เมื่อความลับถูกเปิดเผย

"ถ้าเธออยากรู้ว่าความลับของฉันคืออะไร... งั้นก็แสดงเป็น ‘ผู้หญิงของฉัน’ ในคืนนี้เดี๋ยวนี้!" ประโยคท้าทายที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกของธันวา ทำเอาอากาศรอบตัวในห้องครัวปิดตายเย็นเฉียบราวกับลดอุณหภูมิลงติดลบ รินรดากะพริบตาปริบๆ สมองที่ปกติประมวลผลคำวิจารณ์อาหารได้รวดเร็วยิ่งกว่าจรวด กลับชะงักกึกไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปัดป่าวยุบยับอยู่บริเวณข้างแก้ม จนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว นี่เขา... เสียสติไปแล้วจริงๆ หรือไงนะ? "คุณธันวาคะ นี่คุณดื่มไวน์ระหว่างทำงานจนเมามายไม่ได้สติ หรือว่าสมองกระทบกระเทือนจากการโดนฉันสับเละในรีวิวครั้งล่าสุดกันแน่?" รินรดาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย พยายามกลบเกลื่อนความหวั่นไหวที่ตีรวนขึ้นมาในอกด้วยการย้อนถามด้วยน้ำเสียงกวนประสาทตามสไตล์ถนัด "อยู่ๆ ก็มาชวนเล่นละครฉากใหญ่ ใครเขาจะไปบ้าจี้ตามคุณกันคะ?" ธันวาไม่ตอบทันที ดวงตาสีนิลคู่คมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาว่าภายใต้เกราะป้องกันที่หนาเตอะและวาจาคมคายนั้นซ่อนความรู้สึกอะไรไว้บ้าง นิ้วเรียวยาวที่ยังคงกุมข้อมือเธอไว้ไม่ได้ออกแรงบีบเค้นจนเจ็บ แต่กลับมีความอุ่นร้อนแผ่ซ่านผ่านผิวเนื้อจนน่าตกใจ "ปากเก่งนักนะ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นชั่วแวบก่อนจะจางหายไป "แต่เวลาตัวสั่นจริงๆ เธอก็ซ่อนไม่มิดหรอกนะ รินรดา" หญิงสาวสะดุ้งวาบ รีบดึงข้อมือของตัวเองกลับทันทีเมื่อได้สติ เธอถอยหลังกรูดจนสะโพไปชนเข้ากับเคาน์เตอร์สแตนเลสเย็นเฉียบ "ใครสั่นกันคะ อย่ามาหลงตัวเองหน่อยเลย ฉันแค่... แค่ตกใจที่คุณเล่นมุกแป้กต่างหากล่ะ!" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ท่าทางเย่อหยิ่งและเย็นชาแบบฉบับเชฟมือหนึ่งกลับมาอีกครั้ง เขาเบือนสายตาหนีจากการปะทะคารม หันไปจัดการปิดเตาแก๊สและเก็บอุปกรณ์บนโต๊ะเตรียมอาหารด้วยความรวดเร็ว "ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ก็เชิญกลับออกไปทางเดิมค่ะ ร้านปิดแล้ว และฉันไม่ต้อนรับนักวิจารณ์ปากร้ายที่แอบย่องเข้ามาในยามวิกาลแบบนี้" "เ Kuroneko... เดี๋ยวสิคะ!" รินรดาร้องท้วง ยังไม่อยากยอมแพ้แค่นี้ "เรื่องข้อเสนอเมื่อกี้..." "ไม่มีข้อเสนออะไรทั้งนั้น เลิกเพ้อเจ้อแล้วกลับบ้านไปนอนซะ ถไม่อยากให้ฉันแจ้งข้อหาบุกรุก" ธันวาตัดบทอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะเดินเลี่ยงหายเข้าไปในห้องพักส่วนตัวด้านหลังร้าน พร้อมกับปิดประตูกระจกฝ้าลงอย่างแรง เสียงล็อกกลอนดัง *คลิก* สะท้อนก้องในความเงียบ รินรดายืนกัดริมฝีปากตัวเองอย่างขัดใจ ความอยากรู้อยากเห็นพุ่งสูงปรี๊ดจนแทบจะระเบิด ความลับอะไรกันที่ทำให้เชฟผู้หยิ่งทะนงคนนี้ต้องแสดงท่าทางแปลกๆ แบบนั้นออกมา? ยิ่งเขาปิดบัง เธอก็ยิ่งอยากขุดคุ้ยให้ถึง เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง บรรยากาศภายในร้านอาหารหรูยามตีสองเงียบสงัดจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องทำความเย็นของตู้แช่ไวน์ รินรดาที่แอบหลบซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่ใกล้กับโซนครัวเปิด ค่อยๆ โผล่ศีรษะออกมามองลาดเลาอย่างระมัดระวัง คิดว่าไล่เธอกลับแล้วเธอจะยอมถอยรึไง ฝันไปเถอะ! นักวิจารณ์สายสืบอย่างเธอ ไม่เคยยอมแพ้อะไรง่ายๆ อยู่แล้ว และแล้ว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้รินรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ธันวา... เชฟอัจฉริยะผู้มีชื่อเสียงโด่งดังและมีลูกมือคอยปรนนิบัติพัดวีรอบตัว ยืนอยู่หน้าเขียงไม้คนเดียวในความมืดสลัว มีเพียงแสงไฟดวงเล็กจากเครื่องดูดควันส่องลงมาที่ตัวเขา เสื้อเชิร์ตสีดำตัวเดิมถูกพับแขนขึ้นจนถึงข้อศอก เผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนที่บ่งบอกถึงความเหนื่อยล้า แต่สมาธิของเขากลับจดจ่ออยู่กับการหั่นผักด้วยความพิถีพิถัน รินรดากลั้นหายใจ เธอแอบมองดูการเคลื่อนไหวของเขาอย่างเงียบเชียบ มีดในมือของธันวาตวัดลงบนแครอทและหัวหอมอย่างคล่องแคล่ว ทุกจังหวะเฉียบคมและแม่นยำ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้เธอกลั้นหายใจ... สิ่งที่แปลกประหลาดคือ สีหน้าของเขา มันไม่ใช่สีหน้าแห่งความมั่นใจเปี่ยมล้นแบบที่เขาแสดงต่อหน้าสื่อหรือลูกค้าในยามปกติ แต่เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความลังเล ความกังวล และ... ความหวาดกลัวอย่างลึกซึ้ง ธันวาหยุดมือลงชั่วขณะ เขาวางมีดลงบนเขียง หลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามที่เอื้อมไปหยิบซอสปรุงรสชนิดหนึ่งขึ้นมาดม ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ แล้วเทมันลงถังขยะอย่างไม่ลังเล สีหน้าของเขายามนี้ฉายแววความผิดหวังในตัวเองอย่างชัดเจน จนคนแอบมองอย่างรินรดาถึงกับรู้สึกแปลบปalamที่กลางอก นี่สินะ... ความลับที่เขาพยายามปกปิด เชฟผู้สร้างสรรค์อาหารระดับมิชลินสตาร์ กำลังเผชิญกับปัญหาที่ไม่มีใครล่วงรู้—เขากำลังสูญเสียความมั่นใจในรสชาติของตัวเอง! รินรดายกมือขึ้นปิดปากโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกชิงชังหมั่นไส้ที่เคยมีต่อความปากร้ายของเขามลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจและ... ความหลงใหลในความพยายามอันแสนโดดเดี่ยวนี้ ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวเท้าเข้าไปใกล้เพื่อจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เท้าเจ้ากรรมดันไปเหยียบเข้ากับเศษกระดาษห่อลูกอมบนพื้นเข้า *แกรบ!* เสียงนั้นดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ ร่างสูงของธันวาชะงักกึกทันที เขาดึงมีดขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างระแวดระวัง ดวงตาสีนิลคมกริบกวาดมองไปรอบห้องด้วยความดุดัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเข้มลอดไรฟัน "ใคร... ออกมาเดี๋ยวนี้!" รินรดาสะดุ้งสุดตัว หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอติดกับดักของตัวเองเข้าให้แล้ว! ธันวาก้าวเท้าฉับๆ ตรงมายังมุมเสาที่เธอซ่อนตัวอยู่ เงาร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาปกคลุมร่างเธอมิดชิด มือหนากระชากม่านบังตาออกอย่างแรง เผยให้เห็นใบหน้าหวานที่กำลังซีดเผือดด้วยความตกใจ ดวงตาคมกริบของธันวาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ก่อนที่ความตกใจนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวที่ระอุขึ้นในอก "เธอ...!" ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังห้องเย็นเฉียบ มือหนาวางทาบลงบนผนังกั้นทางหนีของเธอทั้งสองข้าง กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์ "แอบดูฉันเหรอ รินรดา... เธอชักจะล้ำเส้นเกินไปแล้วนะ!" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้จะกลัวสายตาดุดันคู่นั้นแค่ไหน แต่ความกล้าหาญและปากไวที่เป็นเอกลักษณ์ก็ยังคงทำงานได้ดี เธอนิ่งเงียบไปชั่ววินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ โดยไม่หลบสายตา "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแอบดู..." เธอกลืนก้อนสะอื้นในลำคอเบาๆ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิทและจริงจังกว่าทุกครั้ง "แต่ฉันแค่อยากรู้ว่า... เชฟเทวดาที่ปากร้ายใส่ฉันนักหนา ทำไมถึงต้องร้องไห้กับซอสถ้วยนั้นด้วยต่างหากล่ะคะ?" ธันวาชะงักกึก ร่างสูงแข็งทื่อไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาสีนิลไหววูบอย่างรุนแรง ความลับที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่ง ถูกเปิดเผยออกมาต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเกลียดขี้หน้าที่สุดในโลกอย่างไม่ทันตั้งตัว บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งลงในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงหัวใจของคนทั้งคู่เต้นระรัวแข่งกับความเงียบงัน... ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!