การตัดสินใจของเหยื่อ

กลิ่นหอมเย็นของชาอูหลงชั้นดีลอยวนอยู่เหนือโต๊ะประชุมวีไอพีชั้น 38 ทว่ามันกลับไม่สามารถกลบกลิ่นอายความกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างระหงของเพลิงพายได้เลยแม้แต่น้อย "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายมากนะ รินรดา" น้ำเสียงนั้นราบเรียบ เย็นเยียบ และทรงอำนาจจนทำให้คนที่ฟังรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนปากเหวลึก รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอนั่งหลังตรง มือเรียวใต้โต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา เบื้องหน้าเธอคือผู้บริหารสาวผู้กุมชะตากรรมของพนักงานทุกคนในเครือพี-กรุ๊ป แต่ในวินาทีนี้ เพลิงพายไม่ได้มองเธอเป็นแค่ลูกน้องอีกต่อไปแล้ว สายตาคู่นั้น—คมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ—กำลังจดจ้องทะลุทะลวงเข้ามาถึงก้นบึ้งของหัวใจ เสมือนกำลังจับผิดทุกรอยต่อของรอยยิ้มปลอมๆ ที่เธอเพียรสร้างขึ้นมาตลอดหลายสัปดาห์ รินรดาพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นตอนที่เอ่ยตอบ "ดิฉันไม่เข้าใจว่าท่านรองประธานหมายถึงอะไรค่ะ" "ไม่ต้องมาทำไขสืบหรอก" เพลิงพายลุกขึ้นช้าๆ ทรวงอกภายใต้เสื้อสูทตัดเข้ารูปกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจ เธอย่างสามขุมเข้ามาใกล้ เก้าอี้ของรินรดาถูกผลักถอยหลังเล็กน้อยด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่อีกฝ่ายจงใจสร้างขึ้น เพลิงพายโน้มตัวลงมา ใบหน้าสวยเฉี่ยวอยู่ห่างจากเธอเพียงไม่กี่คืบ จนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบป่าผสมกับความเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ "เอกสารบัญชีลับของบริษัทสาขาชลบุรี... ไปโผล่อยู่ในมือของคุณอรรถพลได้อย่างไร ทั้งๆ ที่รหัสผ่านเข้าถึงฐานข้อมูลนั้น มีแค่ฉัน... และคนสนิทจริงๆ เท่านั้น" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ชื่อ ‘คุณอรรถพล’ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของเพลิงพาย ทำให้โลกทั้งใบหมุนเคว้ง ภาพความทรงจำเมื่อคืนก่อนย้อนกลับมาในหัว ชายผู้เปรียบเสมือนผู้มีพระคุณ คอยหยิบยื่นความช่วยเหลือให้เธอและครอบครัวในวันที่ล้มละลายจากฝีมือของตระกูลเพลิงพาย... แต่อรรถพลคนนั้น ไม่ใช่แค่คนใจดีธรรมดา เขากำลังใช้เธอเป็นหมากตัวหนึ่งเพื่อโค่นลลังค์ของเพลิงพาย และเมื่อครู่ สายตานิ่งสนิทที่อรรถพลมองเธอมันไม่ใช่สายตาของความเมตตา แต่มันคือสายตาของ ‘นักล่า’ ที่พร้อมจะเขี่ยเธอทิ้งทันทีที่หมดประโยชน์ หรือแม้แต่กำจัดทิ้งหากเธอเริ่มทำตัวมีปัญหา แต่สิ่งที่ทำให้รินรดาตระหนักความจริงอันน่าสะพรึงกลัวในตอนนี้ยิ่งกว่า ก็คือ— *เพลิงพายรู้ทันที* ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่แค่ผู้บริหารสายตาดุร้ายในออฟฟิศ แต่เพลิงพายรู้ความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของเธอ รู้กระทั่งว่าเอกสารชิ้นไหนถูกส่งต่อไปให้ใคร และที่น่ากลัวที่สุดคือ เพลิงพายรู้ว่าเธอ ‘เข้ามาเพื่ออะไร’ ตั้งแต่แรกแล้ว! "คุณคิดจะใช้คุณอรรถพลมาเป็นโล่กำบังให้คุณเหรอ รินรดา?" เพลิงพายกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู น้ำเสียงนั้นเย้ายวนแต่กลับทำให้ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "น่าเสียดายนะ... ที่หมากบนกระดานตัวนี้ คุณเดินพลาดตาใหญ่เสียแล้ว" "ท่านรอง..." รินรดาเค้นเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น เมื่อความจริงเริ่มกัดกินความมั่นใจที่เธอสะสมมานานนับปี ครอบครัวของเธอพังทลายเพราะพ่อของเพลิงพาย เธอมาที่นี่เพื่อแก้แค้น เพื่อทวงคืนทุกอย่าง แต่ตอนนี้เธอกลับพบว่า ตัวเองเป็นเพียงมดปลวกที่กำลังไต่อยู่บนฝ่ามือของราชสีห์ ที่ยอมให้ไต่เล่นก็เพราะมันยังสนุกอยู่เท่านั้น เพลิงพายผละตัวออกไปช้าๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุขเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความเย้ยหยันและความว่างเปล่าที่น่ากลัว "ฉันให้โอกาสคุณเลือกอีกครั้ง..." เพลิงพายหันหลังกลับไปมองวิวยามค่ำคืนของมหานครผ่านกระจกใสบานยักษ์ "จะยอมเป็น ‘มือขวา’ ที่ภักดีของฉันแต่โดยดี... หรือจะปล่อยให้คุณอรรถพลเขี่ยคุณทิ้งเมื่อหมดค่า เหมือนที่เขาเคยทำกับครอบครัวของคุณเมื่อสิบปีก่อนกันแน่?" คำพูดประโยคสุดท้ายพุ่งเข้าปะทะโสตประสาทของรินรคาราวกับสายฟ้าฟาด ความลับที่เธอเก็บซ่อนไว้ ความเจ็บปวดที่เธอแบกรับ เพลิงพายล่วงรู้มันทั้งหมด... และที่สำคัญที่สุด ประโยคที่ว่า *'เหมือนที่เขาเคยทำกับครอบครัวของคุณเมื่อสิบปีก่อน'* กำลังเขย่าขวัญรินรดาจนแทบยืนไม่อยู่ ความจริงที่เธอเชื่อมาตลอดชีวิตว่าใครคือผู้ทำลายครอบครัวเธอกำลังพังทลายลง หรือแท้จริงแล้ว... คนที่เธอควรแก้แค้นไม่ใช่เพลิงพาย? ในเสี้ยววินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากเอ่ยถามความจริง ประตูห้องประชุมวีไอพีก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ แปะ... แปะ... แปะ... "เล่นละครกันจบหรือยังครับ คุณเพลิงพาย... และเด็กน้อยผู้แสนน่าสงสารของผม" รินรดาเบิกตากว้างเมื่อหันไปมองผู้ที่มาใหม่ หัวใจร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและอินไปกับเกมเชือดเฉือนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ - สการ์เล็ตโรส