจะโน้มตัวลงกระซิบที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังรู้สึกเหมือนตกลงไปในนรก “ทีนี้... บอกฉันสิคะ ว่าคุณจะเลือกอะไรระหว่างการเป็นแพะรับบาปให้ฉันแต่โดยดี หรือจะให้ฉันเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของคุณ ให้ทุกคนในตึกนี้รู้ว่า ‘เลขาสาวแสนดี’ คนนี้ แท้จริงแล้วคือใคร?” ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ไปพร้อมกับสการ์เล็ตโรสนะคะ