กลิ่นน้ำหอมที่ปลุกเร้า

“ถ้าจะสำรวจกล้องวงจรปิดให้ละเอียดกว่านี้ ฉันแนะนำให้คุณไปขอยืมรีโมทคอนโทรลจากฝ่ายไอที แทนที่จะยืนตัวสั่นทำท่าเหมือนหนูติดจั่นอยู่กลางห้องทำงานฉันแบบนี้” เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังมาจากเงามืดด้านหลังโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวยักษ์ รินรดาสะดุ้งสุดตัว ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปตามสันหลังเมื่อตระหนักว่าเธอมัวแต่พะวงกับไฟสีแดงจากเลนส์กล้องจนลืมระวังตัว ร่างสูงโปร่งของเพลิงพายลุกขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบที่ขับเน้นทรวดทรงสง่างามทว่าเย่อหยิ่ง ดวงตาคู่คมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินราคาชีวิตที่เธอเพิ่งเอาเข้ามาเสี่ยงในถ้ำเสือ รินรดาพยายามควบคุมลมหายใจให้เป็นปกติ เธอสูดอากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศเข้าไปลึกๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้า มือที่ถือเอกสารรายงานการประชุมกำแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด “ฉันไม่ได้กำลังสำรวจกล้องค่ะคุณเพลิงพาย แค่แปลกใจว่าทำไมผู้บริหารระดับสูงถึงต้องติดตั้งระบบรักษาความปลอดภัยหนาแน่นขนาดนี้ ในเมื่อพนักงานทุกคนที่นี่ก็ดู... ไว้ใจได้” รินรดาโต้กลับ เสียงของเธอเรียบเรื่อยทว่าซ่อนความนัยที่คมกริบไว้ใต้ความสุภาพ เพลิงพายหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความเงียบ เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานออกมา กลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวโชยปะทะจมูกรินรดาทันที มันไม่ใช่กลิ่นดอกไม้หวานเลี่ยนแบบผู้หญิงทั่วไป แต่มันคือกลิ่นไม้หอมผสมเครื่องเทศที่ให้ความรู้สึกเซ็กซี่ ดุดัน และอันตรายเหมือนกับเจ้าของ “ความไว้ใจคือสินค้าที่ฟุ่มเฟือยที่สุดในบริษัทนี้” เพลิงพายก้าวเข้ามาประชิดจนรินรดาต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว จนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องที่ปูด้วยวอลเปเปอร์สีเทาเข้ม “โดยเฉพาะกับคนที่เพิ่งเข้ามาใหม่... และดูเหมือนจะมีความลับซ่อนอยู่ในดวงตาคู่สวยนั่นตั้งแต่วันแรก” เพลิงพายยกมือขึ้น ไล้ปลายนิ้วไปตามแนวสันกรามของรินรดาอย่างเชื่องช้า สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับขนนกแต่กลับทำให้รินรดารู้สึกเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น เธอไม่หลบสายตา แม้ในใจจะเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมานอกอก นี่คือความเสี่ยงที่เธอคำนวณไว้แล้ว แต่ความกดดันที่เพลิงพายสร้างขึ้นนั้นเหนือกว่าที่เธอคาดคิดไปไกล “คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่?” รินรดากระซิบถาม ลมหายใจอุ่นๆ รินรดที่ใบหน้าของคนตรงหน้า “เกมที่คนแพ้จะไม่มีวันได้โอกาสแก้ตัว” เพลิงพายขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน รินรดาได้กลิ่นน้ำหอมนั้นชัดเจนขึ้น มันมัวเมาและปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวเธอให้ตื่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด “แต่ก็นะ... ฉันอาจจะใจดีพอที่จะให้โอกาสคนที่ฉัน ‘สนใจ’ ได้เล่นต่ออีกสักพัก” มือเรียวยาวของเพลิงพายเลื่อนลงมาคว้าเอกสารจากมือรินรดา ก่อนจะปัดมันทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เอกสารแผ่นสำคัญกระจายเกลื่อนพรม แต่ไม่มีใครสนใจมันอีกต่อไป สายตาของทั้งคู่ยังคงตรึงติดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร รินรดาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากร่างกายของเพลิงพายที่ข่มขวัญเธอ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รับรู้ได้ถึงความสั่นไหวบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในแววตาคู่คมนั้น เพลิงพายโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างใบหู เสียงนั้นแหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูด “อย่าพยายามสืบหาความจริงที่มันจะเผาไหม้คุณจนไม่เหลือแม้แต่ซาก... รินรดา” รินรดาตัวแข็งทื่อ เธอไม่ได้บอกชื่อเล่นให้ใครในบริษัทนี้รู้มาก่อน นอกเสียจากชื่อในทะเบียนประวัติที่เป็นทางการเท่านั้น! ก่อนที่รินรดาจะทันได้โต้ตอบ ประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ สองสาวหันขวับไปมองพร้อมกัน ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานยืนหอบหายใจอยู่ที่หน้าประตู มือของเขาสั่นระริกขณะชี้มาที่พวกเธอด้วยความโกรธจัด “คุณเพลิงพาย! ข้อมูลในพอร์ตการลงทุนลับถูกแฮ็ก... และร่องรอยทั้งหมดมันย้อนกลับมาที่ IP Address ในห้องทำงานของคุณ!” ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องในเสี้ยววินาที เพลิงพายปรายตามองรินรดาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปเป็นเย็นชาและเด็ดขาดในทันที ในขณะที่รินรดาหัวใจแทบหยุดเต้น... เธอไม่ได้ทำ แต่แผนการที่วางไว้กำลังจะพังพินาศเพราะใครบางคนต้องการให้เธอเป็นแพะรับบาปในวินาทีนี้! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนนี้ในทุกตอนค่ะ - สการ์เล็ตโรส