วันแรกที่นรกเรียกหา

"ถ้าคุณคิดจะมาเพื่อเกาะกินบารมีบริษัทผมแนะนำให้เดินกลับออกไปทางเดิม ก่อนที่ค่าแท็กซี่จะแพงกว่าค่าจ้างรายวันของคุณ" น้ำเสียงเรียบเฉยแต่บาดลึกของเลขาส่วนตัวดังขึ้น ท่ามกลางเสียงพิมพ์งานที่หยุดชะงักลงราวกับนัดกันไว้ รินรดายืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ใจกลางออฟฟิศชั้นบนสุด เธอไม่ได้ขยับตัวตามคำขู่ แต่กลับค่อยๆ ผ่อนลมหายใจ ปรับสายตาให้ดูอ่อนน้อมก่อนจะส่งยิ้มบางที่ซ่อนความเย็นเยียบไว้ข้างใน "ดิฉันไม่ได้มาเพื่อเกาะกินใครค่ะคุณมินตรา" รินรดาเอ่ยเสียงนิ่ง ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันจากพนักงานรอบข้างที่จับจ้องมาเหมือนเธอกำลังเดินเข้าสู่แดนประหาร "ดิฉันมาที่นี่เพื่อทำในสิ่งที่คนอื่นไม่กล้าทำ... และเพื่อพิสูจน์ว่าตำแหน่งที่ว่างอยู่ ไม่ได้ต้องการแค่คนประจบสอพลอ" เสียงซุบซิบดังขึ้นทันที ดั่งมดที่แตกฮือ รินรดาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามา แต่นั่นไม่ใช่ความกลัว มันคือความสะใจ เธอเห็นกองเอกสารที่วางอยู่ตรงหน้า—มันคือกองเพลิงที่เพลิงพายทิ้งไว้ให้ผู้มาใหม่ได้จัดการแทนการต้อนรับ ในวินาทีนั้น บานประตูไม้โอ๊คขนาดใหญ่ที่อยู่ด้านหลังสุดก็เปิดออกอย่างไร้เสียง ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที อุณหภูมิในห้องดูเหมือนจะลดต่ำลงหลายองศาเมื่อร่างสูงโปร่งของ 'เพลิงพาย' ก้าวออกมาในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท เส้นผมสีเข้มดัดลอนเล็กน้อยทิ้งตัวลงปรกไหล่ ใบหน้าที่เรียบเฉยนั้นงดงามจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้บุกรุกหน้าใหม่ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ราวกับนักล่าที่กำลังตัดสินใจว่าจะเล่นสนุกกับเหยื่อตัวนี้อย่างไรดี "เสียงดังไปถึงห้องทำงานฉัน" เพลิงพายเอ่ยขึ้นสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังจนคนทั้งแผนกต้องก้มหน้าหลบสายตา "คุณคือพนักงานใหม่ที่ HR เพิ่งรับเข้ามางั้นสินะ" เพลิงพายเดินตรงเข้ามาหารินรดา ระยะห่างลดลงจนรินรดาได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่เย็นเยือกและเย้ายวนในคราวเดียวกัน สายตาของเพลิงพายไล่มองรินรดาตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่ใช่ด้วยสายตาชื่นชม แต่ด้วยสายตาที่กำลังประเมิน 'ราคา' ของสินค้าชิ้นหนึ่ง "ค่ะ ดิฉันรินรดา" เธอตอบ พยายามควบคุมจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเคียดแค้นที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ครอบครัวของเธอเคยถูกผู้หญิงคนนี้บดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี และวันนี้ เธอกลับมายืนอยู่ตรงนี้ ในฐานะเงาที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างที่เพลิงพายครอบครอง "รินรดา..." เพลิงพายทวนชื่อช้าๆ มุมปากยกยิ้มที่ดูราวกับรอยแยกบนพื้นน้ำแข็ง "ชื่อดูอ่อนหวานเกินกว่าจะมาอยู่ในสนามรบแบบนี้ แต่เอาเถอะ ถ้าคุณอยากจะพิสูจน์ตัวเองนัก ก็เริ่มจากงานกองนี้ให้เสร็จก่อนเที่ยง" เพลิงพายวางแฟ้มเอกสารหนาปึ้กปึกหนึ่งลงบนโต๊ะทำงานของรินรดาด้วยแรงที่มากพอจะทำให้โต๊ะสั่นสะเทือน มันคืองานบัญชีที่ซับซ้อนเกินกว่าคนธรรมดาจะทำเสร็จได้ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง รอยยิ้มเยาะเย้ยของมินตราและคนอื่นๆ ปรากฏชัดขึ้นอีกครั้ง "ถ้าทำไม่ได้..." เพลิงพายโน้มตัวลงมาใกล้ข้างหูของรินรดา กระซิบเสียงแผ่วแต่ทรงเสน่ห์จนขนลุกชัน "ก็ไสหัวไปซะ อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าคุณอีกเป็นครั้งที่สอง" รินรดาไม่ได้สั่นไหว เธอหันไปสบตาคู่สวยนั้นอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวคว้าแฟ้มเอกสารมาถือไว้แน่น ความแค้นในใจถูกหล่อหลอมให้กลายเป็นเชื้อเพลิงชั้นดี เธอรู้ดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกของเกมหมากรุกที่เดิมพันด้วยชีวิต "ตกลงค่ะคุณเพลิงพาย" รินรดาตอบพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "แต่ดิฉันหวังว่า... เมื่อถึงเวลาเที่ยงตรง คุณจะไม่ผิดคำพูดที่ว่าจะยอมรับดิฉันเข้าทำงานอย่างเป็นทางการ" เพลิงพายชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบวูบไหวราวกับถูกท้าทาย เธอเหยียดยิ้มก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่ประตูห้องทำงานของตนเอง แต่ก่อนจะก้าวเข้าสู่ความมืดมิดภายในนั้น เพลิงพายก็หยุดกะทันหันแล้วพูดทิ้งท้าย "ฉันไม่เคยแพ้ใคร... และฉันก็ไม่เคยปรานีใครด้วย" เมื่อประตูห้องปิดสนิทลง รินรดาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ท่ามกลางสายตาที่มองมาอย่างสมเพช เธอเปิดแฟ้มเอกสารหน้าแรกขึ้นมา แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏอยู่ใต้กระดาษแผ่นบนสุดกลับไม่ใช่ตัวเลขทางบัญชีที่ควรจะเป็น แต่มันคือรูปถ่ายใบเก่าที่ซีดจางของพ่อเธอที่เสียชีวิตไปเมื่อสิบปีก่อน พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจงด้วยหมึกสีแดงฉานว่า... *‘ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกสาวผู้แพ้’* รินรดาตัวชาไปทั้งร่าง มือที่ถือกระดาษสั่นเทา เธอเงยหน้าขึ้นมองกล้องวงจรปิดมุมห้องที่กะพริบแสงสีแดงเบาๆ ราวกับกำลังส่งยิ้มให้เธอ... เพลิงพายไม่ได้แค่รู้ว่าเธอเป็นใคร แต่ผู้หญิงคนนี้กำลังเล่นสนุกกับเธอตั้งแต่วันแรกที่เธอก้าวเท้าเข้ามา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเป็นสักขีพยานในวันแรกของสงครามครั้งนี้กับสการ์เล็ตโรสนะคะ