สงครามในห้องครัว

“แกจะตะโกนทำไมวะไอ้ธันวา! นี่มันร้านอาหารนะ ไม่ใช่สนามรบ!” เสียงทุ้มต่ำของชายร่างสูงใหญ่ที่พรวดพราดเข้ามาทำลายความเงียบในห้องครัวสแตนเลสสตีลจนยับเยิน ธันวาชะงักมือที่กำลังถือมีดเชฟดามัสกัสค้างอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมดุจเหยี่ยวตวัดมอง ‘เพื่อนสนิท’ ที่กำลังหอบแฮ่กอยู่ตรงหน้าประตูด้านหลังร้าน ก่อนจะเบนสายตากลับมาที่จานพาสต้าในมือรินรดา “ออกไป...” ธันวาสั่งเสียงเรียบ แต่บรรยากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบจนน่าขนลุก “กูบอกแล้วไงว่าอย่าตามมากวนตีนที่นี่” รินรดาที่ยืนถือส้อมค้างไว้ในมือทำหน้าไม่ถูก เธอเพิ่งจะวิจารณ์ซอสเพสโต้ของเขาไปเมื่อนาทีก่อนว่า ‘จืดชืดไร้จิตวิญญาณ’ จนทำให้เชฟหนุ่มที่เย่อหยิ่งที่สุดในย่านนี้ควันออกหู แต่มารยาทของผู้มาเยือนใหม่กลับทำให้สงครามประสาทของเธอกับเขากลายเป็นเรื่องรองไปเสียเฉยๆ “ธันวา... นายต้องกลับไปเคลียร์เรื่องงานหมั้น เดี๋ยวนี้!” เพื่อนคนนั้นขยับเข้ามาใกล้ แต่ธันวากลับวางมีดลงบนเขียงดัง ‘ปัง!’ จนทุกคนในครัวสะดุ้ง “กูบอกว่า—ออก—ไป” ธันวาก้าวเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเพื่อนชายคนนั้น ระยะห่างระหว่างเขาและรินรดาถูกแทนที่ด้วยความกดดันที่พุ่งสูงขึ้น รินรดามองแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ตรงหน้า เธอไม่รู้หรอกว่าใครคือผู้หญิงที่โชคร้ายคนนั้น แต่ท่าทางที่ธันวากำลังแสดงออก มันคือท่าทีของคนที่ ‘หนีความจริง’ มาแอบซ่อนตัวในโลกของรสชาติที่เขาควบคุมได้เพียงคนเดียว “คุณเชฟคะ” รินรดาแทรกขึ้น ทำลายความตึงเครียดที่เริ่มจะปะทุ “จะทะเลาะกับเพื่อนหรือจะหมั้นกับใครก็เรื่องของคุณ แต่จานพาสต้านี้...” “จานนั้นมันจบไปแล้ว!” ธันวาหันขวับมาตวาดใส่เธอ ดวงตาคู่คมฉายแวววูบไหวอย่างปิดไม่มิด “ถ้ารสชาติมันห่วยนัก ก็แค่ทิ้งมันลงถังขยะไปซะ อย่ามาทำตัวเป็นนักวิจารณ์ปากดีที่ไร้รสนิยมในครัวของฉัน!” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ เธอเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นหอมจางๆ ของโรสแมรี่และน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลอยู่รอบตัวเขา เธอโน้มตัวไปหยิบส้อมขึ้นมาอีกครั้ง แล้วตักเส้นพาสต้าที่เหลืออยู่เข้าปากต่อหน้าต่อตาเขา “มันไม่ได้ห่วย... แต่มัน ‘กลัว’” เธอมองจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา “คุณกลัวที่จะใส่ความเป็นตัวเองลงไปจนหมด เพราะกลัวว่าถ้าทำแบบนั้นแล้ว... ชีวิตที่ถูกขีดเส้นไว้ของคุณจะพังไม่เป็นท่าใช่ไหม?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องครัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ธันวานิ่งค้าง สายตาที่เคยดุดันเริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับถูกเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงลงไปในแผลเป็นที่เขาอุตส่าห์ปิดซ่อนไว้ใต้ชุดเชฟสีขาวสะอาดตา “อย่าทำเป็นรู้ดี...” ธันวาขยับเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเขาสัมผัสกับความเย็นเยียบของอากาศที่ขวางกั้นระหว่างกัน “เธอเป็นแค่นักวิจารณ์ไร้ชื่อ อย่าริอาจเข้ามาวิจารณ์ชีวิตฉันด้วยตรรกะตื้นๆ ของเธอ” “งั้นก็พิสูจน์ให้ดูสิ” รินรดาไม่ถอยหนี เธอเงยหน้าท้าทายเขาท่ามกลางสายตาของลูกน้องในครัวที่ทำอะไรไม่ถูก “ทำให้ฉันเห็นว่าไอ้เชฟปากร้ายที่ดูถูกทุกคนเนี่ย มีฝีมือจริงๆ ไม่ใช่แค่เอาไว้ใช้เกราะกำบังความขี้ขลาดของตัวเอง!” บรรยากาศในห้องครัวที่เคยคุกรุ่นเปลี่ยนเป็นความระอุที่น่าอึดอัด ธันวากระชากผ้ากันเปื้อนออกจากตัวแล้วเหวี่ยงลงบนโต๊ะอย่างแรง เขาคว้าข้อมือของรินรดาไว้แน่น แรงบีบที่สื่อถึงอารมณ์ที่ปั่นป่วนจนน่ากลัว แต่เขากลับไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ “ดี... อยากเห็นนักใช่ไหมว่าฉันเป็นยังไง” เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดริมหูของเธอ เสียงกระซิบพร่าต่ำที่ทำให้หัวใจของรินรดากระตุกวูบ “คืนนี้ไม่ต้องกลับ... แล้วจะรู้ว่าโลกที่เธอพยายามจะวิจารณ์น่ะ มันมืดมนจนเธอไม่มีวันมองเห็นทางออก!” เพื่อนชายที่ยืนอยู่ข้างๆ กำลังจะอ้าปากค้าน แต่แล้วเสียงโทรศัพท์มือถือของธันวาก็ดังขึ้นทำลายสมาธิ เขาหยิบมันขึ้นมามองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ แววตาสีเข้มของเขาวูบไหวด้วยความเครียดแค้นก่อนจะตัดสายทิ้งทันที ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะหันกลับมาจัดการกับรินรดา ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องครัวก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูคุ้นตา... คุ้นตาจนทำให้ลมหายใจของธันวาสะดุดกึก “ธันวา... ถ้าคุณไม่กลับไปจัดการเรื่องหมั้นภายในคืนนี้...” หญิงสาวคนนั้นเอ่ยเสียงนิ่ง แต่แฝงด้วยความเฉียบขาดที่น่าขนลุก “ฉันจะทำลายทุกอย่างที่คุณสร้างมาที่นี่ทิ้งซะ ให้หมด!” รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นแววตาของธันวาที่หันไปมองผู้มาเยือนคนใหม่ มันไม่ใช่แววตาดุดันเหมือนที่ใช้กับเธอ แต่มันคือแววตาของ ‘เหยื่อ’ ที่กำลังจนตรอก ทว่าธันวากลับหันกลับมาหาเธออย่างรวดเร็ว เขากระชากร่างของรินรดาเข้ามาในอ้อมแขนแล้วกระซิบด้วยประโยคที่ทำให้โลกของเธอพลิกคว่ำ “ถ้าเธออยากรู้ว่าความลับของฉันคืออะไร... งั้นก็แสดงเป็น ‘ผู้หญิงของฉัน’ ในคืนนี้เดี๋ยวนี้!” ดาวตกคืนคริสต์มาสขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสัมพันธ์อันแสนวุ่นวายนี้ด้วยใจจริงนะคะ