อดีตที่ตามหลอกหลอน

“ถอยไปให้พ้นหน้าประตูเดี๋ยวนี้ รินรดา” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยอำนาจสั่งการดังขึ้นจากหน้าบานประตูห้องทำงานที่ล็อกสนิท รินรดาตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอเต้นรัวแรงราวกับจะหลุดออกมาจากอก ความสับสนตีรวนอยู่ในมโนภาพ เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกทีทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดไปชั่วขณะ มือเรียวบางของรินรดาสั่นระริกขณะที่คว้าเอกสารสำคัญบนโต๊ะทำงานของเพลิงพายมาซุกซ่อนไว้ใต้กระโปรงทำงานทรงสอบอย่างลนลาน เธอรู้ดีว่านี่คือความตาย... ไม่ใช่ในเชิงกายภาพ แต่เป็นเชิงความเชื่อมั่นที่เธออุตส่าห์สร้างมาตลอดหลายเดือน *แกร๊ก...* กลอนประตูถูกปลดออกโดยใช้คีย์การ์ดมาสเตอร์ รินรดาตัดสินใจทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเพลิงพาย แล้วแสร้งทำเป็นหยิบแฟ้มงานขึ้นมาดูด้วยความสงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้เหงื่อกาฬจะผุดพรายตามไรผม ประตูเปิดออก... ทว่าไม่ใช่เพลิงพายที่ก้าวเข้ามา แต่เป็นกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเทาเข้มห้าคน นำโดยชายวัยกลางคนที่รินรดาจำได้ดีว่าเป็นมือขวาที่ไว้ใจที่สุดของตระกูลอัครเดโชชัย “คุณรินรดาคะ... ท่านประธานต้องการพบคุณที่ห้องนิรภัยชั้นใต้ดิน” ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้อารมณ์ ทว่าดวงตาที่จับจ้องมานั้นราวกับจะคว้านไส้เธอออกมาดูว่าซ่อนอะไรไว้หรือไม่ ทว่าในวินาทีที่รินรดาจะขยับตัวลุกขึ้น ภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวไปอย่างประหลาด... กลิ่นน้ำหอมราคาแพงในห้องทำงานหรูหราจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นไหม้ของกระดาษและเสียงตะโกนก้องของมารดาในความทรงจำที่เธอพยายามลบเลือน *“ไม่! อย่าเผาเอกสารพวกนั้น! ถ้าหลักฐานนี้หายไป พ่อของลูกจะไม่ได้รับความเป็นธรรม!”* ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้าสู่สมอง รินรดาหลับตาแน่น หูของเธออื้ออึง เสียงกระจกแตกกระจายในคืนวันนั้นเมื่อสิบปีก่อนดังขึ้นมาอีกครั้ง ครอบครัวของเธอที่เคยอบอุ่นแตกสลายลงในกองเพลิงเพียงเพราะความโลภของบริษัทเพลิงพาย ความจริงที่ว่าพ่อของเธอไม่ได้ทำบัญชีผิดพลาด แต่ถูก ‘จัดฉาก’ โดยใครบางคนที่นั่งอยู่บนจุดสูงสุดของตึกระฟ้านี้ “รินรดา! คุณได้ยินที่ผมพูดไหม?” เสียงของชายในชุดสูทกระชากเธอกลับสู่ความเป็นจริง รินรดาลืมตาขึ้น ดวงตาคู่สวยสั่นไหวด้วยความเคียดแค้นที่พยายามกดทับเอาไว้ เธอยันตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนมุมปากโดยไม่ตั้งใจ “ได้ยินค่ะ... ฉันกำลังไป” ระหว่างที่เดินตามกลุ่มคนเหล่านั้นไปตามทางเดินยาวที่เงียบเชียบ รินรดาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของเอกสารที่แนบติดอยู่กับต้นขา ความลับนั้น... ความลับที่จะทำให้เพลิงพายต้องร่วงหล่นจากบัลลังก์ที่เธอภาคภูมิใจ เธอจำคำพูดของเพลิงพายในวันที่เราใกล้ชิดกันในห้องทำงานส่วนตัวได้ดี *‘คนอย่างเธอ รินรดา... ถ้าวันหนึ่งฉันรู้ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อฉัน แต่เพื่อทำลายฉัน เธอคิดว่าฉันจะทำอย่างไรกับเธอดี?’* รินรดาเดินผ่านกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของเธอ เธอไม่ได้เห็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดา แต่เห็นหญิงสาวที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างให้สิ้นซาก แม้จะต้องแลกด้วยหัวใจของตัวเองที่เริ่มเต้นผิดจังหวะยามเมื่อนึกถึงใบหน้าสวยสง่าแต่เย็นชาของเพลิงพายก็ตาม เมื่อถึงหน้าห้องนิรภัยชั้นใต้ดินที่บรรยากาศกดดันกว่าทุกที่ ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ก็เปิดออกช้าๆ ภายในนั้นมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากจอคอมพิวเตอร์นับสิบตัวที่เพลิงพายนั่งจ้องมองอยู่ ท่าทางของเธอสงบนิ่งราวกับรูปปั้นเทพธิดาที่ไร้หัวใจ “มาแล้วเหรอ รินรดา” เพลิงพายหมุนเก้าอี้กลับมา ใบหน้าสวยคมนั้นงดงามจนน่าใจหาย แววตาของเธอดูลึกซึ้งและยากจะหยั่งถึง “รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเรียกเธอมาที่นี่?” รินรดานิ่งเงียบ หัวใจของเธอแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นว่าบนโต๊ะของเพลิงพายมีกล่องไม้ใบเก่า... กล่องใบเดียวกับที่พ่อของเธอเคยกอดไว้ก่อนจะถูกพรากตัวไป “ฉันไม่ได้เรียกมาเพื่อให้เธอสารภาพความผิด... แต่ฉันเรียกมาเพื่อให้ดูอะไรบางอย่างที่เธออาจจะยังไม่รู้ เกี่ยวกับคืนที่ครอบครัวของเธอต้องกลายเป็นเหยื่อสังเวยในแผนการของคนอื่น” เพลิงพายยื่นมือออกมาราวกับจะเชื้อเชิญ รินรดาก้าวเข้าไปหาด้วยความสับสน ความโกรธแค้นในใจเริ่มร้าวรานเมื่อเห็นแววตาของเพลิงพายที่ดู ‘เจ็บปวด’ อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ก่อนจะทำลายฉัน รินรดา... อ่านนี่เสียก่อน แล้วเธอจะรู้ว่าฆาตกรที่แท้จริง ไม่ได้มีแค่คนในตระกูลฉัน... แต่เป็นคนใกล้ตัวที่เธอไว้ใจมากที่สุดในตอนนี้” เพลิงพายเปิดกล่องไม้นั้นออก เผยให้เห็นจดหมายที่เขียนด้วยลายมือของผู้เป็นพ่อของรินรดา แต่มันไม่ได้จ่าหน้าถึงเธอ... มันจ่าหน้าถึง ‘บุคคลที่สาม’ ที่ทั้งสองคนรู้จักดี! รินรดารับจดหมายฉบับนั้นมา มือของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ เมื่ออ่านบรรทัดสุดท้าย ความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เงาออฟฟิศแห่งนี้ก็พังทลายลง พร้อมกับความรู้สึกที่ว่า... เธออาจกำลังเดินเข้าสู่หลุมพรางที่ลึกและอันตรายกว่าที่เคยจินตนาการไว้หลายเท่าตัว เพราะคนที่อยู่เบื้องหลังความตายของครอบครัวเธอ... คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเพลิงพายในวินาทีนี้เอง! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้สการ์เล็ตโรสเสมอมานะคะ