กลยุทธ์ป่วนประสาท

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะไม้สักทองราคาแพงดังสนั่น ทว่ามันยังเบากว่าเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความระоาใจของคณิน โปรดิวเซอร์หนุ่มผู้ยึดมั่นในตรรกะและเข็มนาฬิกายิ่งกว่าชีวิต คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ขณะที่ดวงตาคู่คมตวัดมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูสลับกับร่างบางของนักร้องสาวที่กำลังยืนฮัมเพลงอย่างสบายอารมณ์อยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ "ผมให้เวลาคุณเตรียมตัวห้านาทีเรย์ริน ไม่ใช่ห้าสิบนาที" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบ นิ่ง แต่แฝงไว้ด้วยกระแสอารมณ์คุกรุ่นที่พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ คณินกอดอกแน่น ปรับสีหน้าให้เย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อกลบเกลื่อนความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้นในอกตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าสตูดิโอแห่งนี้ เรย์รินหมุนตัวกลับมาอย่างช้าๆ รอยยิ้มบางเบาแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่ม สองมือไขว้ไว้ด้านหลัง ท่าทางของเธอช่างผ่อนคลายเสียจนคนมองรู้สึกเหมือนกำลังจะหายใจไม่ออกด้วยความขัดเคือง "ใจร้อนจังเลยนะคะ... อ๊ะ ขอโทษทีค่ะ ฉันติดปากพูดค่ะ/นะคะน่ะ" เธอแกล้งทำเป็นยกมือปิดปากหัวคิ้วขมวดนิดๆ อย่างน่าหมั่นไส้ "หมายถึง... ใจร้อนจังเลยนะครับ คุณโปรดิวเซอร์ผู้เพอร์เฟกต์ กลัวเสียเวลาอันมีค่าของคุณไปวินาทีเดียวเลยหรือไง" คณินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม ความสูงของเขาทำให้เรย์รินต้องเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตา ทว่าแววตาของเธอกลับไม่มีความเกรงกลัวเลยสักนิด มีเพียงประกายความซุกซนที่ฉายชัดอยู่ภายในนั้น "เวลาของผมมีมูลค่ามากกว่าที่คุณจะจินตนาการได้ เรย์ริน" คณินก้มตัวลงกระซิบชิดริมหู เสียงของเขาต่ำพร่า ทว่าเฉียบคมดั่งใบมีดโกน "และผมเกลียดที่สุดคือความไร้ระเบียบ... โดยเฉพาะพวกที่จงใจถ่วงเวลาเหมือนที่คุณกำลังทำอยู่" เรย์รินแกล้งทำเป็นสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ (ที่เสแสร้งขึ้นมาทั้งเพ) ก่อนจะถอยหลังไปหนึ่งก้าวแล้วกะพริบตาปริบๆ "โอ๊ะ... ตายจริง คุณคณินพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไรคะ... เอ๊ย! ครับ!" เธอแกล้งอุทานเสียงหลง มือเรียวยกขึ้นทาบอก "ฉันไม่ได้ถ่วงเวลาสักหน่อย แค่... ของสำคัญมันหายไปต่างหากเล่า" "ของสำคัญอะไรของคุณ?" คณินหรี่ตามองอย่างไม่ไว้วางใจ เขารู้ทันเล่ห์เหลี่ยมของแม่ศิลปินสาวจอมพาร์ทไทม์คนนี้ดีเกินกว่าจะเชื่อคำพูดง่ายๆ "ก็... แฟลชไดรฟ์รวมเดโมเพลงใหม่ล่าสุดที่ฉันอุตส่าห์นั่งแต่งโต้รุ่งเมื่อคืนไงคะ" เรย์รินทำเสียงอ่อย แกล้งทำเป็นกวาดสายตามองไปรอบห้องสตูดิโอด้วยความร้อนรน "มันอยู่ในกระเป๋าเป้ใบนั้นแน่ๆ แต่พอเปิดหากลับไม่เจอ... แปลกจัง หรือว่าฉันจะทำตกไว้บนรถของคุณ?" คณินแค่น ‹หึ› ออกมาจากลำคออย่างเหลืออด เขาจำได้แม่นว่าก่อนลงจากรถ เธอเป็นคนหยิบกระเป๋าใบนั้นสะพายไหล่ลงมาเองด้วยซ้ำ และไม่มีทางเลยที่ของจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยในสถานที่ปิดตายแบบนี้ "รื้อกระเป๋าของคุณออกมาให้หมดเดี๋ยวนี้เรย์ริน" สั่งเสียงเฉียบขาด พร้อมกับยื่นมือแบตรงหน้า เรย์รินเบะปากเล็กน้อยอย่างขัดใจ แต่ก็ยอมรูดซิปกระเป๋าเป้ใบเก่งคว่ำเทสิ่งของทุกอย่างลงบนโซฟาตัวยาวทันที เครื่องสำอาง ลิปสติกหรู สมุดโน้ตปกหนังยับยู่ยี่ หูฟังบลูทูธที่พันกันยุ่งเหยิง และลูกอมรสสะระแหน่กลิ้งหล้ากระจายเต็มเบาะ ทว่า... ไม่มีเงาของแฟลชไดรฟ์เจ้าปัญหาแม้แต่น้อย คณินกวาดสายตามองกองข้าวของเหล่านั้นด้วยความหงุดหงิด เขาไม่เชื่อเด็ดขาดว่ามันจะหายไปจริงๆ นี่คือกลยุทธ์ป่วนประสาทขั้นคลาสสิกที่เธอมักจะเอามาใช้เล่นงานทีมงานคนก่อนๆ และเขาก็สาบานกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่ยอมตกหลุมพรางนี้เป็นอันขาด "หาไม่เจอใช่ไหมล่ะคะ" เรย์รินลอยหน้าลอยตาพูด น้ำเสียงกวนประสาทแบบสุดฤทธิ์ "งั้นวันนี้เราคงต้องยกเลิกการอัดเสียงไปก่อน ไว้รอจนกว่าฉันจะหาเจอ... หรือไม่ก็ต้องรบกวนคุณโปรดิวเซอร์ผู้แสนดี ช่วยฉันเดินหาทั่วตึกนี้ตั้งแต่ชั้นหนึ่งยันชั้นดาดฟ้าแล้วล่ะมั้งคะ" ประโยคหลังเธอจงใจลากเสียงยาวอย่างท้าทาย พร้อมกับส่งยิ้มหวานหยดที่ทำเอาคณินรู้สึกคันไม้คันมือขึ้นมาตงิดๆ ผู้ชายอย่างคณินไม่เคยยอมแพ้อะไรทั้งสิ้น โดยเฉพาะกับการถูกผู้หญิงคนหนึ่งปั่นหัวเล่นแบบนี้ให้เสียกระบวนท่า เขาหรี่ตาลง มองรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าสวยเฉี่ยว ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่เรย์รินคาดไม่ถึง พรึบ! ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วจนเรย์รินผถะถอยหลังไปชนกับกำแพงเย็นเฉียบโดยอัตโนมัติ พื้นที่ว่างระหว่างเธอกับเขาถูกปิดตายด้วยแขนแกร่งข้างหนึ่งที่ยกขึ้นทาบกับผนัง กักตัวเธอไว้ตรงกลางอย่างสมบูรณ์ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่เริ่มไหวระริกเล็กน้อย รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของนักร้องสาวแข็งค้างไปชั่วขณะ เมื่อจู่ๆ ระยะห่างระหว่างกันก็ลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศหายใจ "คุณ... คุณจะทำอะไรน่ะ" เรย์รินเสียงสั่นไปนิดอย่างควบคุมไม่ได้ หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะเมื่อความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินกว่าจะรับมือไหว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และความอบอุ่นจากร่างกายของเขาโถมเข้าใส่จนเธอตั้งตัวไม่ติด "ในเมื่อคุณบอกว่าของสำคัญหาย..." คณินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม "และในเมื่อคุณบอกว่ามันอาจจะอยู่บนรถผม... หรืออาจจะอยู่แถวนี้..." เขายื่นมืออีกข้างหนึ่งไปหยิบกระเป๋าเป้ใบนั้นขึ้นมา ก่อนจะล้วงมือเข้าไปควานหาลึกถึงก้นกระเป๋าอย่างไม่เกรงใจ สัมผัสจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านเนื้อผ้าและข้าวของด้านในทำให้เรย์รินสะấuเฮือก ยิ่งเขารุกเข้ามาชิดมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งต้องแหงนหน้าหนีมากเท่านั้น "ผมจะช่วยคุณหา... แบบ 'ประชิดตัว' ทุกซอกทุกมุม จนกว่าคุณจะหาเจอเองดีไหมครับ เรย์ริน" ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม ขณะที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มของเธอจนสั่นสะท้าน เรย์รินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยคิดแผนป่วนประสาทเขาเมื่อครู่ตอนนี้กลับขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่เต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสามครั้งติดต่อกันอย่างไม่มีมารยาท ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! "คุณคณินครับ! ประธานค่ายโทรมาด่วนเลยครับ บอกว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับสัญญาใหม่ของเรย์รินที่ต้องเคลียร์เดี๋ยวนี้!" เสียงผู้จัดการส่วนตัวของเธอดังทะลุประตูเข้ามา คณินชะงัก สายตาคมที่กำลังจดจ้องอยู่บนริมฝีปากอิ่มค่อยๆ เคลื่อนกลับขึ้นมาสบตากับดวงตากลมโตที่ตื่นตระหนก เขายังคงกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขน ไม่อยอมถอยห่างออกไปแม้แต่นเซนติเมตรเดียว รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ อย่างผู้เหนือกว่า เรย์รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเประหว่างความโกรธ ความเขินอาย และความหวาดหวั่นที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน ยังไม่ทันที่คณินจะเอ่ยปากตอบอะไรออกไป กลอนประตูห้องอัดเสียงก็ถูกบิดเปิดผางจากด้านนอก พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ปราณธาตุเก้าสุริยัน" เสมอมานะครับ!