หมากกระดานแรก

กลิ่นอายอันเย้ายวนดั่งดอกไม้มรณะของของเหลวสีดำสนิทภายในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามลายครามไม่ได้ทำให้ซูเหม่ยหลินสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ปลายนเรียวยาวที่ซ่อนอยู่ภายใต้แขนเสื้อผ้าไหมแพรต่วนปັກดิ้นเงินลายเมฆาลอยล่อง ขยับเข้าหาถ้วยยาพิษมקกว่าเดิมเพียงนิด สะท้อนความเยือกเย็นที่หล่อหลอมขึ้นมาจากความตายในอดีตชาต "ทรงคิดว่าหม่อมฉันจะกล้าดื่มมันลงไปจริงๆ หรือเพคะ หลวนเฟยอ๋อง" น้ำเสียงหวานใสแต่ราบเรียบดั่งผิวน้ำในบึงลึกเอื้อiขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดของหอสมุดหลวงยามราตรี แสงจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องลอดผ่านบานหน้าต่างแกะสลักลวดลายวิจิตร ทาบทับลงบนร่างสูงสง่าในอาภรณ์สีนิลสนิทของบุรุษผู้ได้ชื่อว่าเป็นอสุรกายทมิฬแห่งกองทัพพายัพ หลวนเฟยอ๋องไม่ได้ขยับพระองค์ไปไหน นัยน์ตาคู่นคมกริบดั่งเหยี่ยวป่าทอประกายลึกล้ำยากหยั่งถึง ขณะที่พระหัตถ์ข้างที่ถือถ้วยยาพิษไว้ค่อยๆ ลดต่ำลง วางกลับลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง "เจ้าไม่กล้าดื่มหรอก... เพราะเป้าหมายของเจ้าไม่ใช่ความตาย แต่คือการลากคอพวกมันทั้งหมดลงมาจากบัลลังก์ที่เน่าเฟะต่างหากเล่า เหม่ยหลิน" สุรเสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าหยอกแกมชื่นชมดังขึ้นในความมืด หลวนเฟยอ๋องก้าวเข้าไปใกล้สตรีตรงหน้าทีละน้อย กลิ่นอายบุรุษอันทรงอำนาจและกลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กจากสนามรบโชยปะทะนาสิก ทว่าสำหรับซูเหม่ยหลินแล้ว กลิ่นเหล่านี้คือเครื่องยืนยันว่านางไม่ได้เผชิญหน้ากับศึกนี้เพียงลำพัง กระดานหมากแรกได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างเป็นทางการ เมื่อบัญชีลับของกรมพระคลังที่นางใช้เวลาแรมเดือนในการสืบเสาะ ถูกกางออกบนโต๊ะเบื้องหน้า ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่า ตัวเลขมหาศาลที่สูญหายไปจากท้องพระคลังหลวง ไม่ได้ถูกใช้ไปเพื่อการขุดคลองหรือสร้างเขื่อนกั้นน้ำตามรายงานเท็จ หากแต่ถูกผันถ่ายไปยังค่ายกลลับของตระกูลขุนนางใหญ่ฝ่ายใน และเชื่อมโยงตรงไปยังตำหนักของพระสนมเอกผู้กุมอำนาจสูงสุดในวังหลัง "กรมพระคลังปีนี้เบิกจ่ายงบประมาณซ่อมแซมคลังเสบียงชายแดนตอนเหนือสูงเป็นประวัติการณ์ถึงสามแสนตำลึงทอง แต่เสบียงที่ส่งไปถึงมือทหารกลับเป็นข้าวขึ้นราและอาวุธขึ้นสนิม..." ซูเหม่ยหลินกวาดสายตาคมกริบมองตัวเลขในสมบัญชีด้วยความขบขันระคนสมเพช "ช่างเป็นวิธีสูบเลือดเนื้อแผ่นดินที่แนบเนียนเสียจริงเพคะ" "แต่พวกมันคงไม่คาดคิดว่า บัญชีต้นฉบับที่ถูกทำลายไปในเหตุการณ์ไฟไหม้คลังหลวงเมื่อสามปีก่อน จะยังมีสำเนาอีกชุดหนึ่งซ่อนอยู่ภายใต้กองตำราโบราณในหอสมุดแห่งนี้ที่เจ้าบังเอิญ... หรือจงใจค้นพบกันแน่" หลวนเฟยอ๋องเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อย พระโอษฐ์หยักแย้มยิ้มเยือกเย็น ช่างเป็นรอยยิ้มที่พร้อมจะบดขยี้ทุกคนที่ขวางทาง "หม่อมฉันเพียงแค่วางเหยื่อล่อให้ปลาตัวใหญ่ติดเบ็ดก็เท่านั้นเพคะ" รอยยิ้มประดับบนเรียวปากงามของซูเหม่ยหลินช่างงดงามราวกับบุปผาพิษในยามค่ำคืน "พรุ่งนี้เช้า ในท้องพระโรง ขุนนางเฒ่าเหล่านั้นจะต้องตื่นตระหนกเมื่อพบว่าฎีกาถอดถอนอำนาจการเบิกจ่ายของกรมพระคลังถูกยื่นถวายต่อฮ่องเต้ โดยมีลายเซ็นรับรองจากท่านอ๋องผู้บัญชาการทหารสูงสุดเช่นพระองค์" บรรยากาศในห้องสมุดพลระอุด้วยความตึงเครียดอันงดงาม ทั้งสองยืนเคียงบ่าเคียงไหล่ สายตาทอดมองออกไปนอกหน้าต่างที่มืดมิด ทว่าในใจกลับมองเห็นภาพความโกลาหลที่จะเกิดขึ้นในยุ่งฉางแห่งอำนาจเมื่อยามรุ่งสาง การชำระแค้นไม่ได้อาศัยเพียงแค่คมดาบ หากแต่ต้องใช้กฎหมายและบัญชีเลือดเหล่านี้ในการตัดแขนตัดขาของศัตรูทีละข้างอย่างเลือดเย็น ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมเพื่อเตรียมรับศึกหนักในวันรุ่งขึ้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบอันผิดวิสัยก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงทุบประตูห้องสมุดด้วยความตื่นตระหนกจนแทบเสียสติ "ท่านอ๋อง! กุนซือซู!แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงขันทีสนิทของหลวนเฟยอ๋องร้องตะโกนแทรกเข้ามาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "กองราชองครักษ์หลวง... กองราชองครักษ์หลวงบุกเข้าตรวจค้นเรือนพักของกุนซือซูแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกมันพบ... พวกมันพบตราประทับลับของกบฏแคว้นเป่ยซ่อนอยู่ใต้เตียงบรรทมพ่ะย่ะค่ะ!" ซูเหม่ยหลินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตหรี่ลงทันทีด้วยความฉับไว ส่วนหลวนเฟยอ๋องกลับระเบิดเสียงหัวเราะต่ำทุบในลำคอแววตาดุดันลุกโชนดั่งเปลวเพลิงในเตาหลอม ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยสิ่งใด ประตูห้องสมุดก็ถูกถีบกระเด็นเปิดออกด้วยพลังภายในอันรุนแรง พร้อมกับร่างของขันทีเฒ่าคนสนิทของฮ่องเตáที่ก้าวเข้ามาพร้อมราชโองการสีทองในมือ และทหารองครักษ์นับร้อยที่ชักดาบออกมารl้อมรอบพวกเขาทั้งสองไว้หมดสิ้นแล้ว "ซูเหม่ยหลิน เจ้ามีสิทธิ์อันใดจึงซ่องสุมตรากบฏ! จงคุกเข่ารับราชโองการโทษประหารเก้าชั่วโคตร ณ บัดนี้!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางในหมากเกมนี้ไปพร้อมกับความแค้นที่งดงามนี้นะคะ