ความลับในแฟ้มลับ

“ถ้าคุณยังไม่อยากให้ชีวิตที่เหลือต้องไปจบลงที่ห้องขัง ก็ถอยออกไปซะ รินรดา” น้ำเสียงของเพลิงพายราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่กรีดผ่านความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหรา ร่างสูงโปร่งของผู้บริหารสาวไม่ได้ขยับหนีจากการรุกรานทางสายตา แม้รินรดาจะโน้มตัวลงมาจนแผ่นอกเกือบจะสัมผัสกับขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คเนื้อดี กลิ่นน้ำหอมกลิ่นกุหลาบผสมกลิ่นอายเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศอบอวลอยู่รอบตัวพวกเขา รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอส่งยิ้มที่ปรุงแต่งขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ มือเรียวสวยเลื่อนไปแตะขอบแฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่วางอยู่เบื้องหน้าเพลิงพายอย่างถือวิสาสะ “ชีวิตที่เหลือของฉันมันพังไปตั้งแต่สิบปีก่อนแล้วค่ะ คุณเพลิงพาย” รินรดากระซิบ น้ำเสียงของเธอสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ “คุณคิดว่าการที่ฉันยอมทนอยู่ใต้เงาของคุณ เพื่อมาเป็นเบี้ยหมากรุกให้คุณเหยียบย่ำเล่น... มันคุ้มค่าพอที่จะแลกกับความจริงที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มนี้ไหม?” เพลิงพายหรี่ตาลง แววตาคมกริบจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาวตรงหน้า ที่นั่นไม่มีความกลัว มีเพียงความแค้นที่สุมรุมราวกับเปลวเพลิงที่รอวันเผาผลาญ เพลิงพายหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความสดใส แต่กลับแฝงไปด้วยความเย้ายวนที่น่าขนลุก “ความแค้นทำให้คนเราโง่เขลา... รินรดา เธอคิดว่าเธอกำลังเล่นเกมอยู่เหรอ? ผิดแล้ว ที่นี่ไม่มีเกม มีแต่ผู้ล่ากับเหยื่อ และเธอก็ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง เธอเป็นแค่รอยเปื้อนที่ฉันยังไม่ได้เช็ดออก” เพลิงพายโน้มตัวเข้าหาอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมหวานของนางพญาคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของรินรดาจนลมหายใจสะดุด มือเรียวของเพลิงพายบีบเข้าที่คางของหญิงสาวแน่น บังคับให้เธอต้องสบตาตรงๆ “ถ้าอยากได้นัก ก็เอาไป” เพลิงพายปล่อยมือออกอย่างกะทันหัน แล้วผลักแฟ้มเอกสารนั้นไปตรงหน้า “แต่จำไว้ ถ้าเปิดมันแล้ว เธอจะไม่มีวันหันหลังกลับไปใช้ชีวิตธรรมดาๆ ของตัวเองได้อีก” รินรดาสะกดกลั้นความตื่นเต้นที่เต้นระรัวในอก มือของเธอสั่นน้อยๆ ขณะหยิบแฟ้มนั้นขึ้นมา เธอรู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวและอาจเป็นโอกาสสุดท้าย หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเมื่อมองเห็นตราสัญลักษณ์ลับของบริษัทแม่ที่ใช้ฟอกเงินข้ามชาติ ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเดียวที่สามารถลากคอเพลิงพายเข้าคุกได้ ในจังหวะที่สายตาของเธอจดจ้องกับตัวเลขและรายชื่อบริษัทนอมินีที่เรียงรายอยู่ นิ้วมือของเธอก็รีบหยิบแฟลชไดรฟ์ขนาดจิ๋วออกจากช่องลับในกระโปรงทำงาน เสียบเข้ากับพอร์ตลับหลังแฟ้มที่เธอแอบดัดแปลงมาอย่างดี แถบสถานะการคัดลอกข้อมูลสีเขียวค่อยๆ วิ่งช้าๆ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เพลิงพายเปิดทิ้งไว้ มันเป็นนาทีที่บีบคั้นหัวใจที่สุดในชีวิต *‘อีก 20 เปอร์เซ็นต์... 30 เปอร์เซ็นต์... ขอร้องล่ะ’* เพลิงพายลุกขึ้นเดินไปที่ตู้ไวน์ด้านหลัง เสียงรินไวน์ลงแก้วคริสตัลดังใสท่ามกลางความเงียบที่กดดัน “เธอดูร้อนรนนะ รินรดา กลัวเหรอ? หรือว่าข้อมูลพวกนั้นมันน่ากลัวกว่าที่คิด?” “ฉันไม่ได้กลัวความจริง” รินรดาตอบพลางจ้องเข็มเปอร์เซ็นต์ที่กำลังเลื่อนถึง 80 เปอร์เซ็นต์ “ฉันแค่รังเกียจคนที่ใช้มันเป็นเครื่องมือทำลายครอบครัวคนอื่น” เพลิงพายหันกลับมาพร้อมแก้วไวน์ในมือ ดวงตาสีเข้มคู่นั้นกวาดมองพฤติกรรมผิดสังเกตของพนักงานสาว รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก “เธอรู้ไหมว่าระบบรักษาความปลอดภัยของออฟฟิศนี้... พัฒนาโดยคนที่ฉันจ่ายเงินให้แพงที่สุดในโลก” หัวใจของรินรดากระตุกวูบ เมื่อเสียงสัญญาณเตือนภัยเบาๆ ดังขึ้นจากเครื่องดักสัญญาณในกระเป๋าเสื้อของเธอ “85 เปอร์เซ็นต์...” รินรดาสวดภาวนาในใจ “ฉันไม่ได้จ้างเธอมาเพื่อทำงานเอกสารทั่วไป” เพลิงพายเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ ทีละก้าวเหมือนเสือที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม “แต่ฉันจ้างเธอมา... เพื่อทดสอบว่าหนอนบ่อนไส้อย่างเธอ จะมีฝีมือสมกับที่ฉันเคยเอ็นดูบ้างไหม” ทันใดนั้น เสียงประตูห้องทำงานถูกเคาะอย่างรุนแรง ตามมาด้วยเสียงของกรวีร์ที่ดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนใจ “คุณเพลิงพายครับ! เกิดความผิดปกติในเซิร์ฟเวอร์หลัก มีการพยายามเข้าถึงฐานข้อมูลลับจากห้องทำงานของคุณ!” รินรดาตัวแข็งทื่อ การคัดลอกหยุดนิ่งที่ 98 เปอร์เซ็นต์! เพลิงพายไม่ได้หันไปมองประตู เธอจ้องมองรินรดาด้วยสายตาที่ลุ่มลึกและคาดเดาไม่ได้ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากอยู่ห่างจากใบหูของหญิงสาวเพียงไม่กี่มิลลิเมตร “ถ้าเธอคิดจะเล่นกับไฟ รินรดา...” เพลิงพายกระซิบเสียงต่ำพร่า “เธอก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกมันแผดเผาจนไม่เหลือซาก” มือของเพลิงพายเอื้อมมาปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ลงอย่างแรงก่อนที่แถบสีเขียวจะถึงจุดหมายเพียงเศษเสี้ยววินาที รินรดาช็อกจนตัวชา แต่ก่อนที่เธอจะได้ขยับตัว เพลิงพายก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่นแล้วดึงตัวเข้ามาในอ้อมกอดกะทันหัน ขณะที่กรวีร์ผลักประตูห้องเข้ามาพร้อมกับทีมรักษาความปลอดภัย ภาพที่กรวีร์เห็นคือเพลิงพายกำลังกอดรินรดาไว้แน่นในท่าที่ดูเหมือนการหยอกเย้ากันอย่างเร่าร้อนกลางห้องทำงาน “ขอโทษครับคุณเพลิงพาย... ผม...” กรวีร์ชะงักกึก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดหวั่นที่เห็นเจ้านายสูงสุดกำลังกอดกับพนักงานที่เขาสงสัย เพลิงพายปรายตามองกรวีร์ด้วยสายตาเย็นชาที่ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง “ออกไป... แล้วอย่าให้ฉันเห็นใครกล้าขัดจังหวะความเป็นส่วนตัวของฉันอีก โดยเฉพาะถ้าแค่เรื่องระบบล่มกระจอกๆ แบบนี้” “แต่ข้อมูล...” กรวีร์พยายามท้วง “ฉันบอกให้ ออกไป!” เพลิงพายตวาดเสียงกร้าว เมื่อกรวีร์ล่าถอยไปอย่างเสียไม่ได้ เพลิงพายก็ปล่อยตัวรินรดาออก แรงบีบที่ข้อมือทิ้งรอยแดงไว้ชัดเจน รินรดายืนหอบหายใจด้วยความตื่นตระหนก แต่แล้วเพลิงพายก็หยิบแฟลชไดรฟ์ที่เสียบค้างอยู่ออกมา แล้วโยนลงบนโต๊ะด้วยท่าทีเฉยเมย “เอาไปสิ” เพลิงพายพูดพลางจิบไวน์ “ข้อมูลที่เหลืออีก 2 เปอร์เซ็นต์นั่น... มันอยู่ในหัวฉันต่างหาก” รินรดามองแฟลชไดรฟ์นั้นด้วยสายตาว่างเปล่า ความจริงที่เธอเพิ่งค้นพบคือ เพลิงพายรู้มาโดยตลอด... และการที่เธอรอดมาได้จนถึงตอนนี้ ก็เพราะเพลิงพายสนุกที่ได้เห็นเธอพยายามตะเกียกตะกายในหลุมที่ขุดไว้ให้เอง “พรุ่งนี้... มาพบฉันที่ห้องนี้อีกครั้ง” เพลิงพายเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “แต่คราวนี้... อย่าลืมเตรียมเหตุผลมาแก้ตัวด้วยล่ะ ว่าทำไมฉันถึงไม่ควรส่งเธอเข้าคุกตั้งแต่วินาทีนี้” รินรดาเม้มปากแน่น ความโกรธแค้นแล่นริ้วไปทั่วร่างเมื่อตระหนักว่าเธอกำลังกลายเป็น 'ของเล่น' ที่เพลิงพายตั้งใจเก็บไว้ทรมานเล่น แต่ในจังหวะที่เธอหันหลังจะเดินออกจากห้อง ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้งโดยบุคคลที่เธอไม่อยากพบที่สุด ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานก้าวเข้ามาพร้อมกับเอกสารหมายจับในมือ รินรดาหน้าถอดสีเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่เพลิงพายเพิ่งกระซิบชื่อผ่านวิทยุสื่อสารเมื่อครู่ “คุณเพลิงพายครับ... เราพบหลักฐานการโอนเงินเข้าบัญชีรินรดาจากบริษัทคู่แข่งเรียบร้อยแล้วครับ” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเร่าร้อนครั้งนี้ สการ์เล็ตโรส